 |
| Van Chili I |
We hebben geen haast en komen in het begin van de avond aan in Puerto Ibañez dat uit zes straten bestaat. Erg veel keuze om te slapen is er niet. De cabañas die we uit de Footprint hebben zijn vervallen en verlaten. Een straat verder hebben we meer geluk. Een Chileense vrouw van in de vijftig verhuurt drie van de vier kamers in haar huis. En ook niet verkeerd, 's avonds duikt ze met haar man de keuken in voor het diner. Bij het avondeten maken we kennis met onze medehuurders. Twee Braziliaanse vrienden, de ene heet Paulo Coelho en de andere is op exact dezelfde dag geboren (hoe vaak maak je dat mee!) die op de motor in een maand tijd 20.000 km naar Ushuaia rijden en weer terug naar Brasilia en een Duitser die al 25 jaar in Argentinië woont en daar zelf bier brouwt en verkoopt: Ruta 40.
Als we beleefd informeren naar het reisdoel van een ieder, ervan uitgaande dat niemand voor zijn lol in zo'n godvergeten oord zit, blijkt dat iedereen voor de boot opteert maar dat alleen de Duitser geen tickets meer kon krijgen. De Brazilianen staan net als wij de volgende dag vroeg op voor de boot. Na plechtig te hebben beloofd later op onze reis nog bij de Duitser langs te gaan voor bier, zoeken we allen onze kamer op. Want voor het betere nachtleven hoef je niet in Puerto Ibañez te zijn.
3-3. We zijn een keer op tijd en samen met onze nieuwe Braziliaanse vrienden rijden we de boot op. Tijdens de overtocht vraagt Jack aan hun of ze de documentaire 'Long Way Down' kennen met onder meer Ewan McGregor. Het blijkt dat ze juist door deze documentaire zijn geïnspireerd voor deze trip. Zie ook hun blog en een foto van ons op Dia 14: www.motonaestrada.com.br.
 |
| Van Chili I |
Na drie uur rijden we de boot weer af en gaan de grens over naar Argentinië op de Ruta 40. Het aantal plaatsen van enige betekenis langs deze route is soms zeer beperkt. Plannen voor slapen en tanken is dus een must. Sowieso moet je tanken als je dat kan, stilstaan in de rimboe is niet iets dat we aan onze ervaringen willen toevoegen.We rijden door tot Bajo Caracoles, dat uit zeker vijftien huizen en één hotel bestaat. Overweldigd door de opties, kiezen we voor het hotel.
Omdat het nog relatief vroeg is, rijden we door naar de enige bezienswaardigheid in de verre omgeving: Cueva de los Manos gelegen in een Canyon. In een grot en de rotswanden daarbuiten, zijn duizenden handafdrukken te zien van ca. 8.000 jaar oud. De afdrukken zijn gemaakt met een mengsel van natuurlijke kleurstoffen en ... urine. Waarschijnlijk zijn deze gemaakt door een nomadenstam. Opmerkelijk detail: op een paar na zijn het allemaal linkerhanden. De rechterhanden hadden ze natuurlijk nodig voor de urineproductie. De afdrukken zijn alleen onder begeleiding van een gids te zien en wij hebben de laatste tour van die dag privé. De schitterende Canyon en serene rust geven het gebeuren een enigszins mystieke sfeer.
 |
| Van Chili I |
 |
| Van Chili I |
Dat steekt lekker af tegen het hotel waar niet verbazingwekkend ook de Brazilianen de nacht doorbrengen. Na een waarschuwing van hun kant over het eten, schuiven we twee uur later een slappe pizza uit de magnetron met een stevig pondje gesmolten kaas erop op onze kamer naar binnen.
4-3. Uit de Footprint: "La Cuarenta is one of the wildest and least-travelled roads on the planet".
 |
| Van Chili I |
Inderdaad komen we de eerste uren niet veel anders tegen dan een soort gekrompen struisvogels (Choykes) en lama-achtige beesten. Ook spotten we onderweg zowaar een gordeldier, die we voor de foto wel even klemrijden.
 |
| Van Chili I |
 |
| Van Chili I |
Omdat de Ruta 40 als een doel op zich fungeert, en er verder niets te beleven valt, besluiten we door te rijden naar Puerto Natales in Chili. Dat is een uitstekend vertrekpunt voor het ons doel, het natuurpark Torres del Paine. 's Avonds nog even de bananen uit de koelbox voor de grensovergang naar Chili en tevreden over de gereden afstand beëindigen we de dag in een hostal.
 |
| Van Chili I |
5-3. Torres del Paine is een van de mooiste natuurparken in de wereld volgens de Footprint. Spierwitte gletsjers, azuurblauwe meren en natuurlijk de Torres zelf: drie, als naast elkaar gelegen torens gevormde, rotsformaties van ca. 3.000 meter hoog. Het weer kan per dag of zelfs uur veranderen en sneeuw in de zomer is er niet vreemd. Windsnelheden van 120km per uur ook niet.
 |
| Van Chili I |
Er zijn twee populaire 'hike-opties'. De eerste is 'The Circuit', in 8 dagen loop je in een cirkel om de highlights heen. De tweede is 'The W'. Deze duurt 4 dagen waarin je een W-vormig parcours loopt en ook alle highlights ziet. Voor beide neem je rugzak, tent en eten mee. Tenminste, als je de échte Torres-ervaring wilt meemaken. Anders slaap je in 'refugios', een soort kleine hostels met (stapel)bedden. Wars van enige vorm van bewijsdrang kiezen we voor de vierdaagse hike mét rugzak en tent. Vandaag moeten we dus een 2-persoons trekkerstentje huren en éénpansgerechten inslaan.
Maar eerst moeten we 's ochtends nog wat zaken regelen voor de auto. Hierna verlaten we immers Chili en voor 31 maart moeten we een nieuwe 'permiso de circulacion' en verzekering hebben anders komen we Chili niet meer in. Ook laten we onze tweede lekke band plakken, bij 'El Gringo' voor € 2,80, de afzetter...
Hierna gaan we snel door naar Torres del Paine waar we de boot moeten halen naar ons eerste startpunt. Deze vertrekt om 18:30 uur heeft de vriendelijke vrouw van ons hostal gezegd. Als we om 18:03 uur, ruim op tijd voor de verandering, aankomen zien we nét de laatste boot vertrekken. Chileense vrouwen zijn dus ook niet te vertrouwen. We strijken neer op de dichtsbijzijnde camping en genieten van onze eerste eenpansmaaltijd: pastasoep met microscopisch kleine stukjes ham. De volgende dag vertrekt de boot om 9:30 uur.
6-3. Bij kamperen gaat de tijd een stuk sneller. Opstaan, koffiezetten, eten, slaapmatjes, -zakken, -kussens, kleding, kookgerei en tent inpakken duurt alles bij elkaar al snel een uur of anderhalf. Die boot van 9:30 schrijven we dus op onze buik maar die van 12:00 is geen probleem.
 |
| Van Chili I |
Als we aankomen zetten we eerst onze gehuurde tent op. Het woord tent is wellicht teveel eer, het stukje doek heeft meer weg van een te heet gewassen dwangbuis. Of we erin passen zijn zorgen voor later. We trekken onze bergschoenen aan en beginnen aan het eerste deel van de W, 11 kilometer naar de Glacier Grey gletsjer.
Al met al moeten we enigszins vaart maken om nog voor het donker in het basecamp terug te zijn. Als we drie kwartier onderweg zijn, halen we de eerste hikers in. Een Nederlands stel dat op de camping al de weg kwijt was. Het gaat best lekker dus. Het weer is in tegenstelling tot wat we verwacht hadden behoorlijk warm. Vol optimisme ritsen we de pijpen van onze broek. Groot is onze verbazing als we verderop worden ingehaald door een groep Israëlische hikers. Die zijn overigens makkelijk te herkennen. Ze lopen in groepen, één man voorop en brengen een stemgeluid voort dat het nut van oordopjes ontegenzeggelijk aantoont. Op de kaart van het park staat 'medium' bij deze tocht. Zeker een drukfout. We klimmen over rotsblokken, glijden in beekjes naar beneden en verrekken onze kniebanden op nét iets te steile hellingen. De Israëliërs hoor je niet, tenminste niet daarover, maar die hebben ook profi-uitziende hikestokken. Meer mensen trouwens, het zal wel bij het image horen. Ruim 3½ uur later staan we vrijwel alleen bij de gletsjer.
 |
| Van Chili I |
Errrug mooi maar niet te lang kijken want we moeten dezelfde 11 kilometer nog terug. We scoren nog vier Snickers op een Campamento langs de route en struikelen terug. Eenmaal op de camping, en trots op onze eerste prestatie, kopen we meteen een flesje vino rojo in het restaurant voor bij het zakje astronautenvoer. Nog nahijgend staan we bij de kassa als het Nederlandse stel, net klaar met hun 3-gangen menu, informeert belangstellend hoe het was. Zelf vonden ze het te ver en ze zijn na de eerste rustpauze teruggekeerd. Net als de groep Israëliërs trouwens. Je hebt hikers en af-hikers...
7-3. Dat trekkerstentje is knus en gezellig maar wel een beetje warm. Misschien scheelt het ook dat we de ventilatie-openingen niet hebben opengezet. 's Ochtends drijven we naar buiten en kleden ons aan voor de volgende tocht. Eerst 2 uur met volle bepakking (20kg+) naar de volgende camping en dan 3 uur naar het doel, een uitkijkpunt waarvandaan je één van de Torres ziet. De route is (nog) rustiger en het weer kouder en de wind harder. De eerste 2 uur zijn behoorlijk zwaar, de rugzakken hangen als lood om onze schouders. Het campemento is behoorlijk spartaans. Drinkwater haal je uit de rivier, overigens is al het stromende water in het park te drinken, en douchen is er niet bij.
 |
| Van Chili I |
We zien veel rugzakken in bomen hangen zodat de ratten niet bij het eten kunnen. Die schijnen zo door je rugzak heen te knagen heeft Birgit ergens gelezen. Omdat ons dat wel een erg sterk verhaal lijkt, laten wij de rugzak met de rol koek en eenpansmaaltijden in de tent liggen en beginnen we aan de middelste poot van de W. Lopen gaat iets lastiger en het parcour is moeilijker. Meer klimmen en klauteren en hetzelfde aantal kilometers als de dag ervoor. We houden vol en eenmaal aangekomen bij het mirador gooien we er nog een snicker tegenaan. Je moet jezelf toch af en toe kietelen. Maar ook het uitzicht valt niet tegen, ook al weten we niet precies wat nou de Torre is van alle rotsformaties die we zien.
 |
| Van Chili I |
'Snel' weer terug en de pan op het vuur, om 22:00 uur gaat de tentrits dicht.
8-3. Na een korte nachtrust, windkracht 10 door de ventilatiegaten is een bijzonder geluid, en een verkwikkende douche in gesmolten gletsjerwater, hebben we een makkelijk dagje. Twee uur teruglopen naar de boot zou toch inmiddels een eitje moeten zijn. Hoewel de rugzakken iets lichter zijn, voelt dat niet zo en de wind is inmiddels aangewakkerd tot orkaankracht. Recht lopen is af en toe onmogelijk, behalve als het pad krom is. Birgit wordt omver geblazen en onze knieën buigen pijnlijk in een heel andere hoek als daarvoor. Over de twee uur doen we bijna drie uur, maar we halen de boot dit keer wel. We pakken de auto naar het laatste stuk van de 'W'. Om daar te komen moeten we met de auto een brug over die zo smal is dat de spiegels moeten worden weggeklapt. De Chileense plastickoning van eerder op reis heeft echter goed zijn best gedaan en bij ons kan maar één spiegel naar binnen. Met aan weerszijden een paar centimeter over redden we het net.
