 |
| Van Peru |
Omdat we toch enigszins benieuwd zijn tegen wie Nederland in de finale staat, stoppen we in het gehucht Moquegua voor de lunch en de wedstrijd Spanje-Duitsland. We zijn behoorlijk opgewekt dat Spanje de sterkste is. Toch vreemd, want persoonlijk kennen wij alleen maar toffe Duitsers...
Hierna is het nog anderhalf uur rijden op één lange rechte weg naar de grens. Daar komen we om 17:00 uur aan en maken we het laatste stukje inefficiëntie van Peru mee. We parkeren de auto en lopen het moderne douanekantoor in. Als we aan de beurt zijn, horen we dat we eerst een formulier bij een klein kantoortje buiten moeten ophalen en invullen. Daar blijken de formulieren op, eerst even uitprinten dus. En het is niet één maar vier dezelfde formulieren op A4 formaat die we met de hand moeten invullen. Snel in de auto ingevuld is de tekst vrijwel onleesbaar, maar ja. Weer terug bij de douane krijgen we een hoop stempels. Daarna weer terug naar het andere kantoortje en dan kunnen we naar de Chileense collega's. Daar gaat het sneller en als we al onze tassen door de röntgenscanner hebben gehaald staan we na een uur voor het eerst sinds vier maanden weer op Chileense bodem.
Het is al donker en een uur later wegens het tijdsverschil met Peru, maar Chili voelt meteen weer meer geciviliseerd aan. Netter rijdende automobilisten en geen getoeter. Totdat wij er even op worden gewezen dat wijzelf nog op zijn Peruaans rijden, snel maar weer aanpassen dus. De eerste plaats vlak over de grens is Arica en omdat we geen zin meer hebben om verder te rijden, overnachten we daar. Het is wel weer even wennen aan de Chileense munt en omrekenkoers. Het delen door 3½ voor de Nuevo Sole is nu delen door 678 geworden voor de Chileense peso. Dat betekent wel dat de koers ten opzichte van onze aankomst in Chili bijna 10% gunstiger is geworden. Scheelt toch weer bij de verkoop van onze auto.
8-7. Qua planning komen we prima uit constateren we. We hebben nog een week of twee voordat we weer in Santiago willen zijn om tijd genoeg te hebben voor de verkoop van de Toyota. En de afstand is 'nog maar 2.000 km'.
Omdat we ruim in de tijd zitten besluiten we om het natuurpark Lauca, zo'n 150 km naar het oosten en de grens met Bolivia, te bezoeken.
 |
| Van Chili II |
9-7. Na een ijskoude nacht, de bergstroompjes in de omgeving zijn bevroren als we wegrijden, gaan we weer op pad. Om de weg verder naar het zuiden te kunnen vervolgen, moeten we eerst weer langs Arica. Het rijden in Chili is weer makkelijk, glad asfalt en eerder teveel dan te weinig verkeersborden. Maar ja, we zijn de afgelopen maanden natuurlijk ook gewend geraakt om geen enkele aanduiding te zien.
Een paar honderd kilometer onder Arica ligt het verlaten mijnstadje Humberstone. Gebouwd in 1.872 en sinds 1.961 gesloten, is het nu een Unesco erfgoed en opengesteld voor publiek. In de hoogtijdagen van 1.940 woonden en werkten er 3.200 mensen, voornamelijk in het winnen van nitraat.
 |
| Van Chili II |
10-7. In de ochtend rijden we langs de geoglifos van Pintados. Deze circa 1.000 jaar oude tekens zijn in de rotsen uitgehouwen of gemaakt door stenen te verleggen. Over de reden achter de geoglifos zijn de meningen verdeeld, maar aangenomen wordt nu dat ze als herkenningsteken dienden voor dorpen of nederzettingen.
 |
| Van Chili II |
Vlak na de lunch komen we aan in het woestijndorpje San Pedro de Atacama, dat meer toeristen dan inwoners telt. De prijzen in de horeca zijn daar ook naar. En assertief als ze zijn, wordt gemakshalve op iedere rekening standaard 10% 'optionele' fooi gezet.
 |
| Van Chili II |
's Avonds belanden we in een openlucht bar met verrassend lekkere muziek waar ze in het midden een open vuur stoken. Dat is wel nodig ook, want de temperatuur daalt hier in de woestijn makkelijk tot ver onder het vriespunt 's nachts. Om 2:00 uur is het afgelopen, maar we horen dat er twee illegale feesten zijn in de woestijn. Buiten raken we aan de praat met twee Australiërs, en samen stappen we in een busje die ons naar het feest toebrengt. Er draait een dj, er is drank te koop en er komen steeds meer mensen aan. Best gezellig dus. Uiteindelijk gaan we om 6:00 uur 's ochtends weg, zonder busje helaas dus dat wordt lopen. Maar wel zonder licht in de vrieskou terwijl het aardedonker is, de ideale manier om nuchter te worden. Gelukkig komt er een 4x4 aangereden met open laadbak die ook al andere lifters heeft opgepikt. Met zijn allen dronken in de open bak en met vastgevroren vingers worden we naar het dorp teruggebracht. Het ontbijt slaan we maar een keertje over zo meteen.
 |
| Van Chili II |
11-7. De dag van de WK-finale, hier 's middags om 14:30. Door het feest van gisteren hebben we enigszins een kater, ontbijten doen we dus in de kroeg. Het restaurant vlak naast ons hotel heeft een groot projectiescherm, dus dat lijkt een logische plek om te kijken. We zien opvallend weinig Oranje shirtjes of - attributen in de straten, dat valt tegen. Gelukkig stappen er vlak voor de wedstrijd nog vier Nederlanders binnen. Met een flesje Heineken erbij voelen we ons dus toch niet helemaal alleen tussen de meerderheid van de Spanjaarden in de kroeg.
