Epiloog van een halfjaar reizen

Het is zover, Zuid Amerika zit erop. Hoe een halfjaar toch nog opeens snel kan gaan. De auto is verkocht en we hebben net de twee laatste blogupdates geplaatst. Toch gaan we nog niet naar huis. We maken eerst nog een tussenstop van 10 dagen bij Mike en Maribel in Zuid Spanje.

Maar Zuid Amerika laten we voorlopig achter ons. En tja, wat zeg je dan als mensen ons vragen hoe het was. 'Wel aardig, er even lekker tussenuit, een leuke onderbreking'? Of 'helemaal te gek, een droom die waar werd, een unieke levenservaring'? Zeker toch dat laatste.

We hebben een halfjaar lang volledige vrijheid gehad. We hebben gereden, gehiked, gelachen, gefeest, gevlogen, agenten omgekocht, geluierd, geleerd, ontdekt, geluk gehad, gereden, oude vrienden ontmoet, nieuwe vrienden gemaakt, gereden, gekotst, gezwommen met zeeleeuwen en nog veel meer. We hebben 33.000 km gereden door woestijn, altiplano, bergpassen, sneeuw en langs de kust zonder noemenswaardige problemen.

Als je de websites van het ministerie van buitenlandse zaken en lonely planet moet geloven, waren we al lang overvallen, beroofd en de auto kwijt geweest. Maar wij zijn alleen aardige en nieuwsgierige mensen tegengekomen die ons behulpzaam waren waar ze konden.

In dat kader willen we een paar mensen speciaal bedanken. Edgar en Paz voor hun hulp en gastvrijheid waardoor we de reis op de best mogelijke manier zijn begonnen. Ellen en Monica voor hun gezelschap en bereidheid ons te introduceren bij hun vrienden. Mike en Maribel waar we direct 10 dagen bij verblijven en waardoor de overgang naar het alledaagse Nederlandse leven een stuk zachter verloopt. En natuurlijk de ouders van Jack die ervoor hebben gezorgd dat thuis alles op rolletjes verliep en we ons daar geen zorgen voor hoefden te maken. We voelen ons bevoorrecht, en zo is het ook. Hasta pronto!

Van Peru