 |
| Van Chili I |
En omdat we de auto bij ons hebben, kunnen we vannacht in onze eigen, inmiddels in ons hoofd tot ongekende proporties uitgegroeide, 6-persoons koepeltent slapen. Tijdens het opzetten moeten we de tent verzetten omdat het te hard waait. Als we twijfelen of we überhaupt wel kunnen blijven staan, neemt de wind af en flikkeren we er nog een eenpansgerecht tegenaan. Om het af te maken, halen we bij de koffie onze rol koek te voorschijn. We zijn niet te stoppen en bij het op één na laatste koekje zien we aan de andere kant van de rol een rond gat in de rol met een aangevreten koekje. Die ratten moet je niet onderschatten, zoveel is wel zeker.
9-3. Het laatste stuk. Vandaag gaan we de Torres in vol ornaat zien. Negen kilometertjes en 3½ uur heen, wel moeten we 800 meter stijgen op het stuk. Op de heenweg vragen we aan een vrouw met hikesticks waar die dingen nou eigenlijk voor zijn. Voornamelijk om je knieën te ontlasten dus. We besluiten op onze volgende hike een paar van die dingen aan te schaffen, dat staat ongetwijfeld beter dan het strompelen wat we nu doen. Maar zonder stokken komen we er ook en de Torres del Paine zien er indrukwekkend uit. Een hoog 'Lord of the Rings' gehalte.
 |
| Van Chili I |
 |
| Van Chili I |
De terugweg gaat niet van harte, dat hiken is niet voor mietjes. Hoewel we op de weg naar beneden een paar keer worden ingehaald door kwiek ogende 65-jarigen. Geen schande natuurlijk, die hebben meer tijd om te oefenen dan wij. 's Avonds in het restaurant, de laatste zak eenpansschijt hebben we ritueel verbrand, en bij een fles goede Viu Manent wijn trekken we de conclusie: wij zijn geen af-hikers. We zijn ingelopen en klaar voor de volgende hike. Laurens, als je hier bent volgende week dan kun je je borst natmaken. We verheugen ons er nu al op.
Na het diner worden we teruggeblazen naar onze tent. De wind is nu op zijn hoogtepunt, in het toilet is een Frans stel bezig om hun tentstokken te repareren met stukgesneden colablikjes. Tentjes die niet beschut staan, worden alsnog in allerijl verplaatst. Onze tent staat tussen wat bomen, maar is hoger dan de andere en ligt bij iedere vlaag volledig plat. We mogen de Toyota het terrein oprijden om voor de tent te zetten. Aan de andere kant zetten we een zware picknicktafel op zijn kant en na alle voorzorgsmaatregelen gaat de wind volledig liggen. Bizar maar lekker rustig.
10-3. De wind van gisteren was toch niet helemaal zonder gevolgen. Een van de tentstokken is gebarsten. Na vijf dagen afzien in een tentje, besluiten we dat het nu tijd is voor het betere verwenwerk. In Puerto Natales nemen we een hotel uit de duurdere categorie met Spa. We brengen de was weg en duiken 's avonds de sauna in. Toch wel lekker die luxe af en toe.
11-3. We vertrekken vandaag naar Punta Arenas, de meest zuidelijke stad van het Zuid-Amerikaanse vasteland. Het is een lekker Nederlands weertje, zo hebben we het nog niet meegemaakt op onze reis. We bezoeken een museum en horen in het hostal dat er weer een aardbeving in Chili is geweest. Weer niets van gemerkt, op het feit na dat de verzekeringstussenpersoon waarbij we een offerte voor de auto hebben lopen, aangeeft dat Chili uitgesloten wordt van de dekking.
Morgen gaan we pinguïns kijken en daarna naar El Calafate in Argentinië. Daar halen we Laurens zaterdagmiddag op en met hem zullen we door Argentinië langzaam naar Buenos Aires rijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten