21-28 juni; Lima, Iquitos, weer een omkoping en sterker spul dan LSD

21-6. Lima is maar een paar uurtjes rijden. Het schiet ook lekker op, de Panamericana is lekker breed en wordt op een gegeven moment zelfs 4-baans. Maar net als Jack denkt dat het lekker is dat er geen flitspalen zijn, worden we aan de kant gezet door een agent met laserpistool. Da's jammer. De agent is overvriendelijk en geeft aan dat we maar 70 km/uur mogen rijden op dit gedeelte van de weg. Da's helemaal balen want we reden zeker wel 120. Vreemd echter dat het laserpistool dat de diender laat zien als bewijsvoering, maar 79 km/uur aangeeft. Een discussie beginnen over het ijkrapport van het laserpistool lijkt ons niet de beste insteek, dus antwoorden we vriendelijk op de vragen over het Nederlands elftal in de Copa Mundial. Dan wordt het tijd voor de zakelijke kant. De agent trekt zijn boekje en weer hebben we prijs, ook op deze overtreding staat de hoogste boete van 432 Soles. Maar de nog steeds vriendelijk glimlachende agent vraagt beleefd of we een boete willen of niet. Nou even denken, ehhh nee laat maar zitten. Maar voor niets gaat de zon op, dus de agent wil wat in zijn knuistjes als tegenprestatie. Jack voelt in zijn achterzak waar het papiergeld zit. We hebben vlak daarvoor gepind en er zitten op twee na alleen maar flappen van 100 Soles in. Je hoeft weinig van kansberekening te weten dat deze actie in ieder geval 100 Soles gaat kosten dus. Maar ongelooflijk maar waar, trekt Jack blind de twee kleinste biljetten van 10 en 20 Soles uit de bundel met grote biljetten. Als we serieus kijkend aangeven dat dit het enige is dat we hebben, bedankt de diender ons vriendelijk en geeft ons een hand. Voor € 8,50 komen we er dus weer goed vanaf, dit systeem moeten ze in Nederland ook invoeren.

Van Peru

Als we Lima binnenrollen is het meteen duidelijk in een gigantische stad te zijn. Lima telt ruim 8 miljoen inwoners en hoewel de buitenwijken arm zijn, zijn de wijken Miraflores (recent bekend van onze Joran) en het aangrenzende Barranco hiermee erg in contrast. We kiezen een strak maar leuk hotel in Barranco, op loopfafstand van de haven en het strand. Ook Lima is sterk in ontwikkeling, nieuwe moderne appartementencomplexen schieten als paddestoelen uit de grond. Die ontwikkeling heeft ook een prijs, 's avonds gaan we uit eten in een trendy restaurant met trendy Nederlandse prijzen. Terug in het hotel, boeken we alvast online een vlucht voor over twee dagen naar Iquitos in het amazonegebied. Iquitos staat bekend om zijn lichaamszuiverende sjamaan-sessies met hallucinerende drank, maar daarover later meer.

22-6. Vandaag slenteren we door Lima. In de haven hebben ze de beste, want meest verse, ceviche. We maken echter de klassieke fout door niet eerst te vragen hoe duur het is. Maar ja, wat kan het kosten. Het restaurantje bestaat, net als alle andere in de haven, uit een golfplaten huisje met plastic tafeltjes en stoeltjes. De andere gasten zijn Peruanen en zien er niet al te rijk uit. Wij kennelijk wel, want als de rekening komt overschrijden de prijzen die van het trendy restaurant van gisteren. Maar ja, jammer maar we betalen maar. Als we de hoek om zijn vragen we in een gelijksoortig tentje naar de prijzen van cheviche daar. En inderdaad liggen die een factor 5 lager. Weer wat geleerd dus.

Van Peru

's Middags bezoeken we het Archeologisch Museum van Peru, waar veel opgegraven artefacten liggen van de sites die we eerder hebben bezocht. Opmerkelijk dat sommige werktuigen en ceramische producten er na duizenden jaren nog uitzien als nieuw. Dat was pas kwaliteit. Ook bezoeken we de plaza mayor, een mooi groot plein waar het Paleis van de Aartsbisschop het meest opvallende gebouw is.

Van Peru

Maar een paar straten van het plein af, zijn de gebouwen smerig van het roet en doet de stad arm aan. Op het plaza mayor kijken mensen op een gigantisch videoscherm naar het WK. Jammer dat Nederland niet speelt.

23-6. Morgenochtend vroeg gaat onze vlucht naar Iquitos. De auto kunnen we gelukkig achter het hek van het hotel laten staan. Vandaag hebben we relaxed twee bezienswaardigheden gepland, Huaca Pucllana en de dierentuin van Lima. Huaca Pucllana is een pré Columbiaans tempelcomplex dat gebouwd is door de Lima-cultuur vanaf 200 na Christus.

Van Peru

Het ligt midden in de wijk Miraflores en het is apart om in het verlengde van de oude tempel de hoge, moderne gebouwen van Lima te zien. Wat ook hier weer opvalt is de kwaliteit van bouwen, de muren waren toen al bestand tegen aardbevingen. Op het complex zit ook een luxe restaurant waar we bijzonder goed lunchen. Dan pakken we een taxi naar de zoo. De dierentuin is echter een deprimerende vertoning, de boel is slecht onderhouden en de dieren zitten overwegend in veel te kleine smerige hokken.

Van Peru

Na het lopen van een rondje houden we het voor gezien, we moeten immers direct midden in de nacht op voor onze vlucht naar Iquitos.

24-6. Ons vliegtuig naar Iquitos gaat om 6:20 uur, om 4:00 uur staat onze taxi voor het hotel. De vlucht duurt 1,5 uur en gelukkig lukt het ons in het vliegtuig nog even te slapen. Iquitos claimt met 800.000 inwoners de grootste stad ter wereld te zijn die niet over land bereikbaar is. Je kan er alleen komen met vliegtuig of boot.

Van Peru

Los van de ligging aan de Amazone, staat Iquitos bekend om zijn sjamaan-sessies. Deze ceremoniële sessies dienen traditioneel een tweeledig doel. Het lichaam wordt gereinigd en vrij gemaakt van wormen en parasieten, en je krijgt visioenen over zaken als het vreemdgaan van je partner. Hiertoe krijg je een drank toegediend, ayahuasca, waarvan de hallucinerende effecten sterker dan LSD schijnen te zijn.

Als we het vliegtuig uitstappen valt het Amazone-klimaat als een warme, kleffe deken om ons heen. Na het zeeklimaat met aangename temperatuur van rond de 25 graden in Lima, is die 30+ graden en vochtigheid van 90% wel weer even wennen. We pikken onze rugzak van de band en worden buiten verwelkomd door chauffeurs van taxi's en tuktuk's. We kiezen voor de laatste, lekker die wind in je smoel.

Van Peru

De rit van het vliegveld naar Iquitos duurt 20 minuten. Eenmaal uitgestapt, ben je de prooi van tientallen 'proppers' die allen met brochures wapperen en je als beste amigo bij 'hun' touroperator naar binnen proberen te krijgen. Gelukkig is het vandaag een feestdag, San Juan, en zijn de meeste proppers op het feest hun zuurverdiende commissie aan het stukgooien. Na een paar volgeboekte hotels, kunnen we in hotel La Casona een kamer met cama matrimonial krijgen. De volgende opdracht is een tour te boeken bij een van de vele operators. Wat we willen is duidelijk: zwemmen met roze dolfijnen (maar dan niet tijdens hallucinaties), anaconda's zien en visioenen krijgen tijdens sjamaan-sessies. Veel van de andere jungle-activiteiten hebben we al in de Amazone van Brazilië en Bolivia gedaan.

Bij het kantoor met de andersvermoedende naam 'Loving Light', de eigenaar kreeg een visioen over deze naam tijdens een sjamaan-sessie, kunnen we deze wens in vervulling laten gaan. We boeken een arrangement van 3 dagen, waarin we twee keer een sessie van drie uur zullen ondergaan. Veel geld aan eten zijn ze in ieder geval niet aan ons kwijt. De ayahuasca werkt het beste op een lege maag dus zit dineren er niet in. Morgen om 8:50 uur worden we bij ons hotel opgehaald, wat dus nog tijd overlaat om 's avonds naar de San Juan festiviteiten te gaan net buiten Iquitos.

Van Peru

25-6. 's Ochtends 9:00 worden we door onze gids Luis ('mijn vrienden noemen me Lucho') opgehaald bij ons hotel. Lucho is 24 jaar en heeft twee kinderen van 4 en 2. Hij was er laat bij dus voor lokale begrippen. Met een houten bootje varen we in anderhalf uur naar de lodge aan de Amazone. We hebben onze eigen houten hut. Voor de lunch lopen we nog een stukje in de omgeving en vertelt Lucho over de planten en bomen.

Van Peru

Nagenoeg alle bomen en planten worden door de lokalen gebruikt voor diverse doeleinden, van het stoppen van jeuk door spinnenbeten tot anticonceptie en het voorkomen van opwindende gedachten bij puberende dochters.

Dat het regenwoud niet voor niets zo heet merken we ook. Ongelooflijk balen dat onze bergschoenen in de auto in Lima liggen, nu glijden we door de modder op gladde gympies en slippers alle kanten op. Na de lunch, die meteen onze laatste maaltijd van vandaag is omdat we voor de sjamaan-sessie niet meer mogen eten, varen we met de boot naar een serpentario. Een serpentario is een plek waar lokale dorpbewoners enkele dieren in de vrije natuur houden waaronder een anaconda van 4 meter, luiaards, apen en toekan's.

Van Peru

Aansluitend lopen we door naar het huis van de Sjamaan om alvast kennis te maken. Maar onze leider van vanavond blijkt niet thuis te zijn maar in Iquitos. Het wordt al schemerig dus wij worden bij de lodge afgezet terwijl Lucho op jacht gaat naar een andere sjamaan. Als dat maar geen tweede keuze is... Om 20:30 uur komt Lucho goed nieuws brengen. Hij heeft een sjamaan gevonden en we worden om 21:00 uur verwacht in de lodge. Onze privé-sessie blijkt echter uitgebreid met nog twee Peruaanse gasten die graag willen hallucineren. Ook Lucho blijft aanwezig omdat nooit voorspelbaar is hoe iemand erop reageert. Zo noemt hij een voorbeeld van een man die dacht dat er een zwembad in de ruimte was, zijn kleren uittrok, een duik nam en zijn neus brak. Dat klinkt veelbelovend.

Als we de lodge binnenlopen is de sjamaan ook net gearriveerd. Een op op het oog normale local die gewapend is met een aantal kleine, uiterst smerig uitziende flesjes in vier formaten, een pakje sigaretten en een soort kwast van palmbladeren. We krijgen een kleine dunne matras om in lotushouding op de grond te zitten, met ons gezicht naar de sjamaan toe. Het is pikkedonker, we kunnen alleen contouren onderscheiden. Nadat hij zijn attributen heeft uitgestald, kan de ceremonie beginnen. Onder een ritmisch getik op de grond met zijn kwast, fluit hij minutenlang een melodie, die samen met de jungle geluiden een passende sfeer geven. Dan is het tijd voor de drank. In een klein kopje mengt hij de inhoud van de vier flesjes en maakt hij het af door onder het mompelen van onverstaanbare, maar serieus klinkende, teksten er sigarettenrook in te blazen. Het eerste kopje is voor Jack, het is de bedoeling het in één keer naar binnen te gieten. Als we alle vier zijn voorzien, neemt de sjamaan ook een kopje. Hij fluit en zingt afwisselend dezelfde melodie, wat bijdraagt aan de enigszins mystieke sfeer. En we krijgen een sigaret om de effecten van de drank te stimuleren.

De totale sessie duurt ca. 3 uur, maar we hebben geen flauw benul van hoeveel tijd er al is verstreken. We concentreren ons op advies van Lucho op het visioen dat we willen krijgen. Na enige tijd informeert de sjamaan of we al wat merken. De enige die wat merkt is Jack, die vooral last van zijn rug krijgt van de ongemakkelijke zithouding. Tijd voor een tweede kopje dus. Het ritueel herhaalt zich en de sjamaan fluit en zingt weer de ritmische melodie onder ritmisch getik op de grond. De eerste die wat merkt is een van de twee Peruaanse mannen. Hij staat op en zwalkt naar de hordeur, waarna hij buiten onwaarschijnlijk aan het braken slaat. Ook bij de andere Peruaan begint er wat te werken. Hij hoeft niet te braken, maar is duidelijk niet meer helemaal zichzelf. Wij kijken elkaar aan, maar merken vrijwel niets.

Maar als Birgit gaat liggen, is ook zij aan de beurt. Met haar hand voor haar maand rent ze in 3 stappen naar buiten om ook wat aan de natuur terug te geven. Tijdens deze actie ziet ze wel wat beelden, maar die zijn meer te vergelijken met het zien van sterretjes. Na een periode van waarschijnlijk enkele uren, is het afgelopen. We bedanken de sjamaan en lopen niet helemaal in een rechte lijn terug naar onze hut, waar we onze Peruaanse geluksvogel op een niet te missen geluidsniveau zijn actie van daarvoor nog eens horen overdoen. In bed bespreken we de avond nog even na. Op braken en rugpijn na is er niet veel gebeurd, hooguit voelen we ons wat draaierig. Maar bijkomend voordeel is dat we er prima op slapen en 's avonds niet hebben gegeten wat weer goed voor de lijn is. Misschien hebben we morgen meer geluk.

26-6. Om 8:30 uur staat Lucho voor onze deur om te vertellen dat het ontbijt klaar staat. Het voelt of we nog wel de hele dag door kunnen slapen, maar we lopen enigszins onvast toch maar naar de lodge. De twee Peruaanse medestanders van gisteren zijn er ook al, de braker met zonnebril. De werking van de drank is vooral afhankelijk van de staat van het lichaam zegt Lucho. Vanavond zal het beter gaan verzekert hij ons. Na het ontbijt gaan we met Lucho op apenjacht. Omdat we door blubber moeten, trekken we kaplaarzen aan. Jack in een maat of twee te klein, dat wordt ook een aparte ervaring dus.

Van Peru

Na twee uur en twee apen te hebben gezien, kunnen we nog een uurtje liggen voor de lunch. Weer storten we in slaap, alsof we de hele nacht op zijn geweest. De lunch is weer onze laatste maaltijd van vandaag, maar heel veel honger hebben we niet. De geplande wandeltocht 's middags laten we voorbijgaan door een zware tropische onweersbui die urenlang aanhoudt. Maar tegen het begin van de avond is het droog en krijgen we een demonstratie alcohol-van-rietsuiker-maken door een paar locals.

Van Peru

We drinken een paar glaasjes en kopen een flesje voor thuis. Dan kunnen we weer wachten in onze hut terwijl Lucho een sjamaan gaat zoeken. Urenlang liggen we op bed en als Lucho om 22:15 uur terug is, liggen we in een diepe slaap verzonken. Slaapdronken en met gisteren nog vers in ons geheugen vragen we ons hardop af waarmee we bezig zijn. Maar ja, wie niet waagt wint ook nooit iets dus slepen we ons naar de lodge.

Het is weer gitzwart binnen en de sjamaan zit al op ons te wachten. Lucho heeft hem zeker ingefluisterd dat gisteren geen succes was, want deze sjamaan pakt het voortvarender aan. Het inleidingsritueel is korter en al rap krijgen we een behoorlijke beker ayahuasca in ons handen gedrukt. In één keer leegdrinken is geen optie, het is teveel en smaakt bovendien zo smerig dat iedere omschrijving tekortschiet. Om de werking ervan kracht bij te zetten, krijgen we een zelfgedraaide sigaret van tabak die zo zwaar is dat de muggen dood uit de lucht vallen van de rook.

De sjamaan neuriet een melodie, wappert met zijn kwast en komt vervolgens naar ons toe om onze handen en hoofd volledig in de rook te zetten. Na een halfuur worden we enigszins draaierig. De ayahuasca doet zijn werk en Jack bijt dit keer het spits af. Buiten gaat hij over zijn nek, er zullen nog twee keer volgen. Maar ook Birgit ontkomt er niet aan en zo staan we op enig moment gezellig naast elkaar simultaan te braken. Dit spul is top! Ook de sjamaan moet twee keer naar buiten, maar hij is ervaren en braakt bijna onhoorbaar.

Tussen de braaksessies door, proberen we ons op zijn advies te concentreren op de visioenen. Maar los van de draaierigheid zien we geen ene flikker. Het aanbod om nog een lekker kopje te nemen slaan we beleefd af. Misschien morgen bij het ontbijt. Na twee uur besluiten we dat het mooi is geweest. De braakneigingen zijn redelijk over en we zien het hallucineren niet meer gebeuren. We strompelen terug naar onze hut, en zijn het erover eens dat je dit niet voor je lol doet. Het geld krijgen om toeristen over hun nek te laten gaan is hier een goed werkend businessmodel. Maar wie wil hallucineren kan het beter bij die good-old LSD houden. Dat schijnt beter te werken, hebben we gehoord.

27-6. Braken of niet, om 7:30 staat Lucho weer voor onze deur. We ontbijten voorzichtig en hebben geen zin om te lopen. Gelukkig heeft Lucho een boot voor ons geregeld en gaan we piranha-vissen.

Van Peru

Na twee piranha's, een kleine cat-fish en drie bamboewortels te hebben gevangen, zwemmen we nog een stukje in de warme Amazone. Lucho springt er met t-shirt en al in. Geen gek idee want Jack wordt twee keer in zijn tepels gebeten. Geen piranha's zegt Lucho, maar andere kleine visjes. Wel heeft hij nog een verhaal over een Japanner die zwom waarbij een piranha zijn halve tepel had afgebeten. Maar dat was een stuk verderop. Voor de zekerheid klimmen we toch maar weer aan boord. Thuis heb je toch wat uit te leggen als kerel met een stuk uit je tepel.

Na de lunch is het tijd om te gaan. Het was absoluut een ervaring, maar niet die waarop we gerekend hadden. Wel lekker dat we 5 kilo zijn kwijtgeraakt in drie dagen. Voor iedereen die dat wil, is ayahuasca een aanrader. 's Avonds terug in Iquitos, stouwen we voorzichtig een pizza weg in een gezellig Italiaans restaurant. Met een kan limonade erbij, alcohol moeten we nog even niet aan denken.

28-6. Nederland speelt vandaag de achtste finale dus zitten we om 9:00 uur lokale tijd in de Texas Rose Sports Bar in Iquitos als enige Nederlanders. Gelukkig wordt het 2-1 en zijn we niet voor niets opgestaan. Onze terugvlucht naar Lima gaat om 19:40 uur dus we hebben wat tijd te doden. Na de wedstrijd gaan we naar Belén, een gedeelte van Iquitos dat bekend is om zijn 'floating market'.

Van Peru

De markt is echter niet echt drijvend, maar als het water hoog staat lijkt dat zo omdat de huizen op palen staan. Het water staat nu alleen laag en de markt is vooral druk en smerig. Dus maar weer terug naar de Texas Rose Bar waar we lunchen en Brazilië tegen Chili zien, met 3-0 een vermakelijke wedstrijd. Aanstaande vrijdag spelen we tegen de Brazilianen en zullen we dus weer onze wekker moeten zetten. Het is warm en klef, dus gaan we zwemmen bij een hotel. Net op tijd voor weer een zware tropische regenbui die voor verkoeling zorgt. Dan is het tijd om te gaan en pakken we een mototaxi naar het vliegveld. Iquitos zullen we niet snel vergeten, de redenen waarom mag jezelf invullen.

10-20 juni; op de Panamericana Norte langs de kust en hoe koop je een agent om

10-6. Vlak buiten Huanchaco ligt de site Chan Chan, vertaald Zon Zon. Maar als wij er komen is het bewolkt. Chan Chan was de hoofdstad van de Chimu, een volk dat rond 1.100 daar aan de kust neerstreek. Het complex bestaat, zoals vele andere, uit aparte gedeelten voor ceremonies, administratie en wonen. Een groot gedeelte is nog niet opgegraven, maar het gedeelte dat we kunnen bezoeken spreekt tot de verbeelding. De versierde muren zijn op sommige plekken metershoog en bestand tegen aardbevingen en vijanden. De oorlogszuchtige Inca's hebben in 1.470 de watertoevoer af moeten sluiten om de stad te veroveren.

Van Peru

Inmiddels is de zon weer gaan schijnen dus rennen we snel nog even door het nabijgelegen museum. Om daarna meteen door te gaan richting strand voor een goede lunch met ceviche en wijn. En we liggen sinds maanden weer een keer op het strand, kijkend naar de surfers waar Huanchaco ook bekend om is.

Van Peru

11-6. De meest noordelijk gelegen plek die we in Peru willen aandoen is Máncora. Daar willen we een paar dagen relaxen. En als het mogelijk is een nieuw raam in de auto laten zetten bij de Toyota-dealer in Piura, een stad op anderhalf uur rijden van Máncora. We willen dus eerst langs de dealer gaan om te informeren naar de kosten en zullen in Piura blijven slapen.

De Panamericana Norte is een tweebaansweg met asfalt van wisselende kwaliteit. Het noordelijke gedeelte leidt vooral door de woestijn en is lang en saai.

Van Peru

Totdat we weer eens staande worden gehouden door een van de vele politieposten langs de weg. De Peruaanse agent die naar onze 'documentos' vraagt is er een uit het boekje, compleet met buik, snor, harige armen en bezweet voorhoofd. We geven hem de papieren, maar deze keer hamert de kerel door over ons verzekeringsbewijs. Hij licht de noodzaak hiervan toe door over veel 'doden' in het verkeer te praten vergezeld door veel armgebaren. Als we aangeven dat een verzekering niet verplicht is, trekt hij een boekje uit zijn zak. Hierin staan alle overtredingen die een mens in Peru kan maken, met daarachter de boetes. Inderdaad lezen we dat een letselschadeverzekering verplicht is, net als in Argentinië, en de boete die hierop staat is niet minder dan 432 Soles, zo'n 125 Euro. Daarnaast worden onze papieren ingenomen en die krijgen we na betaling op het gemeentehuis terug. Geen wenselijke situatie dus. Dit keer wordt zowaar door zijn partner een nieuwe bon uitgeschreven met al onze gegevens. Als hij bijna klaar is, komen ze tegelijkertijd met een zakelijk voorstel. Als we het contant betalen, reduceren ze het bedrag tot de helft. Da's aardig. Om ervoor te zorgen dat er geen misverstand bestaat over het bedrag, schrijft de ene snel het getal 216 op zijn handpalm. Wat een vertoning. Uiteindelijk tikken we het af op 110 Soles, een kwart van de oorspronkelijke boete. In ruil hiervoor zullen de agenten hun collega's langs de weg informeren dat wij vrije doortocht hebben tot aan Máncora. Zo werkt dat dus hier, best makkelijk als je het weet. Of ze inderdaad hun collega's hebben geïnformeerd zullen we nooit weten, maar inderdaad worden we daarna niet meer aangehouden door de controleposten langs de route.

Aan het einde van de dag komen we in Piura aan. De Toyota dealer vinden we snel, maar na het horen van de kosten zijn we er ook weer snel weg: € 600,- voor een voorraam vinden we net iets teveel. Op weg naar een hotel zien we op een hoekpand 'Parabrisas' staan, 'voorramen'. Het is een klein onooglijk zaakje met, niet verrassend, alleen maar voorramen. Van onze auto hebben ze nog nooit gehoord, maar na wat bellen met het kantoor in Lima kunnen ze ons over drie dagen een raam leveren voor € 110,- inclusief montage. Chinese kwaliteit en niet van echt te onderscheiden wordt ons verzekerd. Een gokje kan altijd vinden we, plaatsen de order en betalen € 15,- aan.

In de stad informeren we bij Falabella, de Zuid-Amerikaanse Bijenkorf, naar de letselschadeverzekering. Inderdaad blijkt het verhaal te kloppen, die is verplicht. Maar in Falabella kunnen ze ons als gringo's niet helpen. Een paar straten verder wel, dus kopen we daar toch maar een stukje zekerheid voor 120 Soles. Want met een beetje pech wordt dat omkopen een duurdere hobby. Het verzekeringsbewijs wordt volgens de laatst beschikbare techniek op onze naam gezet. Met de typemachine dus.

Van Peru

12-6. Van Piura naar Máncora aan de kust is maar 1,5 uur rijden. Máncora staat bekend om zijn warme zee, de koudere zuidelijke stroming van de Stille Oceaan ontmoet daar de warmere noordelijke stroming. Máncora zelf is een door toerisme snel uitdijend dorp met aan het strand veel hutjes en kleine hotels. De authentieke rieten hutjes worden afgewisseld door modern-strakke architectonische hotels. Maar omdat alles laagbouw is, ziet het erg mooi uit en past het prima in de omgeving.

Van Peru

In het hoogseizoen zit alles stampensvol met toeristen uit binnen- en buitenland. Maar nu is het laagseizoen en is er volop plek. We nemen een hotel aan het strand, onze kamer met terras kijkt direct uit op zee. Het is zaterdag dus na het eten in een prima restaurant, duiken we het nachtleven van Máncora in. In een bar-disco aan het strand komen we nog twee Engelse meiden tegen uit onze groep naar Machu Picchu. En zoals je van Engelse meiden mag verwachten, enigszins aangeschoten. Wij zijn natuurlijk broodnuchter, dat moge duidelijk zijn. Om 4:00 uur is het sluitingstijd, maar in één disco kunnen we met de deuren dicht wachten tot de politie naar bed is. Daarna gaat het feest gewoon weer door.

Van Peru

13/17-6. Een paar dagen aan het strand bevalt goed. Beetje lezen, beetje zwemmen en niet zelf rijden. Het vervoer in Máncora gaat vooral via moto-taxi's, een soort tuctuc's met een 125cc motor waaraan een driepersoons huifkarretje is gelast. Aan het strand zijn nog enkele stukken land, terrenos, te koop. Hoewel de grondkosten de laatste jaren sterk zijn gestegen, zijn ze voor Nederlandse begrippen nog steeds erg aantrekkelijk. Afhankelijk van de locatie tussen de USD 70 en 200 per m². De bouwkosten zijn daarnaast erg laag, arbeid en materiaal zijn spotgoedkoop.

Van Peru

De laatste twee dagen brengen we door in een ander hotel. Daar maken we kennis met eigenaar Javier, een kunstenaar die direct naast zijn hotel met 8 kamers aan het strand woont. We zijn enthousiast over de locatie en als we aangeven interesse te hebben in het kopen van land, wil hij ons graag helpen. We wisselen e-mailadressen uit en spreken af contact te houden. En oh ja, ook kijken we naar de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal. Waar we door het tijdsverschil van 7 uur met Nederland om 6:30 voor op moeten, om een niet al te beste wedstrijd, maar toch 2-0 overwinning op de Denen te zien.

18-6. Vrijdagochtend rijden we na de lunch naar Piura. Ons voorraam is allang binnen en pas nadat het gemonteerd is kunnen we weer verder. Als we om 17:00 uur aankomen bij de zaak, ligt de voorruit al klaar. Inderdaad niet van origineel te onderscheiden, alleen het Toyota-logo ontbreekt. Binnen twee uur is de boel vervangen, we moeten alleen de kit laten drogen dus overnachten we weer in Piura.

Van Peru

Daar is 's avonds de 'dia de musica' en op een podium op de plaza doen artiesten hun best het publiek te vermaken. Er zijn behoorlijk wat mensen, maar het blijft een dooie boel. Uiteindelijk belanden we in een bar waar hele foute jaren 80-videoclips op een TV worden vertoond met speakers die het geluidsniveau al sinds het uitkomen van de clips niet meer aankunnen. Na een paar biertjes trekken wij het ook niet meer, dus gaan we terug naar het hotel.

19-6. Ook nu zetten we weer om 6:30 uur de wekker voor de wedstrijd Nederland-Japan. De kit van het raam is na een nachtje wel droog, dus gaan we na het ontbijt op weg naar Trujillo.

Midden op de dag stoppen we in Túcume, de valley of the pyramids. Deze site bestaat uit 26 adobe-pyramiden die zijn gebouwd vanaf het jaar 1.100 door de Sicán cultuur.

Van Peru

De site is weer een voorbeeld van 'work in progress', in potentie is het mooi en interessant maar de werkzaamheden verlopen te traag om het nu al echt de moeite waard te maken. Hierna rijden we door naar Trujillo waar we in het begin van de avond aankomen. Trujillo is de derde grootste stad van Peru en kenmerkt zich door de vele kleurrijke koloniale gebouwen.

Van Peru

De stad komt in ieder geval prettig over. We eten in een chique restaurant en belanden daarna in een bar met hard-rock muziek. Niet echt onze favoriete smaak, maar de barkeeper geeft ons een tip over een club in de stad. We stappen in een taxi die ons afzet bij een winkelcentrum. De club blijkt onverwacht mooi en trendy en heeft twee zalen met twee muzieksoorten. Een meevaller dus, hier vermaken we ons tot in de kleine uurtjes.

20-6. We missen het ontbijt, maar kunnen in het hotelrestaurant nog snel een brunch scoren voordat we weg gaan. We rijden de Panamericana af in zuidelijke richting naar het plaatsje Casma waar we willen slapen. Casma ligt namelijk vlakbij Sechin, een complex van 1.800 voor Christus met kunstig gegraveerde muren.

Van Peru

We komen vlak voor sluitingstijd aan en zijn de enige bezoekers. Ook kijken we nog even in het kleine museum, waar onderin een vitrine een gemummificeerd lijk van een jonge vrouw ons aangaapt. Ze heeft nog wat kleding aan en de tatoeages op haar handen zijn nog duidelijk te zien. Ziet er toch een beetje vreemd uit, zo'n half vergaan lijk. Maar dat bederft onze eetlust niet en dus bestellen we 's avonds in een restaurant de lokale specialiteit ceviche de pato ofwel eend. Maar het vlees is nagenoeg gecremeerd en voldoet bij lange na niet aan de beschrijving in de Rough Guide. Geen aanrader dus. Morgen gaan we naar Lima, daar zijn vast betere restaurants te vinden.

1-9 juni; de Central Sierra

1-6. Na Machu Picchu willen we niet meteen weer verder rijden, dus blijven we twee dagen in Cusco. Vandaag, dinsdag, is er een kleurrijke markt in het plaatsje Pisaq, 40 minuten rijden van Cusco. Aangezien Birgit nog steeds op een lamawollen poncho aast, rijden we hier aan het einde van de ochtend naartoe. En zowaar slaagt ze hier. Jack zijn maat hebben ze niet, dus voor hem helaas. We lunchen in Pisaq en willen 's middags nog naar Sacsayhuaman, een archeologische site in Cusco.

Van Peru

Sacsayhuaman is een oud tempelcomplex met als opvallendste kenmerk een enorme stenen zigzaggende muur van 600 meter lengte. Het zwaarste blok steen weegt 300 ton, die waaien niet weg dus. Daar aangekomen blijken er alleen behoorlijk dure passepartout-tickets te zijn voor ook nog drie andere complexen in de buurt. Omdat we maar een halfuurtje over de site willen lopen, laten we de boel maar schieten.

Van Peru

Als we terugrijden, komen we langs een plek waar we een overzichtsfoto van Sacsayhuaman kunnen maken. Daar komt een jonge vent op ons afgelopen die een stenen beeldje aan het polijsten is. Hij heet Armando en kan ons morgen gratis over de site rondleiden zegt hij. Maar dan wel 's ochtends om 6:00 uur. Inmiddels zijn we al zo gewend aan vroeg opstaan dat deze keer er ook nog wel bij kan. Als tegenprestatie nemen we één stenen Alpaca-beeldje van hem af, voor 40 Soles ofwel 11 Euro en spreken de volgende ochtend 6:00 uur op dezelfde plek af. Terug in Cusco eten we voortreffelijk in een van de betere restaurants, niet tot laat want zo gaat de wekker weer.

2-6. Wekkertje om 5:15 en om 6:00 uur stipt staan we weer op dezelfde plek als gistermiddag. Het is inmiddels al vrij licht en Armando houdt zijn woord. Dat het gratis is begrijpen we ook als we zien dat er nog geen bewakers zijn. Verrassend weet Armando behoorlijk wat van de site af en in begrijpelijk Spaans legt hij het een en ander uit.

Sacsayhuaman. Van Peru

Na drie kwartier staat hij erop ook nog naar Qenko, een nabijgelegen historische site, te gaan. Ook die bezoeken we nog maar als Armando nóg een site voorstelt, vinden we het genoeg cultuur voor deze ochtend. We bedanken Armando en met zijn beeldje in ons zak gaan we snel terug naar het hotel voor het ontbijt.

Daarna halen we de auto uit de nabijgelegen parking en zijn we om 9:00 uur op weg naar Andahuaylas in de Central Sierra. Vandaag willen we weer eens wat kilometers maken. De rit schiet niet echt op, de weg slingert zich langs eindeloze bochten omhoog, en al helemaal niet als we om 16:00 's middags bij een wegafzetting komen. Er staan wat auto's en bussen te wachten. Als we uitstappen en informeren blijkt dat de weg om 17:00 uur weer open gaat. Dat betekent een uur wachten. Als we weer verder kunnen, moeten we nog 2,5 uur over een hobbelpad waarvan anderhalf uur in het donker. Om 19:30 komen we aan in Andahuaylas en vinden snel een hotel. Vandaag hebben we 330km gereden in bijna 11 uur, een belabberd gemiddelde.

Onderweg. Van Peru

3-6. Vandaag ook weer een dag in de auto. De weg is eerst redelijk. Maar ergens moeten we een afslag nemen om de rivier over te steken en zonder verkeersborden is dat gokken. Twee meisjes die bij een winkeltje zitten verwijzen ons naar een inrit die leidt naar een smal en slecht bospad naar de rivier. Aan het einde van het pad is inderdaad een brug, waarschijnlijk ook uit de tijd van de Inca's. De brug wordt versmald door twee blokken beton, waar wij net niet tussen door kunnen met onze auto. Het enige in de omgeving is een vervallen huis waar twee mannen voor de deur zitten. We stappen uit en vragen de weg. De twee zijn zeer behulpzaam, bieden ons bananen aan en geven ons een alternatieve brug aan waar we wel over kunnen.

Als we staan te praten staan we opeens in een zwerm van kleine vliegjes die in de Quechua-taal 'pumahuacachi' heten, vertaald 'hij die de puma laat huilen'. Deze minuscule vliegjes, die we al in Machu Picchu hebben leren kennen, hoor je niet en merk je pas op als het te laat is. Ze steken je, dat merk je wel, en vervolgens kun je ze eenvoudig op je huid doodslaan. De opbrengst is eerst een vlekje bloed, gevolgd door een grote bult met een klein korstje in het midden en pas na een dag of twee een onvoorstelbare jeuk die dagen aanhoudt. Omdat we onze ramen open hebben, krijgen we gezelschap van een hele famile. Dat wordt krabben dus.

Na de juiste brug te hebben geslecht, komen we om 14:00 uur aan bij weer een wegafzetting. Ook nu kunnen we om 17:00 uur weer door, 3 uur wachten dus. Toch geen gek idee zo'n site als Van-A-naar-Beter. Het laatste stuk is ook ripio en vol met bochten door de bergen, maar we komen rond schemering aan in Ayacucho. Het begrip terras kennen ze weinig in Peru, maar hier toevallig wel dus daar eten we ook.

Ayacucho. Van Peru

4-6. Na twee dagen (te) lang in de auto te hebben gezeten, voegen we nu een balansdagje in. Relaxed lopen we door het stadje, eten ijs op een bankje en drinken we pisco sours op het balkon van een bar-restaurant met uitzicht op de plaza. Ayacucho ligt op 2.800m hoogte en het klimaat is het hele jaar onveranderd goed. Quechua is de voertaal hier, maar veel mensen spreken ook 'iets' Spaans. Wij ook dus gaat het communiceren (lees: drank bestellen) best goed.

5-6. Uitgerust en zonder kater rijden we 's ochtends naar Huancayo op 3.244m hoogte. We zijn Ayacucho net uit als we op een file stuiten. Inmiddels niet verbazingwekkend meer, is het weer een wegafzetting die roet in het eten gooit. Dit keer blijft de schade beperkt tot een uurtje verveeld uit het raam kijken. Hierna het gas erop om voor ons rijdende busjes in te halen.

