17-24 februari

17 tot 19-2. Ellen en Monica kennen nog iemand uit Pucón: Patricio. Na een avondje eten en drinken bij hem thuis dompelt hij ons de volgende dag onder in de Mapuche cultuur. De Mapuches zijn originele inwoners van Chili die de Spanjaarden er niet onder kregen. Taaie rakkers dus. We lunchen uitgebreid in een Mapuche restaurant en drinken maté (soort redbull thee) in het plaatselijke Mapuche museum.

Van Chili I

Van Chili I

Ook bezoeken we een bevriend stel van Patricio die in de natuur in een onder architectuur gebouwde 'boomhut' wonen. De woning is een meter of vijf van de grond af gebouwd en de bomen groeien letterlijk door de kamer. De man vertelt onder meer over de verontrustende manier waarop de Chileense overheid met de natuur omgaat. Private bedrijven kopen 'levenslange' rechten om delen van de natuur, zoals rivieren, te gebruiken voor hun eigen commerciële doelen. Zo kan een energiebedrijf een deel van de rivier gebruiken voor waterkracht, waardoor de bio-cultuur in de rest van de omgeving zwaar wordt verstoord. Ook wij hebben onze problemen. De rechterspiegel van de Toyota is afgebroken. Tijdens de koop was al enigszins zichtbaar dat de spiegel was gerepareerd, maar hebben we hier geen aandacht aan geschonken. Op een van de grindwegen ging het mis en brak de spiegel af. Onderweg informeren we naar de kosten van een nieuwe: € 400,- excl. montage. Patricio informeert bij vrienden en via via komen we bij een Chileense monteur die alle soorten plastic aan elkaar tovert. Hij zegt dat hij de spiegel kan repareren voor € 30,-. Als we de auto 's avonds ophalen ziet de spiegel er weer uit als nieuw.


20-2. Eén van de meest populaire activiteiten in Pucón is het beklimmen van de actieve Villarrica vulkaan, 3.100 meter hoog. Geen specifieke ervaring nodig, beetje conditie wel. Voor ons ervaren hikers natuurlijk een appeltje-eitje situatie. 's Ochtends half 7 is het vertrek vanaf Pucón, dat valt een stuk zwaarder. Om tien voor 7 melden we ons nog net op tijd voor de bus die ons naar de voet van de vulkaan brengt. Het eerste gedeelte van een uur lopen gaat perfect. Maar dat kan ook komen omdat we in plaats van lopen kiezen voor de stoeltjeslift.

Van Chili I

Daarna wordt het andere koek. Crampons, een soort grote spikes, onder je bergschoenen, icepick in je hand (altijd aan de kant van de berg) en helm op je knar. In zigzag beweging lopen we gestaag achter een van de negen gidsen aan. Onderweg zien we afvallers weer terugkeren, de hoogte speelt hun parten. Bij Jack gooien vooral zijn crampons roet in het eten. Volgens de gidsen komt het door zijn te flexibele schoenen waardoor hij op de weg omhoog drie paar verslijt. Na 3½ uur lopen komen we boven aan.

Van Chili I

Schitterend uitzicht rondom en naar beneden kijkend zijn de sporen van de vorige uitbarsting goed te zien. Dat de vulkaan nog actief is, is goed te merken aan de zwaveldampen die op je luchtwegen slaan en de sissende rookwolken uit de opening van de krater.

Van Chili I

Na een klein uur aan de top is het tijd voor de terugweg. Met een plastic vorm onder je kont sleeën we in 45 minuten terug. Wedstrijdjes zijn altijd leuk, onderweg rammen we behoorlijk wat lafaards uit de baan.

21-2.We vertrekken uit Pucón op weg naar Bariloche in Argentinië. Het laatste stuk van de weg in Chili is slecht en bestaat alleen uit grind. De grensovergang gaat op zich makkelijk maar de auto is in het douanesysteem nog niet gekoppeld aan onze RUT, ons Chileens sofinummer. De Chileens douanier zorgt voor een workaround en we kunnen naar de Argentijnse kant. De douane in Argentinië vraagt of we fruit bij ons hebben ipv drugs. Tuurlijk niet, wij zijn Nederlanders. Net als het laatste stuk in Chili zijn de eerste tien kilometers in Argentinië ook een grindpad. Eenmaal op het asfalt horen we een flappend geluid. Je weet wel, echt zo'n lekke band-geluid. En inderdaad, dat is precies de oorzaak. Toyota heeft een ingenieus systeem bedacht, het reservewiel zit onder de auto getakeld. Dit wordt de eerste band-verwissel-actie waarvoor de manual moet worden geraadpleegd. Gelukkig is die in helder geschreven Spaans met hier en daar een niet al te duidelijk plaatje. Later stoppen nog twee Argentijnen die spontaan hun hulp aanbieden. Uiteindelijk kost de hele actie slechts drie kwartier incl. in- en uitladen van de bagage en zijn we weer op pad.

Van Chili I

De slingerweg levert na iedere bocht schitterende vergezichten op. Blauwe meren en witte bergtoppen, soort Milka plaatjes dus. In Bariloche kiezen we weer voor een camping.

22-2. Bariloche ligt in het 'lake-district' en dat bekijken we van bovenaf. Een stoeltjeslift brengt ons en 700 muffe bejaarden naar boven waar we een mooi uitzicht hebben.

Van Chili I

Na deze intens spannende belevenis gaan we op zoek naar een toko die onze band kan plakken. Die is echter onherstelbaar, dus kopen we twee 'zo goed als nieuwe' bij een bandenboer. Binnen bij een van die bandenboeren raakt Jack aan de praat met een charmant lachende Argentijnse dame. Zij geeft de tip om met de auto naar een onbekende grensovergang met Chili te gaan: Rio Manso. Waanzinnig mooi gebied zegt ze zeker van haar zaak. Later blijkt dat we niet met de auto op de boot kunnen en dat ons oorspronkelijke idee van de 'drie merenroute' niet kan doorgaan. We kiezen dus voor de Rio Manso grensovergang.

23-2. Inderdaad schitterende route op weg naar Rio Manso. Alleen maar grind dus we zijn blij met onze (bijna) nieuwe banden.
Na twee uur rijden in de onbewoonde wereld komen we aan bij een slagboom en twee mannetjes. Lopend is geen probleem maar met de auto kunnen we niet verder, er is geen weg en zelfs geen grindpad. Tot zover de geloofwaardigheid van Argentijnse vrouwen. Omdat we geen zin hebben in nog eens twee uur grind en stof, strijken we op de terugweg neer op een camping. Een ouder stel heeft 40 hectare grond die als camping gebruikt mag worden. Met als enige buren een ouwe duitse herder en 8 katten tegen de ratten maken we 's avonds een kampvuur voor de BBQ en zijn we even alleen op de wereld.