2-11 maart; The Long Way Down

2-3. De Carretera Austral is mooi maar wordt steeds slechter berijdbaar hoe verder je naar het zuiden komt. Al eerder leverde deze ripio's ons een lekke band op. Om het lot niet teveel te tarten, besluiten we een shortcut te nemen. In het plaatsje Puerto Ibañez kun je de boot nemen en naar Argentinië oversteken. Daar kun je dan verder naar het zuiden op de Route 40, door de Argentijnen meestal La Cuarenta genoemd. Omdat er maar 5 auto's op de boot kunnen, kopen we alvast tickets in Coyhaque voor de boot van morgen.

Van Chili I

We hebben geen haast en komen in het begin van de avond aan in Puerto Ibañez dat uit zes straten bestaat. Erg veel keuze om te slapen is er niet. De cabañas die we uit de Footprint hebben zijn vervallen en verlaten. Een straat verder hebben we meer geluk. Een Chileense vrouw van in de vijftig verhuurt drie van de vier kamers in haar huis. En ook niet verkeerd, 's avonds duikt ze met haar man de keuken in voor het diner. Bij het avondeten maken we kennis met onze medehuurders. Twee Braziliaanse vrienden, de ene heet Paulo Coelho en de andere is op exact dezelfde dag geboren (hoe vaak maak je dat mee!) die op de motor in een maand tijd 20.000 km naar Ushuaia rijden en weer terug naar Brasilia en een Duitser die al 25 jaar in Argentinië woont en daar zelf bier brouwt en verkoopt: Ruta 40.

Als we beleefd informeren naar het reisdoel van een ieder, ervan uitgaande dat niemand voor zijn lol in zo'n godvergeten oord zit, blijkt dat iedereen voor de boot opteert maar dat alleen de Duitser geen tickets meer kon krijgen. De Brazilianen staan net als wij de volgende dag vroeg op voor de boot. Na plechtig te hebben beloofd later op onze reis nog bij de Duitser langs te gaan voor bier, zoeken we allen onze kamer op. Want voor het betere nachtleven hoef je niet in Puerto Ibañez te zijn.

3-3. We zijn een keer op tijd en samen met onze nieuwe Braziliaanse vrienden rijden we de boot op. Tijdens de overtocht vraagt Jack aan hun of ze de documentaire 'Long Way Down' kennen met onder meer Ewan McGregor. Het blijkt dat ze juist door deze documentaire zijn geïnspireerd voor deze trip. Zie ook hun blog en een foto van ons op Dia 14: www.motonaestrada.com.br.

Van Chili I

Na drie uur rijden we de boot weer af en gaan de grens over naar Argentinië op de Ruta 40. Het aantal plaatsen van enige betekenis langs deze route is soms zeer beperkt. Plannen voor slapen en tanken is dus een must. Sowieso moet je tanken als je dat kan, stilstaan in de rimboe is niet iets dat we aan onze ervaringen willen toevoegen.We rijden door tot Bajo Caracoles, dat uit zeker vijftien huizen en één hotel bestaat. Overweldigd door de opties, kiezen we voor het hotel.

Omdat het nog relatief vroeg is, rijden we door naar de enige bezienswaardigheid in de verre omgeving: Cueva de los Manos gelegen in een Canyon. In een grot en de rotswanden daarbuiten, zijn duizenden handafdrukken te zien van ca. 8.000 jaar oud. De afdrukken zijn gemaakt met een mengsel van natuurlijke kleurstoffen en ... urine. Waarschijnlijk zijn deze gemaakt door een nomadenstam. Opmerkelijk detail: op een paar na zijn het allemaal linkerhanden. De rechterhanden hadden ze natuurlijk nodig voor de urineproductie. De afdrukken zijn alleen onder begeleiding van een gids te zien en wij hebben de laatste tour van die dag privé. De schitterende Canyon en serene rust geven het gebeuren een enigszins mystieke sfeer.

Van Chili I

Van Chili I

Dat steekt lekker af tegen het hotel waar niet verbazingwekkend ook de Brazilianen de nacht doorbrengen. Na een waarschuwing van hun kant over het eten, schuiven we twee uur later een slappe pizza uit de magnetron met een stevig pondje gesmolten kaas erop op onze kamer naar binnen.

4-3. Uit de Footprint: "La Cuarenta is one of the wildest and least-travelled roads on the planet".

Van Chili I

Inderdaad komen we de eerste uren niet veel anders tegen dan een soort gekrompen struisvogels (Choykes) en lama-achtige beesten. Ook spotten we onderweg zowaar een gordeldier, die we voor de foto wel even klemrijden.

Van Chili I

Van Chili I

Omdat de Ruta 40 als een doel op zich fungeert, en er verder niets te beleven valt, besluiten we door te rijden naar Puerto Natales in Chili. Dat is een uitstekend vertrekpunt voor het ons doel, het natuurpark Torres del Paine. 's Avonds nog even de bananen uit de koelbox voor de grensovergang naar Chili en tevreden over de gereden afstand beëindigen we de dag in een hostal.

Van Chili I

5-3. Torres del Paine is een van de mooiste natuurparken in de wereld volgens de Footprint. Spierwitte gletsjers, azuurblauwe meren en natuurlijk de Torres zelf: drie, als naast elkaar gelegen torens gevormde, rotsformaties van ca. 3.000 meter hoog. Het weer kan per dag of zelfs uur veranderen en sneeuw in de zomer is er niet vreemd. Windsnelheden van 120km per uur ook niet.

Van Chili I

Er zijn twee populaire 'hike-opties'. De eerste is 'The Circuit', in 8 dagen loop je in een cirkel om de highlights heen. De tweede is 'The W'. Deze duurt 4 dagen waarin je een W-vormig parcours loopt en ook alle highlights ziet. Voor beide neem je rugzak, tent en eten mee. Tenminste, als je de échte Torres-ervaring wilt meemaken. Anders slaap je in 'refugios', een soort kleine hostels met (stapel)bedden. Wars van enige vorm van bewijsdrang kiezen we voor de vierdaagse hike mét rugzak en tent. Vandaag moeten we dus een 2-persoons trekkerstentje huren en éénpansgerechten inslaan.

Maar eerst moeten we 's ochtends nog wat zaken regelen voor de auto. Hierna verlaten we immers Chili en voor 31 maart moeten we een nieuwe 'permiso de circulacion' en verzekering hebben anders komen we Chili niet meer in. Ook laten we onze tweede lekke band plakken, bij 'El Gringo' voor € 2,80, de afzetter...

Hierna gaan we snel door naar Torres del Paine waar we de boot moeten halen naar ons eerste startpunt. Deze vertrekt om 18:30 uur heeft de vriendelijke vrouw van ons hostal gezegd. Als we om 18:03 uur, ruim op tijd voor de verandering, aankomen zien we nét de laatste boot vertrekken. Chileense vrouwen zijn dus ook niet te vertrouwen. We strijken neer op de dichtsbijzijnde camping en genieten van onze eerste eenpansmaaltijd: pastasoep met microscopisch kleine stukjes ham. De volgende dag vertrekt de boot om 9:30 uur.

6-3. Bij kamperen gaat de tijd een stuk sneller. Opstaan, koffiezetten, eten, slaapmatjes, -zakken, -kussens, kleding, kookgerei en tent inpakken duurt alles bij elkaar al snel een uur of anderhalf. Die boot van 9:30 schrijven we dus op onze buik maar die van 12:00 is geen probleem.

Van Chili I

Als we aankomen zetten we eerst onze gehuurde tent op. Het woord tent is wellicht teveel eer, het stukje doek heeft meer weg van een te heet gewassen dwangbuis. Of we erin passen zijn zorgen voor later. We trekken onze bergschoenen aan en beginnen aan het eerste deel van de W, 11 kilometer naar de Glacier Grey gletsjer.

Al met al moeten we enigszins vaart maken om nog voor het donker in het basecamp terug te zijn. Als we drie kwartier onderweg zijn, halen we de eerste hikers in. Een Nederlands stel dat op de camping al de weg kwijt was. Het gaat best lekker dus. Het weer is in tegenstelling tot wat we verwacht hadden behoorlijk warm. Vol optimisme ritsen we de pijpen van onze broek. Groot is onze verbazing als we verderop worden ingehaald door een groep Israëlische hikers. Die zijn overigens makkelijk te herkennen. Ze lopen in groepen, één man voorop en brengen een stemgeluid voort dat het nut van oordopjes ontegenzeggelijk aantoont. Op de kaart van het park staat 'medium' bij deze tocht. Zeker een drukfout. We klimmen over rotsblokken, glijden in beekjes naar beneden en verrekken onze kniebanden op nét iets te steile hellingen. De Israëliërs hoor je niet, tenminste niet daarover, maar die hebben ook profi-uitziende hikestokken. Meer mensen trouwens, het zal wel bij het image horen. Ruim 3½ uur later staan we vrijwel alleen bij de gletsjer.

Van Chili I

Errrug mooi maar niet te lang kijken want we moeten dezelfde 11 kilometer nog terug. We scoren nog vier Snickers op een Campamento langs de route en struikelen terug. Eenmaal op de camping, en trots op onze eerste prestatie, kopen we meteen een flesje vino rojo in het restaurant voor bij het zakje astronautenvoer. Nog nahijgend staan we bij de kassa als het Nederlandse stel, net klaar met hun 3-gangen menu, informeert belangstellend hoe het was. Zelf vonden ze het te ver en ze zijn na de eerste rustpauze teruggekeerd. Net als de groep Israëliërs trouwens. Je hebt hikers en af-hikers...

7-3. Dat trekkerstentje is knus en gezellig maar wel een beetje warm. Misschien scheelt het ook dat we de ventilatie-openingen niet hebben opengezet. 's Ochtends drijven we naar buiten en kleden ons aan voor de volgende tocht. Eerst 2 uur met volle bepakking (20kg+) naar de volgende camping en dan 3 uur naar het doel, een uitkijkpunt waarvandaan je één van de Torres ziet. De route is (nog) rustiger en het weer kouder en de wind harder. De eerste 2 uur zijn behoorlijk zwaar, de rugzakken hangen als lood om onze schouders. Het campemento is behoorlijk spartaans. Drinkwater haal je uit de rivier, overigens is al het stromende water in het park te drinken, en douchen is er niet bij.

Van Chili I

We zien veel rugzakken in bomen hangen zodat de ratten niet bij het eten kunnen. Die schijnen zo door je rugzak heen te knagen heeft Birgit ergens gelezen. Omdat ons dat wel een erg sterk verhaal lijkt, laten wij de rugzak met de rol koek en eenpansmaaltijden in de tent liggen en beginnen we aan de middelste poot van de W. Lopen gaat iets lastiger en het parcour is moeilijker. Meer klimmen en klauteren en hetzelfde aantal kilometers als de dag ervoor. We houden vol en eenmaal aangekomen bij het mirador gooien we er nog een snicker tegenaan. Je moet jezelf toch af en toe kietelen. Maar ook het uitzicht valt niet tegen, ook al weten we niet precies wat nou de Torre is van alle rotsformaties die we zien.

Van Chili I

'Snel' weer terug en de pan op het vuur, om 22:00 uur gaat de tentrits dicht.

8-3. Na een korte nachtrust, windkracht 10 door de ventilatiegaten is een bijzonder geluid, en een verkwikkende douche in gesmolten gletsjerwater, hebben we een makkelijk dagje. Twee uur teruglopen naar de boot zou toch inmiddels een eitje moeten zijn. Hoewel de rugzakken iets lichter zijn, voelt dat niet zo en de wind is inmiddels aangewakkerd tot orkaankracht. Recht lopen is af en toe onmogelijk, behalve als het pad krom is. Birgit wordt omver geblazen en onze knieën buigen pijnlijk in een heel andere hoek als daarvoor. Over de twee uur doen we bijna drie uur, maar we halen de boot dit keer wel. We pakken de auto naar het laatste stuk van de 'W'. Om daar te komen moeten we met de auto een brug over die zo smal is dat de spiegels moeten worden weggeklapt. De Chileense plastickoning van eerder op reis heeft echter goed zijn best gedaan en bij ons kan maar één spiegel naar binnen. Met aan weerszijden een paar centimeter over redden we het net.

Van Chili I

En omdat we de auto bij ons hebben, kunnen we vannacht in onze eigen, inmiddels in ons hoofd tot ongekende proporties uitgegroeide, 6-persoons koepeltent slapen. Tijdens het opzetten moeten we de tent verzetten omdat het te hard waait. Als we twijfelen of we überhaupt wel kunnen blijven staan, neemt de wind af en flikkeren we er nog een eenpansgerecht tegenaan. Om het af te maken, halen we bij de koffie onze rol koek te voorschijn. We zijn niet te stoppen en bij het op één na laatste koekje zien we aan de andere kant van de rol een rond gat in de rol met een aangevreten koekje. Die ratten moet je niet onderschatten, zoveel is wel zeker.

9-3. Het laatste stuk. Vandaag gaan we de Torres in vol ornaat zien. Negen kilometertjes en 3½ uur heen, wel moeten we 800 meter stijgen op het stuk. Op de heenweg vragen we aan een vrouw met hikesticks waar die dingen nou eigenlijk voor zijn. Voornamelijk om je knieën te ontlasten dus. We besluiten op onze volgende hike een paar van die dingen aan te schaffen, dat staat ongetwijfeld beter dan het strompelen wat we nu doen. Maar zonder stokken komen we er ook en de Torres del Paine zien er indrukwekkend uit. Een hoog 'Lord of the Rings' gehalte.

Van Chili I

Van Chili I

De terugweg gaat niet van harte, dat hiken is niet voor mietjes. Hoewel we op de weg naar beneden een paar keer worden ingehaald door kwiek ogende 65-jarigen. Geen schande natuurlijk, die hebben meer tijd om te oefenen dan wij. 's Avonds in het restaurant, de laatste zak eenpansschijt hebben we ritueel verbrand, en bij een fles goede Viu Manent wijn trekken we de conclusie: wij zijn geen af-hikers. We zijn ingelopen en klaar voor de volgende hike. Laurens, als je hier bent volgende week dan kun je je borst natmaken. We verheugen ons er nu al op.

Na het diner worden we teruggeblazen naar onze tent. De wind is nu op zijn hoogtepunt, in het toilet is een Frans stel bezig om hun tentstokken te repareren met stukgesneden colablikjes. Tentjes die niet beschut staan, worden alsnog in allerijl verplaatst. Onze tent staat tussen wat bomen, maar is hoger dan de andere en ligt bij iedere vlaag volledig plat. We mogen de Toyota het terrein oprijden om voor de tent te zetten. Aan de andere kant zetten we een zware picknicktafel op zijn kant en na alle voorzorgsmaatregelen gaat de wind volledig liggen. Bizar maar lekker rustig.

10-3. De wind van gisteren was toch niet helemaal zonder gevolgen. Een van de tentstokken is gebarsten. Na vijf dagen afzien in een tentje, besluiten we dat het nu tijd is voor het betere verwenwerk. In Puerto Natales nemen we een hotel uit de duurdere categorie met Spa. We brengen de was weg en duiken 's avonds de sauna in. Toch wel lekker die luxe af en toe.

11-3. We vertrekken vandaag naar Punta Arenas, de meest zuidelijke stad van het Zuid-Amerikaanse vasteland. Het is een lekker Nederlands weertje, zo hebben we het nog niet meegemaakt op onze reis. We bezoeken een museum en horen in het hostal dat er weer een aardbeving in Chili is geweest. Weer niets van gemerkt, op het feit na dat de verzekeringstussenpersoon waarbij we een offerte voor de auto hebben lopen, aangeeft dat Chili uitgesloten wordt van de dekking.

Morgen gaan we pinguïns kijken en daarna naar El Calafate in Argentinië. Daar halen we Laurens zaterdagmiddag op en met hem zullen we door Argentinië langzaam naar Buenos Aires rijden.

24 februari - 2 maart; de start van de Carretera Austral

24-2. We gaan weer stof happen op weg naar Frutillar, een klein plaatsje aan Lago Llanquihue. Bij binnenkomst lijkt het er even op dat we in een ander land en een andere tijd zijn beland. De bordjes met 'kuchen' en 'bauernhausen' vliegen je om je oren. En op iedere straathoek staan Chilenen in de rij om weer zo'n Duits calorierijk exportproduct weg te kanen. We overnachten in een Duits chalet en 's avonds eten we gezellig in een restaurant met de Duitse adelaar in het logo en gasten die verdacht veel weg hebben van oud Waffen-SS officieren. Maar het uitzicht op een vulkaan is mooi en van zo'n stukje käsenkuchen zijn wij ook niet vies.

Van Chili I

25-2. Genoeg Duitse invloeden en dus snel op pad naar Puerto Montt. In dit havenplaatsje nemen we Picoroco als lunch, de lokale specialiteit uit de zee.

Van Chili I

Het ziet eruit als buitenaards leven en zo smaakt het ook. Na de lunch pakken we de boot naar het eiland Chiloë, met zijn eigen cultuur binnen Chili.

In de vroege ochtend en - avond is de kans om pinguïns te spotten het grootst. Om welbekende redenen kiezen we voor de vroege avond en gaan direct door naar het strand. Daar brengt een bootje ons naar een paar rotseilandjes vlak voor de kust. Inderdaad zien we een hoop (poepende) pinguïns, zeeotters en een enkele zeeleeuw.

Van Chili I

Omdat het daarna al laat is, strijken we neer in een cabaña met schitterend uitzicht op zee.

26-2. Er gaan maar een paar boten per week naar het vaste land, dus we zoeken eerst naar een agentschap om tickets te reserveren. De boot van zondag zit al vol, maar we kunnen wel diezelfde nacht nog weg op een andere boot. Omdat we anders wel erg lang moeten blijven, besluiten we deze boot te nemen. Volgens de meisjes in het ticketoffice duurt de overtocht 5 uur. Om die reden kiezen we niet voor een slaaphut maar voor de stoelen.

Overdag gaan we het eiland over en bezoeken aan de oostkust een klein dorpje (weinig interessant, alleen een oude houten kerk uit de 18e eeuw) en aan de westkust 'the most dramatic beach on the Chilean cost' volgens de footprint. Door zeemist zag het er waarschijnlijk iets anders uit dan bij volle zon.

Om middernacht vertrekt de boot en een keer op tijd zijn wij op de pier. Iets voor 0:00 rijden we de boot op.

27-2. Pas om 1:00 uur vertrekt de boot naar Chaitén op het vaste land. De vijf uur blijken niet helemaal te kloppen, ruim 9 uur later kunnen we de boot weer af.

Van Chili I

Chaitén in de ochtend is een vreemde gewaarwording. Voor de uitbarsting van de vulkaan, waarvan men dacht dat die niet meer actief was, woonden er 4.500 mensen. Nu zijn dat er nog een stuk of 80. Het grootste gedeelte van de huizen ligt onder een dikke laag grijze as van zeker een meter en vormt een perfect decor voor de betere horror film.

Van Chili I

We eten toch een broodje in een 'restaurant' en volgen de Carretera Austral naar Futaleuvú. Daar aangekomen horen we het nieuws van de terremota die nacht. We checken onze mail en informeren ook naar Edgar en Ellen die het beiden blijken te hebben meegemaakt. Maar gelukkig met iedereen alles goed. We kiezen voor een camping aan de rivier en zetten onze tent weer op. Na het heftige nieuws over de aarbeving, die volledig aan ons voorbij is gegaan, weten we het zeker: we gaan ons geluk verder op de proef stellen. Rafting is the name of the game en na wat informeren in het dorp wil een lokale Chileen ons wel meenemen. Het is heel veilig verzekert hij ons, er zijn maar 7 mensen omgekomen in 12 jaar. De laatste wel nog dit jaar, maar dat was een zware kerel van 90 kg met een te klein reddingsvest. Zijn broek was vol met water gelopen en daardoor kwam hij niet meer boven. Een zekerheidje dus en we beloven de volgende morgen 10:00 uur op zijn stoep te staan.

28-2. Vroeg opstaan blijft een uitdaging en dus staan we 10 minuten later dan gepland bij het kantoor van het rafting bureau. De spullen zijn al op een kar geladen en ze hebben nog vier anderen gevonden die de Rio Futaleuvú willen bedwingen. Uiteindelijk blijkt hetraften wel mee te vallen, wel spectaculair en nat maar we kiepen niet om en niemand slaat overboord. En daar hoop je toch stiekem op met twee Fransen en een bange Israëliër aan boord.

Van Chili I

1-3. s Ochtends vertrekken we uit Futaleuvú en gaan weer verder op de Carretera Austral. Grind, grind en nog eens grind. We zijn blij met de Toyota die voorkomt dat onze vullingen eruit trillen. De juiste snelheid is belangrijk, te langzaam en je komt niet aan en te snel en je stuitert het pad af. De omgeving is schitterend en blijft na iedere bocht verbazen.

Van Chili I

Onderweg komen we maar weinig auto's maar wel een stuk of zes zwaar bepakte mountainbikers tegen. The real deal zeggen we tegen elkaar en vol respect en vriendelijk knikkend geven we iets gas bij zodat ze optimaal gebruik kunnen maken van een van de belangrijkste eigenschappen van de Carretera Austral: de 1,5 km lange stofwolk die ons continu achtervolgt. Die stofwolk is reuze irritant als je achter een auto zit, je ziet geen hand voor ogen meer. Het is dus inhalen of ingehaald worden en dat eerste kun je net zo goed met je ogen dicht doen. Na ruim zeven uur rijden komen we aan in Coyhaique, de laatste plek van enige betekenis op de weg naar beneden. Morgen gaan we tickets kopen om met de auto op de boot over Lago Carrera een stuk af te snijden.

Terremota

Tja, toch maar even een algemeen bericht dat alles ok met ons is. We krijgen een hoop mails van het thuisfront. De aardbeving is volledig aan ons voorbij gegaan. Wij waren op zee en hebben zowel van de beving als van de tsnumami nada gemerkt. Edgar en Ellen hebben de beving wel heftig meegemaakt maar zijn ook beiden veilig en zonder veel verdere schade. Alleen Ellen zit nu nog vast in Santiago, het is nog onbekend wanneer de vluchten naar NL weer op gang komen.

Een update van het blog volgt snel...

17-24 februari

17 tot 19-2. Ellen en Monica kennen nog iemand uit Pucón: Patricio. Na een avondje eten en drinken bij hem thuis dompelt hij ons de volgende dag onder in de Mapuche cultuur. De Mapuches zijn originele inwoners van Chili die de Spanjaarden er niet onder kregen. Taaie rakkers dus. We lunchen uitgebreid in een Mapuche restaurant en drinken maté (soort redbull thee) in het plaatselijke Mapuche museum.

Van Chili I

Van Chili I

Ook bezoeken we een bevriend stel van Patricio die in de natuur in een onder architectuur gebouwde 'boomhut' wonen. De woning is een meter of vijf van de grond af gebouwd en de bomen groeien letterlijk door de kamer. De man vertelt onder meer over de verontrustende manier waarop de Chileense overheid met de natuur omgaat. Private bedrijven kopen 'levenslange' rechten om delen van de natuur, zoals rivieren, te gebruiken voor hun eigen commerciële doelen. Zo kan een energiebedrijf een deel van de rivier gebruiken voor waterkracht, waardoor de bio-cultuur in de rest van de omgeving zwaar wordt verstoord. Ook wij hebben onze problemen. De rechterspiegel van de Toyota is afgebroken. Tijdens de koop was al enigszins zichtbaar dat de spiegel was gerepareerd, maar hebben we hier geen aandacht aan geschonken. Op een van de grindwegen ging het mis en brak de spiegel af. Onderweg informeren we naar de kosten van een nieuwe: € 400,- excl. montage. Patricio informeert bij vrienden en via via komen we bij een Chileense monteur die alle soorten plastic aan elkaar tovert. Hij zegt dat hij de spiegel kan repareren voor € 30,-. Als we de auto 's avonds ophalen ziet de spiegel er weer uit als nieuw.


20-2. Eén van de meest populaire activiteiten in Pucón is het beklimmen van de actieve Villarrica vulkaan, 3.100 meter hoog. Geen specifieke ervaring nodig, beetje conditie wel. Voor ons ervaren hikers natuurlijk een appeltje-eitje situatie. 's Ochtends half 7 is het vertrek vanaf Pucón, dat valt een stuk zwaarder. Om tien voor 7 melden we ons nog net op tijd voor de bus die ons naar de voet van de vulkaan brengt. Het eerste gedeelte van een uur lopen gaat perfect. Maar dat kan ook komen omdat we in plaats van lopen kiezen voor de stoeltjeslift.

Van Chili I

Daarna wordt het andere koek. Crampons, een soort grote spikes, onder je bergschoenen, icepick in je hand (altijd aan de kant van de berg) en helm op je knar. In zigzag beweging lopen we gestaag achter een van de negen gidsen aan. Onderweg zien we afvallers weer terugkeren, de hoogte speelt hun parten. Bij Jack gooien vooral zijn crampons roet in het eten. Volgens de gidsen komt het door zijn te flexibele schoenen waardoor hij op de weg omhoog drie paar verslijt. Na 3½ uur lopen komen we boven aan.

Van Chili I

Schitterend uitzicht rondom en naar beneden kijkend zijn de sporen van de vorige uitbarsting goed te zien. Dat de vulkaan nog actief is, is goed te merken aan de zwaveldampen die op je luchtwegen slaan en de sissende rookwolken uit de opening van de krater.

Van Chili I

Na een klein uur aan de top is het tijd voor de terugweg. Met een plastic vorm onder je kont sleeën we in 45 minuten terug. Wedstrijdjes zijn altijd leuk, onderweg rammen we behoorlijk wat lafaards uit de baan.

21-2.We vertrekken uit Pucón op weg naar Bariloche in Argentinië. Het laatste stuk van de weg in Chili is slecht en bestaat alleen uit grind. De grensovergang gaat op zich makkelijk maar de auto is in het douanesysteem nog niet gekoppeld aan onze RUT, ons Chileens sofinummer. De Chileens douanier zorgt voor een workaround en we kunnen naar de Argentijnse kant. De douane in Argentinië vraagt of we fruit bij ons hebben ipv drugs. Tuurlijk niet, wij zijn Nederlanders. Net als het laatste stuk in Chili zijn de eerste tien kilometers in Argentinië ook een grindpad. Eenmaal op het asfalt horen we een flappend geluid. Je weet wel, echt zo'n lekke band-geluid. En inderdaad, dat is precies de oorzaak. Toyota heeft een ingenieus systeem bedacht, het reservewiel zit onder de auto getakeld. Dit wordt de eerste band-verwissel-actie waarvoor de manual moet worden geraadpleegd. Gelukkig is die in helder geschreven Spaans met hier en daar een niet al te duidelijk plaatje. Later stoppen nog twee Argentijnen die spontaan hun hulp aanbieden. Uiteindelijk kost de hele actie slechts drie kwartier incl. in- en uitladen van de bagage en zijn we weer op pad.

Van Chili I

De slingerweg levert na iedere bocht schitterende vergezichten op. Blauwe meren en witte bergtoppen, soort Milka plaatjes dus. In Bariloche kiezen we weer voor een camping.

22-2. Bariloche ligt in het 'lake-district' en dat bekijken we van bovenaf. Een stoeltjeslift brengt ons en 700 muffe bejaarden naar boven waar we een mooi uitzicht hebben.

Van Chili I

Na deze intens spannende belevenis gaan we op zoek naar een toko die onze band kan plakken. Die is echter onherstelbaar, dus kopen we twee 'zo goed als nieuwe' bij een bandenboer. Binnen bij een van die bandenboeren raakt Jack aan de praat met een charmant lachende Argentijnse dame. Zij geeft de tip om met de auto naar een onbekende grensovergang met Chili te gaan: Rio Manso. Waanzinnig mooi gebied zegt ze zeker van haar zaak. Later blijkt dat we niet met de auto op de boot kunnen en dat ons oorspronkelijke idee van de 'drie merenroute' niet kan doorgaan. We kiezen dus voor de Rio Manso grensovergang.

23-2. Inderdaad schitterende route op weg naar Rio Manso. Alleen maar grind dus we zijn blij met onze (bijna) nieuwe banden.
Na twee uur rijden in de onbewoonde wereld komen we aan bij een slagboom en twee mannetjes. Lopend is geen probleem maar met de auto kunnen we niet verder, er is geen weg en zelfs geen grindpad. Tot zover de geloofwaardigheid van Argentijnse vrouwen. Omdat we geen zin hebben in nog eens twee uur grind en stof, strijken we op de terugweg neer op een camping. Een ouder stel heeft 40 hectare grond die als camping gebruikt mag worden. Met als enige buren een ouwe duitse herder en 8 katten tegen de ratten maken we 's avonds een kampvuur voor de BBQ en zijn we even alleen op de wereld.

9-16 februari

9 en 10-2. Met Edgar gaan we naar Colchagua waar Edgar 22 hectare land heeft en mais verbouwd. Tenminste, naar goed Chileens gebruik heeft Edgar de grond gekocht en iemand anders doet het werk. Wel delen ze samen de opbrengsten van het land. De regio staat bekend om zijn goede wijnen. Samen bezoeken we de vina Viu Manente. We slapen in het hotel Casa de Campo van een vriend van Edgar, Armando. Armando blijkt uitstekend in staat pollos te bbq-en en met een hoop drank en wat andere vrienden eten we tot middernacht.



De volgende dag blijkt dat je van teveel pollos best beroerd wakker kunt worden. Toch bezoeken we het museum in Santa Cruz en Edgar zijn grond. Colchagua is onder meer door de vele wijngaarden sterk in opkomst. Er komen steeds meer nieuwe restaurants en hotels, al dan eigendom van buitenlanders, met een erg prettige en kwalitatieve uitstraling.

11-2. 's Ochtends first thing naar de dealer. De eigendomspapieren, nodig voor grensovergangen, zijn terug van de notaris. De reservesleutel en kapje voor de dakrailing niet. Die belooft hij op te sturen als we ergens in een plaats zijn. We besluiten de betrouwbaarheid van Chileense autoverkopers eens op de proef te stellen en gaan op pad naar Sewell, een verlaten mijnstadje op een afstand van een paar uur rijden van Santiago. Omdat het al laat wordt besluiten we te overnachten in een hotel, Termas de Cauquenes. Het hotel ziet er van buiten net zo uit als de naam klinkt, chique en romantisch. Ook de binnen patio en receptie zien er fraai uit. Volgens de Footprint heeft Charles Darwin er in 1859 nog geslapen. Eenmaal in onze kamer geloven we dat jaartal meteen. Het heeft veel weg van een oud schmutzig hondenhok. De termas zijn kleine hokjes met groot uitgevallen voetenbadjes. En er lopen beschimmelde bejaarden die al jaren niet gelachen hebben. We kiezen voor de douche op de kamer. Vreemde gewaarwording als we 's avonds in het restaurant zitten, er is verder niets in de buurt. We krijgen een perfect gepresenteerd vier gangen-menu dat ook nog eens voortreffelijk smaakt. De kok moet zich vast eenzaam voelen.

12-2. De volgende morgen vertrekken we naar Sewell. Er staan vrijwel geen borden langs de weg die zich regelmatig splist, dus we snappen wel waarom Sewell verlaten is. Er is geen hond die het kan vinden. Toch staan we na een dik uur rijden voor een slagboom. Dit is de weg naar Sewell vertelt een man met helm ons, maar alleen toegankelijk met een tur de turistico. Kaarten voor de tur zijn verkrijgbaar bij... de thermas. Dus we moeten of weer terug, of Sewell laten voor wat het is: een verlaten mijnstad. We kiezen voor het laatste en gaan op weg naar Pichilemu aan de kust, een niet verlaten surfer-dudes domein. Aan het einde van de middag komen we daar aan en kiezen voor een camping om onze nieuwe tent uit te proberen. Maar eerst scoren we een varkenslap voor op de BBQ en twee flessen goede wijn.

De tent opzetten gaat als een speer. Het samen oefenen op Ikea kasten werpt duidelijk zijn vruchten af. Dat kun je niet zeggen van de BBQ. Aanmaakblokjes zijn onbekend in Chili en met oude kranten een een kartonnen doos is de maan al lekker op weg voordat de kooltjes gloeien.

13-2. Pichilemu is behoorlijk druk. Surfers zijn niet de meest kapitaalkrachtige mensen op de planeet en het verschil met Zapallar is groot. Vandaag wordt het eerste dagje strand van de vakantie. Veel zon en wind, een strakke 7 Beaufort en zwart zand. Veel Chilenen ook, echte die-hards. Zwemmen in de Stille Oceaan mag van de strandwachten alleen 10 meter van het strand af, ze fluiten wat af op zo'n dag.

14-2. Relaxed pakken we 's ochtend de tent in en drie uur later gaan we op weg richting Pucón. Soms gaan de wegen over van asfalt in grind en dat haalt het tempo aardig omlaag. Aangezien we geen haast hebben maakt dat ook niet uit. Omdat we Pucón toch niet gaan redden en zin hebben in wijn en een zwembad, besluiten we om neer te strijken in Vilches.

15-2. Naar Pucón. Pucón is een toeristisch, maar niet té, plaatsje aan Lago Villarrica, genoemd naar de gelijknamige vulkaan.

Omdat er regen is voorspeld, en we ook geen hard-core kampeerders zijn, kiezen we voor een van de vele cabañas. Ellen en haar vriendin Monica zijn ook in Pucón en slapen bij een vriend, Checho. 's Avonds eten we in La Maga met zijn tweeën 1 kilo van de beste steak in Chili. Echt een reden om naar de plaatselijke disco te gaan en calorietjes te verbranden. Checho weet de best club in town, El Capital. Binnen schroeven we vooral de gemiddelde leeftijd fors omhoog en op de muziek gaan alleen de Chilenen los. Dus naar een andere bar en daar blijven we tot sluitingstijd.

16-2. We zijn uitgenodigd door Checho op een privéstrand aan het meer voor een BBQ.

Aan het begin van de avond stellen Monica en Checho voor om in plaats van de BBQ naar termas te gaan, circa 1½ uur rijden van Pucón. Een groot gedeelte van de weg gaat langs de vulkaan omhoog en is behoorlijk donker en off-road. We komen een paar auto's tegen onderweg en lachen om de grap dat als we aankomen het wel eens dicht kan zijn. En inderdaad blijkt later dat 21:00 uur de boel op slot gaat. Maar wat verder is er toch nog een termas open en daar blijven we met zijn vijven tot middernacht bij fakkellicht buiten in grote ronde houten baden. Toffe beleving.

Ook de terugweg is erg enerverend, Jack rijdt en de rest slaapt. Kwam vast door die laatste mango-sour.

1-8 februari 2010, de eerste week

Het is zover, de kop is eraf. Na een prima vlucht, mede dankzij de Chinese slaappillen van Mark (aanrader), werden we op het vliegveld opgehaald door Edgar. Beetje wennen om met je bergschoenen, spijkerbroek en fleece jack naar buiten te lopen en 30 graden en strak blauwe lucht voor je kiezen te krijgen. Maar de overgang van rond het vriespunt in NL naar de aangenamere omstandigheden in Santiago kwam niet helemaal als verrassing. 

De eerste dag besteden we hoofdzakelijk aan.... niks. Eerst acclimatiseren en ons prima appartement in de wijk Las Condes betrekken. 

Vanaf dag twee laat Edgar ons de stad zien en neemt hij ons op sleeptouw naar autodealers. De criteria zijn simpel: een 4x4 aandrijving, dieselmotor en groot genoeg voor Jack en de bagage. Bovendien is de restwaarde een aandachtspunt, we willen na een halfjaar immers ook nog wat voor de auto terugkrijgen. 

Na veel desk research op internet en drie dagen field research bij dealers is het duidelijk. Diesels zijn schaars. Daarnaast zijn er zijn twee categorieën. De eerste met auto's van > 5 jaar oud en > 100.000 km op de teller. Niet al te duur, maar probleem hiermee is de hoge km-stand en de lagere restwaarde met nog eens 20.000 km meer op de teller. De andere categorie betreft jonge auto's met weinig km's. Hogere investering maar ook betere inruil en meer luxe. We kiezen dus voor de meest voor de hand liggende optie: een Toyota 4Runner 4WD uit 2008 met 58.000 km, 4.0 liter motor V6 automaat met 250 PK. Sommige mensen zouden het een patserbak noemen. De verkoper zegt dat we na een halfjaar er nog dezelfde prijs voor kunnen terugkrijgen als we hem zelf verkopen. Als hij hem terugkoopt betaalt hij er ongeveer 1 miljoen Pesos (circa € 1.350) minder voor, wat nog steeds een prima afschrijving is.

Hij adviseert ons tevens direct een slot om het reservewiel te monteren. Die zijn nogal gewild. Als hij hoort dat we naar Bolivia en Peru gaan met de auto gaat hij lachen. Hij denkt dat de auto daar binnen 10 minuten gestolen is. Daarnaast schijnen de Chilenen niet zo lekker te liggen in deze landen. Heeft iets te maken met een  strook zee die Chili ten onrechte claimt en de lucratieve mijngebieden die ze zich hebben toegeëigend ten koste van de andere landen. Met deze opbeurende woorden, en het voornemen snel twee stickers te kopen met de tekst "I love Peru" en "I love Bolivia", verlaten we opgewekt de showroom. Vrijdag kunnen we de auto halen.

De eerste dagen gaan we uit eten met Edgar en zijn vrouw Paz naar zeer goede en trendy restaurants in Santiago. Woensdagavond speelt Jack met Edgar mee met een voetbalwedstrijd tegen Chilenen. Een stuk of 10 Nederlanders die in Santiago wonen en werken hebben een team geformeerd. Na de wedstrijd gaan we met zijn allen naar de kroeg. Ook Chileens bier smaakt prima. 

Vrijdag gaan we naar de dealer en betalen we de auto. We krijgen hem meteen mee en de eerste stop is de shopping mall voor het kettingslot. Daarna gaan we direct op pad naar het zomerhuis van Edgar zijn schoonpa aan de kust. De Toyota rijdt als een Leopard III tank. Teveel gas bij het optrekken in een bocht geeft al snel een Efteling effect. Maar het zoeft over de weg en de luxe valt ook niet tegen. Na ong. 2 uur rijden komen we aan in Costa Cachagua. Coco zoals de vader van Paz heet is een bekende TV-kok in Chili. Zijn vakantiehuis ligt in een condominium, bewaakt door een slagboom en vier mannetjes. We krijgen een warm onthaal en zaterdag een voortreffelijke lunch met de hele familie. 's Avonds gaan we naar Zapallar, het Saint Tropez van Chili. 


Zondag gaan we via de kustplaats Valparaiso weer naar Santiago. Een vriendin van Jack, Ellen, is ook in Chili op vakantie en met haar en een paar vrienden eten we in de wijk Bellavista. 

Maandag, we zijn inmiddels een week verder, slaan we campingspullen in. Eén rondje door de outdoorshop en de Toyota lijkt ineens een stuk kleiner dan daarvoor. Omdat de autopapieren nog van de notaris moeten terugkomen en pas woensdag klaar zijn, kunnen we nog niet naar het zuiden vertrekken. Daarom gaan we dinsdag naar het stuk land van Edgar in de buurt van Santa Cruz. Hij verbouwt daar mais. We gaan daar o.m. wijngaarden bezoeken en komen woensdag dan weer terug in Santiago voor de autopapieren. Dan kan de grote reis beginnen.