Aan het einde van de middag rollen we Huancayo binnen. Hoewel de stad zelf weinig te bieden heeft, blijken de hotels er vreemd genoeg duur te zijn. Uiteindelijk belanden we in een hotel aan de Plaza, die iedere Zuid-Amerikaanse stad(je) rijk is. Het is zaterdagavond, dus partytime, en we gaan uit eten in een restaurant met live muziek. Leuke tent, maar het geluid staat grensoverschrijdend hard terwijl er vier man in de zaak zitten. Hongerig als we zijn eten we er toch iets aan de tafel die het verst bij de speaker vandaan staat. Birgit bestelt gefrituurde cavia, die compleet met kop en pootjes op het bord wordt geserveerd. Voor de mensen die nieuwsgierig zijn en een dierenwinkel op de hoek hebben: het smaakt naar kip maar heeft weinig vlees, drie per persoon kopen dus. Na het eten weten we het zeker, in deze gelegenheid gaat het niet gebeuren. Terug op de Plaza horen we behoorlijk luide muziek. Dat blijkt uit een bus te komen die met ramen open op het plein staat. De bus is ingericht als disco, draait het geluid tot ver boven het niveau dat speakers en oren aankunnen, maar er zitten toch Peruaans partygangers in. Wij laten de bus voor wat hij is, een bus, en duiken wijselijk onze mand in.

6-6. Nog vol van de harde muziek en de cavia van gisteren, gaan we op weg naar onze volgende stop: Huánuco. We volgen de laatste dagen de route door de Central Sierra omdat hier de meeste archeoligisch en koloniaal interessante plaatsen liggen. We lunchen in San Pedro de Cajas dat in een afgelegen vallei ligt en bekend staat om zijn kleurrijke weeftechnieken. Daar lopen we een niet-toeristisch restaurantje binnen waar het, net als alle andere niet-toeristiche restaurantjes hier, als volgt toegaat. De enige gasten zijn Peruanen. De gastvrouw wordt van achter gehaald door de mededeling dat er 'gringo's' in the house zijn. Een kaart is er niet, wel een 'set menu' dat traditioneel bestaat uit soep vooraf, kip met rijst en een gelei-achtig dessert. De gasten zeggen geen woord tegen elkaar, eten is hier vooral een functionele aangelegenheid, en de TV staat net iets te hard aan op een kinderzender. Totale kosten blijven onder de 4 Euro, inclusief een glas van de huiswijn: limonade. En nog best te pruimen ook. We overnachten deze dag in Huánuco, een redelijk grote plaats waar we weinig vriendelijkheid ontmoeten. Toeristen zijn hier kennelijk een schaars goed.

7-6. Op de weg naar Recuay, 6km buiten Huánuco, ligt de archeologische site Kotosh. Het is net na 9:00 uur als we daar aankomen. Het Tempelcomplex van Kotosh is meer dan 4.000 jaar oud. De plek is continu bewoond geweest, totdat de Spanjaarden kwamen, en staat bekend om het symbool van de 'gekruiste handen'. De steen met dit symbool erop staat nu in het museum van Lima.

Van Peru

De plek is in potentie bijzonder fraai, maar slecht onderhouden en uitgegraven. De eerste bewaker van het terrein komt nadat wij al een halfuur op de site lopen, het is dus niet moeilijk om zelf wat opgravingen te doen voor die tijd. Wat dat betreft hebben de Peruanen nog wat te leren.

Als we de asfalt(!)weg vervolgen, komen we na een kwartier rijden aan bij een wegafzetting. Dit keer blijkt de wachttijd wel erg lang, om 17:00 uur gaat de weg weer open. Zeven uur in de auto wachten lijkt ons na ampel overleg niet de beste optie. Volgens de kaart kunnen we de afzetting omzeilen door een andere weg te nemen. De kwaliteit van onze kaart is echter op zijn minst discutabel. We draaien om en zien een oude Landrover langs de weg staan met grote kunststof slangen op zijn dak. Die blijkt van een Belg te zijn die in de rivier verderop goud aan het zoeken is. De Belgische goudzoeker wil naar dezelfde bestemming als wij, maar hij vindt het risico van de omweg te groot. Zijn auto is oud en zwaar beladen dus hij blijft wachten. Wij kiezen toch voor de omweg, die op de kaart van de Belg als karrespoor staat aangegeven. Hoewel we in ieder gehucht dat we tegenkomen de weg moeten vragen, blijkt dit de mooiste route te zijn die we in de Central Sierra zijn tegengekomen. Soms worden we opgehouden door ceremonies die in de meeste kleine dorpjes vandaag plaatsvinden. Op het centrale plein marcheren scholieren in uniform langs een podium waar de burgemeester volledig uitgedost staat te orereren door een microfoon.

Vandaag ceremoniedag. Van Peru

Het landschap tekent zich met als een lapjesdeken met gletsjers in de verte. De mensen die we tegengekomen lopen in traditionele kleding en zijn allemaal oprecht geïnteresseerd, vriendelijk en behulpzaam. De laatste twee uur van de rit rijden we door de Cordillera Blanca. Een gebied dat volledig uitgestorven is, je volgt maar het pad voor je zonder dat je enig idee hebt in welke richting je rijdt. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is zwart hier de kleur die domineert.

Cordillera Blanca. Van Peru

Het wordt al donker als we in het gehucht Recuay aankomen. Er blijkt één hostal te zijn, gerund door een oud, zo goed als doof, echtpaar. Communiceren gaat niet echt lekker dus, en de kleine keffer die ze hebben en blaft als een sirene helpt ook niet. Maar na wat schreeuwen wordt duidelijk dat alle kamers nog vrij zijn, voor 20 Soles (€ 5,70) zijn we de gelukkige huurders van een kamer met twee bedden. Stromend water is er niet, maar wel twee toiletten op de galerij. Onze auto kunnen we, na wat navragen in de buurt, parkeren op het terrein van een winkeleigenaar op de hoek. En voor het avondeten komen we terecht in de plaatselijke bar/restaurant/winkel waar we het vaste menu van soep, cavia met rijst en een gel-toetje krijgen. Als we om wijn vragen staan ze even raar te kijken, maar ook dat blijkt voorradig. Twee glazen dan, meer niet. Er valt weinig te beleven in Recuay, zeg maar niets, dus duiken we één van de twee bedden in en kijken de nieuwste Sherlock Holmes op de laptop.

8-6. Een ontbijt zit er in deze wereldtent niet in dus we eten in de auto onze laatste bananen op, op weg naar de ruïnes van Chavín de Huántar. Dit tempelcomplex dateert van 900 voor Christus en wat vooral goed bewaard is gebleven, zijn de ondergrondse ruimten. In een van deze kamers staat een 4,5 meter hoge granieten pilaar die bijzonder kunstig bewerkt is.

Van Peru

Als we het complex verlaten is het lunchtijd en eten we wat in het dorp. Bij de plaza aangekomen, staat er een ongelooflijk lange rij met alleen vrouwen in kleurrijke klederdracht voor de bank. Later zien we hetzelfde in het plaatsje Carhuaz, het lijkt wel alsof het betaaldag is en de vrouwen het door de mannen zuurverdiende geld komen scoren.

Van Peru

In Carhuaz, lezen we in de Rough Guide, is een Eco-lodge met een zwembad van 12 meter. Een baantje trekken en het stof van ons afspoelen lijkt ons een goed idee. De lodge vinden is niet eenvoudig, we moeten meerdere keren de weg vragen in en rond het dorp. Als we een keer twee mannen zien lopen en de weg vragen, zijn ze bijzonder aardig en behulpzaam. Eén van de twee is zelfs zo vriendelijk om ons een Wachttoren in het Spaans te overhandigen, het blijken onvervalste Jehova's. Snel doen we de ramen dicht en terwijl we hard 'atheïsten' roepen, geven we vol gas.

Eindelijk aangekomen bij de lodge, krijgen we een rondleiding van de eigenaresse die goed Engels spreekt. Er zijn echter een paar minpunten. Het zwembad van 12 meter blijkt een komma tussen de 1 en de 2 te hebben, er is een groep luidruchtige Eco-studenten aanwezig en de prijs is met 300% verhoogd ten opzichte van de prijs die in de Rough Guide staat. Gelukkig is er meer aanbod in het dorp, dus pakken we een ander hotel : El abuelo oftewel de opa.

9-6. Op de laatste dag dat we in de Central Sierra zijn, rijden we naar het merengebied Lagos Llanganuco. Deze drie azuurblauw meren liggen tussen de bergen in en kleuren mee met het weertype. De weg ernaartoe is, op het asfalt na, schitterend met de besneeuwde toppen van de hoogste berg van Peru, Huascarán, op de achtergrond. De setting doet ons denken aan de Chileense meren die we hebben gezien.

Van Peru

Hierna moeten we de Andes kruizen op weg naar de kust. Er zijn twee wegen die door de bergen naar de kust leiden, beide natuurlijk niet aangegeven. We komen, blijkt later, op de weg terecht die we juist niet wilden kiezen. Deze weg begint met asfalt, maar gaat al snel over in een pad vol gaten, modder en stof. Urenlang rijden we door de Andes, af en toe een vrachtwagen inhalend en door smalle onverlichte tunnels.

Van Peru

Maar niets is voor altijd en aan het einde van de dag komen we op vrijwel nieuw asfalt dat ons naar de Panamericana Norte brengt. Voor het eerst sinds La Paz, ruim 2 weken geleden, staan we weer op zeeniveau.

We rijden door tot 19:00 omdat we graag naar een leuke kustplaats willen voor een rustdag. Dat wordt Huanchaco, waar we een tof hotel aan het strand vinden en vet lekkere hamburgers eten voor het slapen gaan.

25-31 mei; start Peru en Incatrail naar Machu Picchu

Van Peru

25-5. Dinsdagochtend pakken we weer in om naar de grensovergang met Peru te gaan. Het is maar kort rijden naar de grens, maar de overgang neemt even in beslag. Aan Boliviaanse zijde gaat het vrij rapido. Maar omdat het een uur eerder is in Peru, is de juiste douanebeambte daar nog niet gearriveerd. Van zijn jongere collega, die het wachtwoord van de PC niet weet, kunnen we gaan zitten in het kantoortje. Hij vraagt alvast alle papieren, waarvan we een kopie moeten maken. Ook begint hij over onze verzekering, die we niet hebben, en zegt hij dat de weg naar onze volgende bestemming Puno afgesloten is. We vragen ons af waar de man naartoe wil, wil hij pesos of spreekt hij de waarheid? Die vraag wordt nog gevoed door een poster aan de muur met het verzoek om fraude bij de douane meteen via een emailadres te melden.

Als de juiste kerel arriveert, rept hij met geen woord meer over de verzekering. Maar wel bevestigt hij dat de weg afgesloten is, waarom komen we niet achter. Na een halfuur is hij klaar met het invoeren van onze gegevens en kunnen we door. Alleen nog even één stempel halen in het volgende kantoortje. Daar vraagt een kerel in uniform 5 dollar. 'Voor het schilderen van de muren' zegt hij er met een voorzichtige glimlach bij. Ook glimlachend geeft Jack hem een hand en zonder te betalen rijden we weg.

Na een uurtje rijden komen we bij een plaatsje waar een ME-pantservoertuig staat en inderdaad een wegblokkade is. Sprak de douane toch de waarheid. Maar we kunnen mooi niet verder want er is maar één weg. Als we met een agent staan te praten, bieden een aantal locals ons aan de wegblokkade te omzeilen. Zo rijden we achter een vent op een brommer aan door weilanden vol kuilen en schapen. In de verte zien we de menigte staan die de blokkade heeft opgeworpen, met daarvoor lange rijen auto's en vrachtwagens. Na een minuut of 20 kunnen we de weg weer op en geven we onze helper een paar muntjes. Soms zit het mee...

Aan het begin van de middag komen we in Puno aan. We hebben snel een hotel te pakken en dus nog tijd over om naar de Uros Floating Islands in Lago Titicaca te gaan per boot.

Van Peru

Deze 48 'islas flotantes' zijn gemaakt van een soort dikke plakken veengrond met daarop vele lagen riet. Ieder eiland drijft en blijft op zijn plek door een aantal touwen om palen. Eeuwen geleden is deze techniek bedacht door Uros-indianen die vluchten voor de sterkere Inca's. Op een eiland staan een paar rieten huisjes waar zo'n 12 man in woont. Een beetje toeristisch is het wel, de eilandbewoners slijten graag hun waar, maar toch wel van historische waarde.

Van Peru

26-5. We kunnen vanuit Puno nog naar andere eilanden in het Titicaca meer, maar om meer van hetzelfde te voorkomen stappen we in de auto naar Cusco, 390km weg verderop. Onderweg stoppen we bij de ruïnes van Sillustani. In deze 10 meter hoge tombes, begroef de pré-Inca Colla-stam de doden.

Van Peru

De asfaltweg is prima dus we schieten lekker op. Totdat we worden aangehouden door een verkeersagent in een veel te drukke straat in een klein stadje. We zijn volgens hem nét iets te ver doorgereden bij een vrijwel onzichtbaar stoplicht. Behoorlijk gelul, maar toch wordt er een hele voorstelling gehouden. Je van de domme houden en geen Spaans spreken blijkt een goede remedie tegen bonnen of omkooppraktijken.

Deze actie doen we nog eens dunnetjes over als we rond 18:00 uur in Cusco aankomen. Ook hier houdt een agent ons staande als we gewoon achter andere auto's een, naar later blijkt, eenrichtingsstraat inrijden. De acties van de agenten zijn ongeveer allemaal hetzelfde. Eerst wordt er hard gefloten. Dan moet je al je papieren laten zien die uitvoerig worden gecontroleerd. De overtreding wordt met veel handgebaren uitgelegd en het bonnenboekje komt tevoorschijn. Daar wordt wat opgekrabbeld, totdat duidelijk wordt dat er niets persoonlijks te halen valt. Dan wordt met een genereus gebaar de papierhandel teruggegeven en mogen we doorrijden.

Cusco, Plaza de Armas. Van Peru

Cusco, de vroegere hoofdstad van het Inca-rijk, is door de Spanjaarden gebouwd op de resten van Inca-tempels. Het centrum doet koloniaal-rijk aan en sommige straten zijn zo nauw dat we er maar net door kunnen. Het is behoorlijk druk ook, want het duurt even voordat we een vrij hotel hebben. Met een verplichte garage ertegenover want we willen de auto veilig laten staan als we naar Machu Picchu gaan hiken. Toch wel laat inmiddels, eten we in Jack's Café (aanrader) een prima maaltijd.

27-5. Vandaag verkennen we Cusco tijdens onze zoektocht naar een touroperator om naar Machu Picchu te gaan. Die zoektocht duurt niet lang want er blijken meer touroperators dan kerktorens te zijn in Cusco. Op iedere straathoek worden we aangesproken door gasten die hun tour willen slijten. Er zijn een stuk of vijf trails die alle naar Machu Picchu leiden, inclusief de originele Incatrail.

Wij besluiten de 4-daagse Salkantay-trail te doen in plaats van de originele Incatrail. In de eerste plaats omdat op de originele Incatrail 500 personen per dag worden toegelaten. Niet bepaald stil dus, sommige mensen spreken al van Disneyland taferelen. De Salkantay-trail is veel stiller en leidt over hogere bergpassen en is dus zwaarder, een grotere uitdaging. Daarnaast moet je de originele Incatrail al maanden vooraf boeken, het is dus ook geen optie.

Na wat kantoortjes te hebben bezocht hebben we twee prijsuitersten: die van 515 USD en die van 175 USD pp. Ze bieden allebei hetzelfde aan, maar op internet worden we gewaarschuwd voor de té goedkope aanbieders. Op een site vinden we een goede recensie van Liz's Explorers, dus gaan we daar langs. De internetprijs van Liz is 420 USD, maar wij mogen de volgende dag al mee voor de last-minute prijs van 250 USD. Boeken dus die handel. 's Avonds hebben we voorbespreking op hun kantoor en ontmoeten we onze hike-genoten, zes Engelse meiden in de leeftijd van 19-28. Geen Spice-girls kaliber, maar wel drie doktoren en dat komt later nog van pas.

28-5. Ontbijten is er niet bij want we worden om stipt 3:45 uur opgehaald in ons hotel. In het donker maken we een rit in een busje van vijf uur. Onderweg stoppen we bij een winkeltje waar ons wordt geadviseerd een wandelstok te kopen en een zak cocablaadjes tegen hoogteziekte. Die cocapower hebben we de eerste, en tevens zwaarste dag, wel nodig volgens onze lokale gids Henry. Naast Henry gaan er nog een 'horse man', een chef en een sous-chef mee. Zelf hebben we een daypack op ons rug, de tenten, kook- en slaapbenodigdheden worden door paarden vervoerd.

Van Peru

Na een goed ontbijt in de openlucht, proppen we onze wangen vol met cocablaadjes en begint de trekking. Het is meteen al afzien, het pad gaat steeds steiler omhoog. Na iedere 20 minuten vervangen we de cocablaadjes. We rusten af en toe om op adem te komen. Eén van de Engelse dames heeft astma en komt steeds als laatste piepend aan. Wij daarentegen zijn inmiddels behoorlijk geacclimatiseerd en lopen voorop. Het hoogste punt bereiken we in de regen en hagel op 4.650 meter.

Van Peru

's Middags krijgen we een uitgebreide lunch met met vis. Jack voelt zich tijdens deze lunch niet helemaal lekker en eet, opmerkelijk, een keer niet zijn hele bord leeg.

Het is al donker als we bij onze camp spot aankomen. De tenten staan al klaar, een halfuurtje relaxen en dan gaan we eten. Behalve Jack dan, die houdt zich vooral in de natuur bezig met andere dingen. Gelukkig zijn er met drie doktoren genoeg pillen in the house, dus hij krijgt een handje vol antibiotica en darmstilleggers. Iedereen gaat meteen naar bed, de eerste dag hebben we 8,5 uur en 20km gelopen.

Op dag 2 van de trail worden we om 5:30 gewekt met coca-thee bij de tent. Het weer is stukken beter en na het ontbijt dalen we langzaam af het regenwoud in. Vandaag is de kortste dag, 20km in 7 uur en hoofdzakelijk afdalen. We lunchen op onze slaapplek.

Van Peru

Ook Jack want die Britse pillen werken goed. Zo goed dat hij aan het einde van de middag alweer kan meevoetballen op een veldje met andere hikers, gidsen en locals. Ook onze gids Henry doet mee. Na de wedstrijd trekt hij zich even een uurtje terug. Maar bij het eten is hij er weer, en hoe. Stijf van het bier, maar waarschijnlijk nog meer de coca-power, zet hij het programma voor de volgende dag aan ons uiteen. Niet één keer, maar wel zeven keer horen we de herhaling in alle vormen. Snel zoekt iedereen zijn tent op, wij alleen en de Engelse meiden onder begeleiding van Henry die ze vriendelijk bedanken.

Dag 3. Weer worden we om 5:30 gewekt met coca-thee. Tijdens het ontbijt maakt Henry nog even zijn excuses voor 'zijn verhalen' de avond ervoor. Ach kan gebeuren Henry, we hebben het allemaal wel eens zwaar gehad.

Vandaag wordt weer een zware dag met behoorlijk wat klimmen. Maar nu in de volle zon, wangen vol dus.

Van Peru

Onderweg zien we een een eerste glimp van Machu Picchu in de verte, ons doel is in zicht. Op deze plek snacken we iets. Hiervandaan gaan we naar beneden en komen er langs een waterval waar je niet mag stilstaan maar wat we toch doen voor de verkoeling.

Van Peru

Vanaf de watercentrale Hydro Electrica kunnen we de trein nemen. Die gaat echter pas over drie uur, dus lopen we vrolijk de laatste 9 km verder tot Aguas Calientes / Machu Picchu pueblo. We hebben vandaag 30km gelopen en in totaal 70km zonder problemen. Maar nu beginnen de voetjes toch wel wat zwaar te worden. En bij een moment van onoplettendheid stopt Birgit haar been tussen de bielzen van de spoorwegbrug. Pijnlijke bezigheid. Maar gelukkig blijft de schade beperkt tot een deuk in haar scheenbeen en bereiken we om 18.00 uur ons hospedaje, mét douche. Dat is genieten dus. Na een diner in een restaurant is het weer vroeg naar bed want vannacht om 4:00 uur is de wake-up call.

Dag 4. Vandaag is de laatste dag van de trail en gaan we MP bezoeken. Om 5:00 uur staan we in de rij op de bus te wachten die ons naar Machu Picchu brengt. Het voordeel van de bus het laatste stuk is dat je als eerste MP kan zien, nog helemaal vrij van toeristen. De site gaat om 6:00 uur open en op een plek met uitzicht over de stad, krijgen we uitleg van Henry, dit keer zonder cocapower dus zonder herhaling.

Van Peru

De stad heeft iets mystieks met zijn ligging tussen bergtoppen en in flarden mist. We lopen door de stad heen en zien hoe de Inca's gebruik maakten van precieze technieken voor onder meer de bouw en zonnekalenders. Er is niet veel verbeelding voor nodig om te kunnen bedenken hoe mensen hier vroeger hebben gewoond.

Van Peru

En dan is er nog een laatste uitdaging. Vanaf de tegenover MP gelegen berg Wayna Picchu, heb je een prachtig uitzicht over Machu Picchu. Beklimmen ervan duurt drie kwartier tot een uur, dus die pakken we nog even mee als uitsmijter.

Van Peru

De originele Incatreden zijn echter alle ongelijk en nog net geen 90 graden recht omhoog. Tijd voor het laatste restje cocapower dus. Maar eerlijk is eerlijk, het uitzicht is absoluut de moeite waard en met een voldaan gevoel beginnen we aan de terugreis.

Van Peru

In Aguas Calientes lunchen we voor de laatste keer met de groep en spoelen we ons nog af in de baños thermales. De terugrit naar Cusco duurt al met al vier uur met trein en bus, maar voelt veel langer. Om 22:00 uur zijn we terug in ons hotel en duiken we nog een restaurantje in. Weer snel die kilo's erbij dus kom maar op met die cocktails.