Helaas hebben de Spanjaarden meer reden tot juichen. Jammer en ook weer niet want nu missen we geen geweldig feest in Amsterdam. Want feest, daar zijn we graag altijd bij. Nog steeds een beetje brak van gisteren, gaan we vroeg naar bed.
Als Jack net in zijn boek leest over een aanslag op een elektriciteitscentrale, gaat spontaan het licht uit in het hele dorp. Da's best apart. Het wordt nog vreemder als daarna opeens het bed trilt, dan de muren en vervolgens alles dat los en vast zit. We maken een onvervalste aardbeving mee, niet een als eerder dit jaar maar toch apart om mee te maken. Ongeveer drie minuten trilt de boel, daarna is het afgelopen. Chili maakt jaarlijkse vele lichte aardbevingen mee, dus nergens is paniek of geschreeuw.
12-7. Op 90 km rijden van San Pedro de Atacama liggen de geisers van Del Tatio. Deze geisers schijnen het in verband met de temperatuur het best te werken tussen 6:00 en 8:00 uur 's ochtends. Het is dus wederom afzien bij het opstaan. Niet in de laatste plaats omdat het rond die tijd behoorlijk vriest. Puntje van aandacht is dat we eerst nog moeten tanken. Het enige tankstation van San Pedro is echter pas om 7:00 uur open, de pomp staat uit en alles is donker. Maar als we voor de gein op de claxon drukken, komt er een dik aangekleed mannetje uit het huisje.
Met een volle tank rijden we door de stille Chileense altiplano. In de Footprint staat de weg omschreven als 'in het donker vrijwel niet te vinden'. Maar het verschil met Bolivia en Peru is ook hier weer duidelijk te zien, de route is met keurige borden aangegeven. Omdat die niet overeenstemmen met de route op de kaart, raken we nog in de war ook. Maar de borden kloppen en rond 8:00 uur komen we aan bij de geisers die nog volop actief zijn.
 |
| Van Chili II |
Kokend water en grote rookpluimen tegen een inmiddels strakblauwe lucht geven de plek een buitenaards sfeertje. Tussen de stoomwolken door zien we vicuñas (elegante lama's) en vicachas (kruising tussen een haas en een eekhoorn) lopen. In één van de lauwe poelen kun je zwemmen, maar met -15 graden en een net-wakker gevoel laten we die dit keer schieten.
 |
| Van Chili II |
Overdag relaxen we en lopen we een beetje rond in San Pedro. Hoewel de temperatuur laag is, is het in de zon goed te doen. Aan het einde van de middag rijden we naar het dichtbijgelegen Vaille de Luna. Zoals de naam al doet vermoeden, heeft ook dit landschap wat weg van datgene wat je op de maan mag verwachten. Vooral de zonsondergang schijnt er bijzonder te zijn, dus schieten we met roze licht een paar mooie foto's.
 |
| Van Chili II |
13-7. We verlaten San Pedro en rijden door de gigantische woestijn naar het zuiden. Onze eerste stop is bij Valle de Jere, een kleine groene vallei waarin een klein riviertje loopt. De toegang is afgeschermd door een ticketoffice waar we twee kaartjes kopen. Misschien dat door de winter het allemaal wat droger is, maar het stelt allemaal weinig voor. Het wordt een korte onderbreking dus.
De volgende stop is Salar de Atacama, een zoutvlakte in Chili. Deze is minder wit en vlak dan Salar de Uyuni in Bolivia, maar in het midden liggen twee mooie meren met grote groepen flamenco's en andere vogels. Die leveren altijd mooie plaatjes op.
 |
| Van Chili II |
Hierna proberen we de weg te vervolgen verder zuidwaarts, maar dat is nog niet zo eenvoudig. Er staan vrijwel geen borden en die er wel staan, corresponderen niet met de kaart. Bij een slagboom die toegang biedt aan een zoutwinningsfabriek vragen we de weg aan de portier. Als we die de kaart laten zien, kunnen we aan zijn gezicht zien dat dit waarschijnlijk de eerste landkaart is die hij ziet sinds de lagere school. Gelukkig stopt er een auto achter ons en snel rent de portier met kaart naar de bestuurder toe. Voor de zekerheid stappen we toch maar even uit om de informatie uit de eerste hand te horen. De bestuurder van de andere auto draait de kaart zes keer in de rondte voordat hij de plek aanwijst waar we nu zitten. Dat kan echter niet, want daar kwamen we drie uur geleden vandaan. Dit schiet niet op dus, we bedanken iedereen vriendelijk en gaan zelf maar weer op pad.
Al rijdend zien we een groot gedeelte van de Salar voordat we eindelijk de goede weg vinden en de vlakte kunnen kruisen. De weg richting de kust is lang en eentonig. Rond de schemering bereiken we de plaats Antafogasta, waar we overnachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten