22-27 april; maanvallei en lamavlees in laatste stuk van Argentinië

22-4. Vandaag bezoeken we Valle de la Luna (Parque Provincial Ischigualasto). Dit is een rotsachtig gebied waar resten van enkele van de oudste dinosauriërs zijn gevonden. Het gebied is 230 miljoen jaar geleden gevormd en is het enige ter wereld waar de volledige ontwikkeling in die periode in de rotsen is terug te zien. De rotsachtige bergen zijn, net als de Andes, gevormd door over elkaar schuivende landplaten. Overigens is deze beweging er nog steeds, ook de Andes 'groeit' nog jaarlijks met een paar cm.

Van Argentinië II	Van Argentinië II

Bezoek in Valle de la Luna (maanvallei) is alleen mogelijk door in je eigen auto in een klein konvooi door het gebied te rijden. De gids voorop en die vertelt (in het Spaans natuurlijk) op vijf plekken iets nuttigs. Het is inderdaad een maanachtig gebied met een sterk Jurassic-park achtig sfeertje. Het blijft altijd apart om in een omgeving te staan met besef van de onmetelijke oudheid van de Aarde en waarin je je nietig voelt in de tijd. Dat brengt het altijd net iets te laat komen van Jack ook weer in het juiste perspectief.

Van Argentinië II

We rijden tegen de avond het park uit, op weg naar het plaatsje La Rioja. Hoewel dat niets met de gelijknamige wijnstreek te maken heeft, bestellen we 's avonds voor de zekerheid toch maar een flesje wijn in een leuk Italiaans restaurant.

23-4. We verlaten La Rioja met een sombere lucht. De route naar Cafayate is bergachtig en wordt steeds mooier. Eerst rijden we door een groen, bijna tropisch aandoend, gebied maar later wordt het allemaal wat witter. Maar dat kan ook door de mist komen die zich in een bergpas aandient en waardoor we echt niet verder dan een paar meter voor ons kunnen zien.

Van Argentinië II	Van Argentinië II

Mistlampen aan dus zou je denken, maar tussen alle hendels en schakelaars op het dashboard kunnen we die nou net niet vinden. Meer dan een uur gaat het dus tergend langzaam vooruit, maar dan opeens rijden we onder een strak blauwe hemel. En boven de wolken. Nu schiet het lekker op, dus we kunnen nog net ruïnes van een oude nederzetting meepakken: de Quilmes ruïnes. De meeste Argentijnen kennen Quilmes alleen van het bier, terwijl de restanten van dit fort ook echt de moeite waard zijn.

Van Argentinië II

Quilmes is een nederzetting uit de 8e eeuw die op een beschutte plek tegen een berghelling aan de rand van een grote vlakte ligt. De plaats is meerdere malen belegerd o.a. door de Inca’s maar het volk van Quilmes kon de aanval van de Inca’s weerstaan. De Spanjaarden pakten het later aggressiever aan en konden het verzet breken o.a. door de toevoerlijnen af te sluiten. We zijn de laatste bezoekers van de ruïnes, op een paar lama's na. Het blijkt maar weer eens dat het mooiste licht rond zonsondergang is. Eigenlijk willen we slapen in het hotel aan de voet van de ruines, maar dat we behoorlijk off-season zijn is wederom te merken aan het feit dat het hotel dicht is. Toch maar even een stukje rijden dus, naar Cafayate bekend van de wijnbodega's. Het is vrijdagavond dus duiken we daar, na onze koffers in een sfeervol hospedaje te hebben gedropt, een wijnbar in. Daar nemen we een flesje Torontes wijn, ook weer een aanrader.


24-4. Om de Mendoza teleurstelling goed te maken, proberen we het nog een keer in Cafayate. De wijnen schijnen hier bijzonder te zijn door de hoge ligging van de wijngaarden. 's Ochtends gaan we eerst naar bodega El Esteco, waar we een tour en tasting krijgen.

Van Argentinië II

El Esteco is een groot wijnhuis met een productie van een paar miljoen liters per jaar. Ze exporteren onder het label Michel Torino naar Europa, en die kun je wat ons betreft best in je mandje stoppen. Wij kopen dus ook een fles Torontes en gaan meteen daarna naar de veel kleinere familiebodega Finca de las Nubas. Productie is hier slechts 50.000 liter per jaar en alles gaat met de hand. Voor het plukken van de druiven worden zelfs toeristen ingeschakeld. Dat gaat ons wat te ver, maar we leveren onze bijdrage door er te lunchen en drie flessen goede rosé af te nemen.

Van Argentinië II

Na de lunch is het weer tijd om een stukje te rijden. We nemen de Ruta 40 want die wordt steeds mooier naarmate we meer noordelijk komen. We komen door de vallei Valles Calchaquíes, erg mooi door zijn gekleurde rotspartijen en afwisselend landschap. Ook hier is de ontwikkeling van de diverse lagen steen duidelijk zichtbaar door de schuin afgeslepen rotsen. Als we aankomen in Cachi overwegen we even om de plaatselijke camping te pakken. Maar de temperatuur is door het hooggelegen landschap toch net nog even te laag, en de douches te onfris, waardoor we in een hostal eindigen.

25-4. De weg van Cachi naar Salta is mooi en leidt door een uitgestrekt Cactuspark. Salta is volgens de Footprint een toeristisch stadje maar wel met behoud van authenticiteit. Het is er schoon en van die paar Amerikanen die er rondlopen hebben wij geen last. Een bekend fenomeen in Salta zijn de peñas. Peñas zijn café-restaurants waar op een podium in de zaak wordt opgetreden door dansende en zingende Gauchos en gitaristen. Het aanwezige publiek wordt in de performance actief betrokken door op of vlak voor het podium mee te dansen. Hoewel er natuurlijk we toeristen komen, zijn Peñas vooral onder de Argentijnen geliefd.

Van Argentinië II

Het wordt een jolige bende en hoewel wij natuurlijk staan te springen om ook het podium op te mogen, ontspringen wij letterlijk de dans. Birgit viert dit door lamavlees als hoofdgerecht te bestellen, en dat smaakt best goed ook.

26-4. Na het ontbijt struinen we Salta af voor een paar slippers. Birgit is ontroostbaar, want ze heeft haar Birkenstocks laten staan in het hotel in La Rioja. En van alles dat ze bij haar heeft, was dat het laatste dat ze kwijt wilde. Helaas heeft Birkenstock geen voet aan de grond in Argentinië, dus stoppen we de zoektocht. Op naar de volgende stop, San Antonio de las Cobres. Onderweg stoppen we bij Ruinas Arqueológicas de Santa Rosa De Tastil, een oude Inca-stad waar 3.000 man heeft gewoond en die nog maar 50 jaar geleden is ontdekt.

Van Argentinië II

Het nabijgelegen museum is dicht en er zijn ook geen gidsen beschikbaar dus we zijn de enigen die op de site rondlopen. Het is al donker als we in San Antonio de las Cobres aankomen, een oud mijnstadje. Er is maar één hotel met kamers met cama matrimonial (tweepersoonsbed) en dat is ook meteen het duurste. Op uitdrukkelijk verzoek van Birgit, er is geen keuze dus, nemen we dit hotel.

Dat we steeds hoger komen, het stadje ligt op 3.800 meter boven de zeespiegel, ondervinden we nu voor de eerste keer. Een beetje maar, maar als je te snel loopt of je koffer optilt krijg je een licht gevoel in je hoofd en word je kortademig. Of zou het toch door de wijn komen? Vast niet, want we slapen allebei slecht en worden met hoofdpijn wakker. De komende weken zullen we nog (veel) hoger komen, maar het schijnt na een aantal dagen te wennen. Of je kauwt op coca-bladeren want dat schijnt ook te helpen. We zullen het zien.

27-4. Vandaag weer een kort ritje van 150km naar Purmamarca. Dit ligt een stuk lager, dus de weg leidt langzaam naar beneden en door een uitgestrekt gebied met veel lama's en steppe-achtige vlaktes.

Van Argentinië II

Ook passeren we een zoutvlakte, Salinas Grandes. Dit als vast een voorbode van wat we in Bolivia gaan zien, de grootste zoutvlakte ter wereld van 12.000 km². We overnachten in Purmamarca, een klein dorpje dat bekend is door zijn fraai gekleurde berghellingen: Cerro de los Siete Colores ofwel zeven kleuren berg. Morgen gaan we de grens over met Bolivia. De eerste 15.000 km zit er inmiddels alweer ruim op en we zijn nog net niet op de helft van de trip.

Van Argentinië II

In Bolivia zullen we het stuurslot maar eens uit de verpakking halen, we rijden nog steeds onverzekerd rond. Niet dat we dat willen, maar een verzekering afsluiten door Nederlanders voor een Chileense auto in Zuid Amerika is kennelijk niet te doen. Maar gelukkig ook niet verplicht. Misschien pikken we wel een woest uitziende zwerfhond mee langs de weg als extra alarm.

15-21 april; het vervolg in Argentinië

15-4. Eerst zetten we de grill van de auto vast met de Leatherman die Jack voor zijn verjaardag heeft gehad. Die hebben we natuurlijk al veel vaker gebruikt, maar het blijkt maar weer hoe handig die is. Alleen een kurkentrekker ontbreekt, maar die missen wij natuurlijk niet. Dat was immers een ander cadeautje. Het vastzetten duurt een halfuurje maar dat is het ons wel waard. Chilenen liggen niet zo lekker bij de rest van de landen en in een boete hebben we geen zin.

Van Argentinië II

De rit is lang, zo'n 600km, maar verloopt voorspoedig. Op één letterlijk klein incidentje na dan. Onderweg krijgen we een steentje op ons voorruit en zien we een sterretje ontstaan. Op zich geen ramp, maar als we een kwartiertje later de airco aanzetten wordt het sterretje een barst van een centimeter of 20. En als we Córdoba inrijden is het een fraaie halve cirkel geworden. Dus die Paul van Carglass lult toch niet uit zijn nek. Dat wordt een nieuw raam kopen dus. Maar voorlopig nog even niet, we zullen vast nog wel een steentje tegenkomen. Of een klein lief vogeltje.

Onderweg doet zich namelijk een raar fenomeen voor. Als we aan komen rijden met net iets meer dan de toegestane snelheid, zien we veelvuldig een groepje hangvogels langs of op de weg. Natuurlijk schrikken de vogeltjes en vliegen ze weg. Maar in plaats van naar links of rechts te duiken, vliegen ze in de rijrichting mee. En ja, dan gaat het wel eens mis. Zo nu ook, met een dof klapje en een hoop veertjes nemen we afscheid van één van deze kamikazevogeltjes. Wat we ook doen, toeteren of met onze billen bloot achter het raam, ze blijven het maar doen. Ja, zo maak je nog wat mee onderweg.

In het begin van de avond komen we aan in Córdoba. We pakken een simpel hotel maar wel met een parkeerterrein er vlak naast. Om het budget recht te trekken gaan we goed uit eten in een strak Sushi-restaurant.

16-4. Het leek zo handig, een parkeerterrein naast het hotel. Maar we doen de hele nacht geen oog dicht door de alarmsystemen die om het kwartier afgaan. Een alarmsysteem is een eerste levensbehoefte voor de Argentijn en dat hij daarin is voorzien, laat hij graag blijken. We komen wat laat op gang dus en verhuizen naar een andere kamer. Córdoba is de tweede grootste stad van Argentinië en is een universiteitsstad.

Van Argentinië II

De jezuïeten hebben veel voor deze stad betekend en ongelovige honden als we zijn willen we dat wel eens controleren. De eerste bezienswaardigheid die we bezoeken is daarom de Cripta Jesuítica. Geen flauw idee wat het is, en dat blijft ook zo want als we aankomen is die dicht. Ook de tweede poging, een jezuïtenkerk, gaat mis want ... hij is dicht. Als laatste poging boeken we een jezuïtentoer en dat lukt wel. We zien de kerk Manzana de las Luces en de universiteit.

Van Argentinië II

Die laatste is door de jezuïeten gesticht in de 16e eeuw en tot op de dag van vandaag helemaal gratis. De kerk is door indianen en (neger)slaven gebouwd onder leiding van onze jezuïetenvrienden. Saillant detail is dat de indianen er netjes voor betaald kregen, maar de negroïde medemensen niet.

In de bibliotheek staan nog steeds veel boeken van honderden jaren oud, waarvan vele uit Europa. De jezuïeten waren geen vrienden met de toenmalige Spaanse koning en dat leverde wat problemen met het drukken van boeken op. Europese landen hebben toen gesponsord, waaronder één van de tien laatst overgebleven bijbels ter wereld die in zowel Hebreeuws, Latijn, Grieks als Arabisch is geschreven. Hierdoor kan de lezer interpretatieverschillen door vertalers zelf beoordelen. Wij hebben er vanzelfsprekend ook een paar hoofdstukken in gelezen, maar zijn er toen mee opgehouden. Er staan te weinig plaatjes in.

Meer plaatjes vinden we in de tentoonstelling Bodies the Exhibition. Die schijnt ons te achtervolgen, in Amsterdam, New York, Santiago en Buenos Aires zijn we er steeds voorbij gelopen. Nu hebben we er genoeg van en kopen twee kaartjes om die illegale Chinese opgezette lijken nu eens in het echt te zien. Rokers- naast nietrokerslongen, opgezwollen levers en natuurlijk veel staande open lichamen vormen toch wel een lugubere aanblik. Als kijken niet genoeg is, staan er Argentijnse geneeskunde studenten klaar voor een uitgebreide uitleg. Na ons plechtig voor te hebben genomen nooit te gaan roken, zoeken we daarna snel een terras op voor een cocktail met een lekker stukje dood vlees.

17-4. In de omgeving van Córdoba bezoeken we een aantal jezuïeten estancia's. De jezuïeten waren erudiete gasten die allemaal specifieke kennis moesten toevoegen aan de maatschappij. Op de estancia's werd het geld verdiend door landbouw en veeteelt. De eerste estancia is open en we lopen door het gebouw dat nu dienst doet als een klein museum. Helaas is de mooiste estancia van Argentinië, de Santa Catalina, dicht omdat die in privébezit is en het weekend is. Wel kunnen we de ervoor gelegen kerk bekijken, die pakken we dus maar even mee.

Van Argentinië II

We lunchen bij een superleuk restaurant dat een stuk van de weg af ligt. Als we daar aankomen is het nog rustig, we zetten onze auto (220PK) naast de vervoersmiddelen van twee Gauchos (ieder 1PK) die ook aan het lunchen zijn. Huisgemaakte wijn én salami is een prima combi dus we gaan tevreden weer weg.

Van Argentinië II

18-4. We verlaten Córdoba en gaan voor ons doen vroeg weg naar Mendoza, bekend van de wijnen. Rijden in Argentinië is, tja anders dan in Nederland. In de eerste plaats snuif je tijdens een uurtje rijden meer CO2 op dan in een heel jaar in Amsterdam. Als ze hier de APK zouden invoeren, zou nog 1% van het wagenpark rondrijden en is 60% van het wereld klimaatprobleem opgelost. Geregeld rijden we achter een hok dat niet te zien is door de blauwe walm, inhalen is dan het enige dat je behoed voor een fatale aanslag op je luchtwegen.

De 'snelwegen' hier zijn tweebaanswegen waar je álle verkeersdeelnemers, inclusief wandelaars, mindervaliden, kinderen op driewielers en een delegatie uit de plaatselijke zoo, tegenkomt. Inmiddels hebben we inhalen dus tot kunst verheven. Vlak voor Mendoza doen we deze act weer een keer. Maar na het inhalen, wat wederom een groot succes was, worden we staande gehouden door twee agenten langs de kant van de weg. Jack mag meekomen en krijgt een warrig verhaal in rapido Spaans over een dubbele doorgetrokken streep, inname van rijbewijs en betaling op een bankkantoor van 1.035 Pesos (ruim 200 euries) te horen.

Van Argentinië II

Natuurlijk begrijpt hij hier niets van en al helemaal niet dat de ene agent zijn gegevens op een boek met bonnen schrijft. Na wat amicaal gepraat in zijn pas geleerde Spaans level II, valt het allemaal toch nog mee en mogen we doorrijden. Meevallertje dus, best aardige gasten die Argentijnen.

Na meer dan een maand alleen in hotels te hebben geslapen, zetten we nu weer eens ons tentje op. We pakken een camping 8km uit Mendoza, die later naast een kermisattractie blijkt te liggen. Maar daar komen we later op de avond pas achter als we afwisselend een luid gejoel en 2-unlimited uit de speakers horen knallen. Gelukkig gaat de attractie vroeg dicht, rond middernacht, waarna een fors aantal honden op en rond de camping het overnemen. Echt lekker slapen we dus niet, ook al niet omdat Jack zijn luchtbed langzaam leegloopt. Best leuk dat kamperen.

Van Argentinië II

19-4. We lasten een dagje niks doen in. Omdat het best lekker weer is, een graad of 25 en strak blauw, lijkt een buiten spa of - zwembad ons wel wat. Na een paar uur tevergeefs rondrijden geven we dat op, beiden bestaan niet in Mendoza, en pakken we een terras bij wederom een sushi-restaurant. Onder een wijntje en een maki-roll constateren we dat Mendoza niet echt lekker meedoet. Morgen maar eens kijken of een paar wijnbodega's in de omgeving dat kunnen veranderen.


20-4. Op naar de wijnbodega's. Eerst de oudste want daar kunnen we lunchen in een restaurant met één van de beste chefs uit Argentinië volgens de reisgidsen. Het zoeken kost ons anderhalf uur en als we het eindelijk vinden blijkt de bodega gesloten door een brand en het restaurant alleen open te zijn voor diner. Gelukkig zit McDonalds aan de overkant van de straat. Met een BigTasty in ons mik gaan we naar de tweede bodega, Chandon. Die blijkt ehhhh net dicht, maar we kunnen reserveren voor morgen. Dan de volgende, Catena Zapata.

Van Argentinië II

De tour is net afgelopen maar we kunnen nog wel proeven en zelf een beetje rondgluren. Beide doen we en met een flesje wit onder de arm gaan we terug naar de camping . Als de lunch niet lukt dan zeker het diner wel, dus 's avonds weer op pad naar het restaurant bij de bodega. Maar ook nu zit het niet mee, er blijkt geen plek meer te zijn. Mendoza is niet onze stad.

21-4. We hebben nog één punt op ons lijstje staan, de tour om 12:00 uur bij bodega Chandon. We staan vroeg op, pakken de tent in en proberen nog snel het lek in het luchtbed op te sporen in het pierenbad. Door al deze bezigheden gaat de tijd weer eens sneller dan we denken. Om 11:45 rijden we het terrein af, natuurlijk veel te laat om de tour van 12:00 nog te redden. Beter laat dan niet vinden we geen goed plan, volgende bestemming wordt dus San Agustín del Valle Fértil richting noorden en Bolivia.

9-14 april; bliksembezoek aan Uruguay

9-4. De overtocht gisteravond met de boot van Buenos Aires (Argentinië) naar Montevideo (Uruguay) ging voorspoedig. Ondanks het feit dat onze gegevens op de tickets voor geen meter kloppen. Voornaam, achternaam, nationaliteit en kenteken van de auto worden alle verkeerd overgenomen. Maar wederom heeft de douane meer belangstelling voor onze koelbox.

Van Uruguay

Het is al donker als we aankomen in Montevideo en gaan snel op zoek naar een hotel. We hebben geen reisgids van Uruguay en stoppen dus maar als we een redelijk hotel zien. Zo'n redelijk hotel is het NH-hotel aan de boulevard. Binnen krijgen we te horen dat er geen plaats meer is, maar worden doorverwezen naar het Ibis. Helaas blijkt ook dat vol te zitten. Na deze twee pogingen kiezen we voor een nieuwe strategie. In de lobby van het Ibis klappen we de laptop open en zoeken online naar beschikbare hotels op hotel.com. Vreemd genoeg staat daar ook het 'volgeboekte' NH-hotel in de lijst. We nemen de proef op de som en boeken er toch een kamer, voor 30 USD minder dan de prijslijst aan de balie. Met de bevestiging in onze mailbox rijden we snel terug naar het NH. Weer aan de balie worden we keurig geholpen en krijgen we onze kamersleutel. Wat een uitvinding, dat internet.


10-4. Vandaag is het zaterdag en we hebben goede verhalen gehoord over het uitgaan in Punta del Este, 160km verderop, en omstreken. Punta del Este en het nabijgelegen José Ignacio, zijn jetset-oorden. Shakira heeft er een huis en je struikelt er over de feestende filmsterren. Omdat we toch niets anders te doen hebben, pakken we onze spullen en rijden we er naar toe. Het is mooi weer en krap twee uurtjes later lunchen we aan het strand in Punta del Este. Rechts de zee en links een zee aan hoge betonnen appartementencomplexen.

Van Uruguay

Toch maar even een halfuurtje doorrijden naar José Ignacio. Daar is geen enkel hoog gebouw, wel veel mooie huizen, posadas en een prachtig strand. Je ziet dat het geld kost, maar er is in geen velden of wegen een hond of filmster te bekennen. Later komen we erachter dat het 'hoogseizoen' er twee weken duurt. In die periode verdient dus iedereen zijn geld voor de rest van het jaar. De prijzen in die periode laten zich raden.

Tegen het einde van de middag gaan we toch maar weer terug naar Punta del Este. Hoewel dat een veel grotere plek is met veel meer inwoners, blijft het een raar gezicht 's avonds in een groot complex maar twee verlichte ramen te zien. De rest zit dicht met rolluiken, ook hier duurt het seizoen maar een maand of wat. Toch vinden we met de hulp van een barkeeper in een cafe een strandtent om uit te gaan. Toevallig vlak bij ons hotel. Na het eten in een restaurant rijden we daar naar toe. We verbazen ons over de jeugd die in grote getale langs de boulevard staan, naast hun scooter en met een fles drank in de hand. Maar, als ze hier staan dan staan ze niet in de club en wellicht komt dat de gemiddelde leeftijd ten goede. De club Diablito is voor plaatselijke begrippen een topper, wij vermaken ons er uiteindelijk ook wel in de tweede zaal waar een vrouwelijke DJ haar best doet om de plaatjes hoorbaar aan elkaar te plakken. Voordat de zon opkomt houden we het voor gezien, de DJ valt dan ook al een paar keer in herhaling.

11-4. Laat erin, laat eruit dus als we wakker worden lunchen we op het strand en zoeken daarna een plekje voor onze handdoek. Dat lukt best goed met een populatie van vijf andere strandgasten, jammer van die wolk voor de zon waar geen beweging in zit. Maar dan verbrand je ook niet, dus dat is ook weer een opsteker.

Van Uruguay

's Avonds dineren we in een hippe tent, waar meer personeel dan gasten zijn. We besluiten de volgende dag terug naar Montevideo te gaan. We moeten nog maar een keer terugkomen in de regio, maar dan in het hoogseizoen.

12-4. Terug in Montevideo lopen we 's middags door de stad. Veel van de bezienswaardigheden staan aan La Plaza Independencia, waaronder een standbeeld van de Uruguayaanse held Jose Artigas. Deze rakker heeft gevochten voor de onafhankelijkheid van Uruguay en ligt nu begraven in een mausoleum onder het plein. Twee soldaten houden daar nu nog steeds volkomen stilstaand 24 uur per dag de wacht, zeker een Melkert-baantje.

Van Uruguay

Montevideo is mooi met zijn palmbomen en koloniale gebouwen maar net terug uit Buenos Aires zijn we natuurlijk wel wat verwend. 's Avonds eten we in een traditioneel Parilla-restaurant waar vlees in alle soorten en maten het bestaansrecht vormt.

Van Uruguay

We laten ons door de ober (mozo) adviseren en krijgen een groot bord met gegrild vlees. Heerlijk eten, op het orgaanvlees na. Maar ook zonder de niertjes en darmen is het meer dan genoeg.

13-4. Rond het middaguur bezoeken we het hoogtepunt van Montevideo, de Mercado del Puerto. Een grote markthal met glas-in-lood ramen en veel eettentjes waar je met zijn allen aan de bar zit rondom een grote houtgestookte grill met veel vlees erop. Daar eten we... veel vlees. Na de lunch, dat ook een diner had kunnen zijn, stappen we in de auto op weg naar Colonia del Sacramento.

Van Uruguay

14-4. Colonia del Sacramento aan de Rio de la Plata is de oudste stad van het land en wisselend in de handen van Spanjaarden en Portugezen geweest. Het historische centrum is Unesco-erfgoed. Als we wakker worden regent het pijpenstelen. En als het regent, ziet de wereld er een stuk minder fraai uit. We besluiten daarom om het oude gedeelte van Colonia vanuit de auto te zien. We rijden wat straatjes door, schieten wat plaatjes en houden het, en daarmee Uruguay, dan voor gezien.

Van Uruguay

Het is circa 200km naar de grens met Argentinië. Tenminste, naar de grensovergang die we voor ogen hebben. Als we daar aankomen, blijkt de brug over de rivier nu in handen te zijn van een chemische fabriek. Een vriendelijke bewaker komt zijn huisje uit en verwijst ons naar de volgende grensovergang, 130km verderop. Er zit weinig anders op, dus rijden we weer verder. Pest-Argentijnen.

Bij een tankstop zien we dat de grill tussen de koplampen met nummerplaat onder de motorkap los hangt. De boutjes waarmee die vastzit zijn kennelijk losgetrild. We leggen de grill met nummerbord maar in de kofferbak en gaan weer door. Uiteindelijk komen we om 17:00 uur bij de brug en tevens grensovergang met Argentinië aan. Er staan camera's op de auto's gericht en iedereen moet stoppen voor de paspoortstempels. We zijn even bang dat iemand wakker is en ons erop attent maakt dat we geen nummerplaat vóór hebben. Maar nee, we worden weer op de zwaar illegale smokkel van mandarijntjes gecheckt en we mogen verder. Nummerplaat of niet. Al met al was het weer een lange dag en doorrijden heeft weinig zin meer. We stoppen daarom in Colon. Daar kopen we bij de eerste ferreteria twee boutjes met veerringen (want dat is zo makkelijk uitleggen in het Spaans), duiken we nog tot 20:00 uur een termas in en daarna een restaurant. Het is mooi geweest voor vandaag.

26 mrt - 9 april; los in Buenos Aires!

26-3. Na lange tijd in niemandsland en verlaten oorden te hebben doorgebracht, doen we nu weer eens een iets groter plaatsje aan: Buenos Aires. Inwonersaantal 3 miljoen, Porteños genoemd, en met de voorsteden meegerekend zelfs 12 miljoen. Een hoop vertier en lekker eten in restaurants waar we nu een keer niet de enigen zijn. Dat is wat we willen en dat is wat we krijgen. En meer.

Als we aankomen strijken we neer in een hotel in de wijk San Telmo, het vroegere centrum van Buenos Aires. In het hotel zoeken we online naar een plek om te eten. Al snel blijkt er een behoorlijk groot aanbod van trendy restaurants te zijn. Da's weer effe wennen. We kiezen er eentje uit en belanden in een sfeervol, hip en groot restaurant met eindelijk veel mensen. Dit smaakt naar meer.

Na drie maanden geen fatsoenlijke discotheek van binnen te hebben gezien, kriebelt het behoorlijk. Jack praat met de DJ in het restaurant, legt uit dat hij van 'musica de house' houdt en krijgt als tip voor zaterdag de Pacha en voor vrijdag de Crobar. Op naar de Crobar dus, maar dat blijkt een tegenvaller. Het is een grote club, maar als we binnenkomen speelt er een bandje. En nog niet eens al te best ook. Even een uitstapje naar de naastgelegen club levert ook niet veel op. Dat is een gay-tent, maar de sfeer zit er niet lekker in. Enigszins teleurgesteld, haken we om een uur of 3 af.

Van Argentinië I

Buenos Aires is het hart van de Tango en vooral Laurens blijkt een stiekeme fan. Zaterdag overdag kopen we daarom kaartjes voor een Tangoshow, en in het verlengde van deze culturele uitspatting kaartjes voor een voetbalwedstrijd. Beide voor later in de week. 's Avonds eten we weer in een hip restaurant met een leuke bar met goede muziek. Nog maar eens proberen dan, dus om 1:30 uur verhuizen we naar disco Pacha. Gelukkig is de Pacha-formule vrij constant: goede dancemuziek, knipperlichten en drank, wat wil een mens nog meer. Of het zou een toiletje extra moeten zijn, 1 toilet per 800 man is niet al te ruim bemeten. Maar de muziek is goed en nadat de jongens zich van de mannen en meisjes hebben gescheiden, Laurens zoekt zijn bed op, dansen wij in de open lucht tot de zon opkomt.

De hele week is San Telmo Tango-minded, maar op zondag gaat het los. We struikelen uit bed en op straat is het al behoorlijk gaande. Er is een zondagsmarkt met veel mensen en overal hoor je Tango-muziek en wordt er Tango gedanst. Nee, als je niet van Tango houdt heb je hier niets te zoeken. Maar altijd house is ook niet alles, dus we gaan overstag en kopen twee Tango-cd's en Birgit een Tango-hoed.

Van Argentinië I

's Avonds hebben we een mini-Tangoshow in het restaurant en op het plein ervoor is live-muziek en dansen zowel jong als oud de, ehhh, Tango. Maar eerlijk is eerlijk, het is authentiek en best heel erg leuk. De Porteños zelf vinden het ook leuk dat 'we' er zijn. Als we langs de kant staan, wordt Birgit door twee mannen, apart van elkaar, ten dans gevraagd. Onbegrijpelijk maar ze gaat er beide keren niet op in. Sommige mensen willen kennelijk niet geleid worden.

Van Argentinië I

Na drie dagen Buenos Aires weten we het zeker: dit is een toffe stad. Daarom besluiten we om na het vertrek van Laurens, hier een vijfdaagse cursus Spaans te volgen. Omdat we er dus een week of twee zullen verblijven, huren we maandag een apartement. In Palermo SoHo nemen we onze intrek in een strak ingericht loft-appartement.

Van Argentinië I

Dezelfde avond gaan we naar een voetbalwedstrijd van een van de twee profclubs die Bs.As. rijk is: River Plate. Deze jongens, die net als de andere club de Boca Juniors onderaan de ranglijst zwerven, speelt thuis tegen Argentinos Juniors. Het stadion is halfvol, of halfleeg voor de zwartkijkers, en de Rivers verliezen terecht met 0-2. De mensen die er zijn, zijn wel begaan met hun cluppie. Ze maken muziek en zingen uit volle borst, ook bij een tegendoelpunt.

Van Argentinië I

En tja, wat doe je verder in een stad als Buenos Aires. We gaan naar Tigre, een rivierdelta net buiten Bs.As. Daar varen we met een private-tourbootje door de vertakkingen van de delta, waar veel Porteños hun buitenhuizen hebben. Er zijn geen auto's, want geen wegen, dus het enige geluid dat we horen is dat van onze eigen 150 PK motor. Dat is ook het enige dat we de rest van de dag nog horen, nadat we op de helft van de tour de enige regenbui tijdens ons verblijf in Bs.As. op ons kop krijgen en de eigenaar met dichte kap nog wat gas bijgeeft.

Van Argentinië I

We doen een City Tour met een gids die ons langs de belangrijke plekken leidt en ons onder meer informeert over de politieke geschiedenis van het land en de twee zijden van het tijdperk Peron: het Peronisme. Hoewel Evita bij velen onverminderd populair blijft, dulde haar man geen tegenspraak. Hij loste dit echter niet op door mensen uit (Transavia)vliegtuigen te gooien. Hij sloot ze op of politiek buiten door naast de tegenpartij, een door hem ondersteunde partij te zetten die hij bevoordeelde. Vooral veel oudere, (ex-)arbeiders willen dit niet horen. Zij hebben aan het Peronisme rechten overgehouden, waaronder het recht tot demonstreren dat dan ook nog dagelijks wordt uitgeoefend in de stad.

We bezoeken een Tango-dinershow met live-muziek. Volgens kenner-bij-uitstek Laurens, met de beste violist va het land. Toegegeven, hij was niet slecht. Na zoveel cultuur wordt het weer even tijd voor het platte vermaak, dus beëindigen we de avond in Las Terrazas, een half-binnen-half-buiten club met meerdere zalen en dj's.

Van Argentinië I

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Donderdag is Laurens zijn tijd van gaan en nemen we ons meteen voor het alcohol-gebruik en de frequentie van uit eten gaan drastisch aan te pakken. Laurens, het was geweldig dat je er was en we zullen er nog vaak aan terugdenken. In ieder geval als we in de spiegel naar die 5kg overgewicht per persoon turen.

Na afscheid te hebben genomen, gaan we naar Plaza de Mayo. Daar lopen de dwaze moeders nog steeds iedere donderdag een stil protest tegen hun verloren kinderen en kleinkinderen.

Van Argentinië I

Op Goede Vrijdag bezoeken we de begraafplaats waar ook Evita Peron (familienaam Duarte) begraven ligt. Na deze vrolijke noot gaan we 's avonds naar de bioscoop. Alice in Wonderland in 3D, Spaans ondertiteld maar Engels gesproken.

Verder werken we het lijstje met things not to miss in Buenos Aires gestaag af. San Isidro met zijn koloniale huizen en paardenrennen, Feria de Matadores aan de rand van Bs.As. met zijn markt en te paard ringstekende Gauchos in vol ornaat en de toeristische wijk La Boca met zijn gekleurde huizen. We've seen it all.

Van Argentinië I	Van Argentinië I

Van Argentinië I

En natuurlijk moeten we vijf dagen lang iedere dag vroeg opstaan om ..... naar school te gaan. We hebben allebei 4 uur per dag privéles zodat we lekker opschieten. Inmiddels kunnen we al in vloeiend Spaans vragen of het toiletpapier weer op is. Kan soms toch van pas komen.

Van Argentinië I

Vrijdagochtend hebben we onze laatste les. Daarna pakken we de koffers in en rijden we de auto op de boot richting Montevideo in Uruguay. Na twee weken in Buenos Aires te hebben 'gewoond', voelt het meer als een vertrek dan dat we uit andere plaatsen weg gingen. We kunnen de stad van harte aanbevelen.

12-25 maart; met Laurens in Argentinië

12-3. In Punta Arenas valt zowel de temperatuur als het weertype een beetje tegen. Acht graden en regen doet ons teveel aan het Holland denken dat we achter ons hebben gelaten. En wat doe je als het regent, juist dan duik je de kroeg ehhh, museum in. Na het museum pakken we ook nog even het standbeeld mee van Ferdinand Magellan, de Portugees naar wie de Straat van Magellan is vernoemd. Aardig weetje over deze vent is dat hij in 1519 als eerste de wereld per zeilschip rondde via... de Straat van Magellan. Hij ging weg met 5 schepen en 234 man en de expeditie kwam terug met 18 man op 1 schip. Zonder Magellan zelf overigens, die was bij de Filipijnen gedood door inboorlingen. Zijn standbeeld wijst richting de Straat van Magellan en bestaat uit the man himself boven een aantal indianen, waarvan één met glimmende tenen. Er gaat een verhaal dat wie de teen aanraakt van één van de indianen, in Punta Arenas terugkomt. Een echt indianenverhaal dus.

Van Chili I

Voor de goede orde, wij hebben alleen een foto gemaakt. Zijn tenen hebben wij niet beroerd. Na deze culturele opkikker stappen we in de auto om naar een pinguïnkolonie van 11.000 stuks te gaan, Seno Otway. Hier komen deze pinguïns samen om te daten, hun seksuele fantasieën tot uitvoer te brengen en hun kleintjes op te voeden voordat ze in maart/april weer naar de Falklands vertrekken. Als we aankomen blijkt dat het merendeel al de wijk genomen heeft. Maar degene die er nog zijn, zitten in paartjes bij elkaar op een enkele chagrijnige einzelgänger na.

Van Chili I

Pinguïns zijn grappige beesten constateren we en opgewekt rijden we in de regen terug naar Puerto Natales om daar weer te overnachten. Direct doorrijden naar El Calafate in Argentinië is te ver.

13-3. Aankomst van Laurens.
We zitten vroeg in de auto want we moeten om half drie 's middags op het vliegveld in El Calafate zijn om Laurens daar op te halen. Tenminste, dat is onze laatst bekende informatie. Bij de grensovergang naar Argentinië horen we van Laurens per sms dat hij zijn aansluitende vlucht heeft gemist. Het blijkt dat er twee vliegvelden zijn in Buenos Aires. Aangekomen op de ene hoorde hij dat hij naar de andere moest. Half drie wordt zo half zes en dat geeft ons tijd om alvast een cabaña te huren.

Voor de verandering een keer stipt op tijd staan we op de uitkijk en herkennen Laurens van grote afstand aan zijn tas met ruitjesmotief. Leuk om na ruim anderhalve maand weer iemand uit onze vriendengroep te zien. En dat vieren we met een paar Heinekens en rum-cola's, eerst in de cabaña en daarna in het restaurant in El Calafate centro.

14-3. De grootste bezienswaardigheid in de buurt van El Calafate is de Perito Moreno gletsjer in het natuurpark Los Glaciares zo'n 150 km verderop, dus goed te doen op één dag. De gletsjer is 30 km lang, 60 meter hoog en behoorlijk indrukwekkend.

Van Argentinië I

Het is een van de weinige toegankelijke gletsjers in de wereld die je kan horen en zien voortbewegen. Af en toe valt er onder een luid krakend geluid een groot stuk ijs af en het is natuurlijk de kunst om dat op foto of video vast te leggen. Chris Zegers is het ook gelukt hebben we op RTL travel gezien. We zien en horen wat kleinere stukken afbreken, maar we komen natuurlijk voor het grote werk. Na alles bij elkaar een uur te hebben getuurd, geven we het op. De batterij van de videocamera ook dus dat komt mooi uit.

Van Argentinië I

Onder de indruk van wat we gezien hebben, gaan we terug naar El Calafate om daar in een restaurant te eten. De Argentijnse restaurants zijn bepaald niet karig in de portionering. Vanavond leren we de truc die moet voorkomen dat we over een paar maanden een nieuwe, twee maten grotere garderobe moeten aanschaffen: per gang bestellen. Vaak heb je aan alleen het voorgerecht al meer dan voldoende calorieën binnen voor de hele week. Meer is beter luidt hier het credo en dat zullen we nog vaker meemaken.

15-3. Nog vol van de indrukken en het diner van de dag ervoor stappen we in de auto voor de reis naar El Chaltén. Dit dorpje met 500 vaste inwoners is voor hikers hét vertrekpunt voor de berg Fitz Roy, de Argentijnse equivalent van Torres del Paine in Chili. We komen 's middags aan en na de lunch en een cabaña te hebben geregeld, maken we een inloopwandeling van een kleine 2 uur naar een uitkijkpunt.

Van Argentinië I

Onze knieën protesteren enigszins, maar Laurens is nog vers en geeft geen krimp.

Voor de tocht morgen naar Fitz Roy besluiten we voor ons profi-uitziende trekking-stokken te huren om onze knieën te ontlasten. Bij een verhuurwinkel krijgen we het verzoek morgen terug te komen. Er is iemand in de bergen gevallen en die heeft twee ribben gebroken. Iedereen is naar de onheilsplek toe om hem naar beneden te krijgen voor het donker wordt. Het wordt steeds spannender dat hiken.

16-3. 's Ochtends scoren we stokken en beginnen aan de tocht. We hebben uitzonderlijk mooi weer en na vijf uur lopen zien we Mount Fitz Roy mooi afsteken tegen een blauwe hemel. Dat schijnt niet vaak voor te komen, plaatjes schieten dus.

Van Argentinië I

Nog eens vijf uur later zijn we weer terug in het dorp, waar we snel de stokken weer inleveren. Het voelt toch een beetje als een hulpmiddel voor bejaarden. En zo ziet het er waarschijnlijk ook uit.

17-3. Tussen El Chaltén en Buenos Aires zijn niet veel must-sees. Een uitzondering volgens Laurens zijn reisgids is Puerto Deseado. Deze havenplaats aan de kust is een van de best bewaarde geheimen van Pategonië, verklapt de schrijver van het boek. Dat willen we wel eens zien en dus rijden we een kleine 900 km naar het noordoosten.

Van Argentinië I

We zullen niet teveel uitwijden, maar het geheim is behoorlijk goed verborgen. Zo goed dat we na een rondje door het plaatsje snel een hotel kiezen om de volgende dag weer muy rap te vertrekken. Ook reisgidsen kunnen ernaast zitten.

18-3. Het vertrouwen in Laurens zijn reisgids neemt verder af bij de volgende bestemming. Onderweg naar het noorden is een versteend bos te bezichtigen, verklapt de auteur. Een jaar of 140 miljoen geleden heeft de neerdalende as van een vulkaanuitbarsting, en latere erosie van al het andere organische materiaal, ervoor gezorgd dat bomen in een gebied van 15 km² versteend zijn. Klinkt spookachtig spectaculair en de 50 km ripio die we ervoor moeten afleggen hebben we er graag voor over.

Het is bij vlagen behoorlijk regenachtig en de ripio blijkt van slechte kwaliteit. We zetten voor de zekerheid onze vierwielaandrijving maar aan. Halverwege de weg zien we een 4 wheeldrive pick-up op zijn kant in de berm liggen met drie zenuwachtige mannen ernaast. Net gebeurd dus toch maar even stoppen en informeren of we kunnen helpen. Gelukkig zijn ze er goed vanaf gekomen en hulp is onderweg. En dan, uit het niets, zijn wij een paar kilometer verder ook aan de beurt. Bij een snelheid van 70 km/uur breekt de achterkant van de auto uit en glijden we richting het talud. De treffende woorden "daar gaan we" schallen door de auto. Op zich voegt zo'n tekst natuurlijk niet veel aan de situatie toe. Maar kennelijk zijn dat de woorden die het eerst in mensen opkomen in zo'n situatie, aangezien Laurens en Birgit het nog nét niet in koor roepen. Na heftig tegenstuur te hebben gegeven breekt ook de voorzijde van de auto uit, 4WD lost niet álle problemen op. Een paar slingers en stuuracties verder eindigen we naast de weg in het grind. Wel op allevier de wielen en zonder enige schade. "Geluk" roepen Birgit en Laurens, onwetend van het staaltje stuurmanskunst dat Jack als verklaring aandient. De waarheid zal wel in het midden liggen en met iets minder vaart vervolgen we onze weg.

Van Argentinië I

Eenmaal aangekomen blijkt 'het bos' te bestaan uit een stuk of zes omgevallen boomstammen. Maar wel versteend en de gedachte te kijken naar iets van 140 miljoen jaar geleden maakt nog iets goed van de teleurstelling. 'Snel' weer verder naar de volgende plek, Comodoro Rivadavia.

19-3. Het weer wordt langzaam beter naarmate we verder noordelijk komen. We zijn op weg naar Puerto Madryn aan de kust. Daar zijn, afhankelijk van het seizoen, walvissen, orca's, zeeleeuwen en -olifanten te zien. Onderweg lunchen we in Gaiman, een klein plaatsje waarover verder niets interessants te vertellen is. Hoewel dat geen unanieme conclusie is, Laurens raakt vooral over de authenticiteit van het plaatsje niet uitgesproken.

Van Argentinië I

Puerto Madryn is een badplaats en een geschikt vertrekpunt om het schiereiland en natuurreservaat Valdés te bezoeken. Maar je kan er ook vast uit denken we. We eten in een restaurant waar na het eten live-muziek is en Laurens vrienden maakt met een stamgast.

Van Argentinië I

Daarna willen we meer, we willen dansen. Maar dat werkwoord kennen ze nog niet in Puerto Madryn. We lopen twee plaatselijke disco's af en geven dan de moed op.

20-3. Puerto Madryn is de beste plek ter wereld om walvissen te spotten. Jammer genoeg van juli tot en met november, wij vissen dus achter het net. Orca's schijnen echter nog wel in de buurt rond te zwemmen, op zoek naar zeeleeuwenvoer. Sommigen nog een beetje brak van de dag ervoor, gaan we dus op orcajacht op Peninsula Valdés. Het is een beetje regenachtig, maar als we aankomen horen we dat er inderdaad orca's zijn gespot. We staan een uur op de uitkijk, maar geen orca te bekennen. Wel veel zeeleeuwen, de lunchtijd was kennelijk over.

Van Argentinië I

21-3. Qua duiken valt er hier niet veel te zien, maar een leuk alternatief is dat je tegen betaling naar een beschermd gebied wordt gebracht waar wilde zeeleeuwen mogen zwemmen met ons. Dat klinkt best leuk, dus hijsen we ons 's ochtends om 8:00 uur in een 7mm wetsuit met cap. Na een half uurtje op zee varen in een klein bootje, komen we in hun habitat aan.

Van Argentinië I

Na enige tijd in het water, zijn de zeeleeuwen inderdaad benieuwd en komen ze op je af waarna ze fysiek contact maken met hun snuit. Continu zijn er aan alle kanten nieuwsgierige ogen op je gericht.

Van Argentinië I

Na drie kwartier vlugge contacten gaan we weer terug. Ook de terugtocht ligt voor altijd in onze herinnering opgeslagen. Want een half uur varen op een bonkende zee in een veel te krap pak terwijl je ongelooflijk moet pissen, is en blijft een unieke ervaring. Eenmaal op het strand, vluchten we het bootje uit en warmen we op het strand op.

22-3. Vandaag vertrekken we uit Puerto Madryn. Als we net op weg zijn, merken we dat de auto behoorlijk trilt. De meest voor de hand liggende oorzaak is dat de wielen gebalanceerd moeten worden: balancear in goed Spaans. Maar het vinden van een plek om dat te doen blijkt nog niet zo eenvoudig. Genoeg 'gomerias' maar balanceren ho maar.

Van Argentinië I

Als we er eindelijk eentje hebben gevonden, is het siësta en moeten we tot 16:00 wachten. Als de wielen er eenmaal af zijn, komt het euvel aan het licht. Het trillen komt door hele plakkaten opgedroogde modder aan de binnenzijde van de velgen. Een erfenis van de ripio's. Omdat ze toch al bezig zijn, en balanceren € 4,00 per wiel kost, laten we ze maar hun gang gaan. Maar we zijn niet erg opgeschoten en dus rijden we tot 's avonds door naar Sierra de la Ventana. Daar nemen we een appartement op de begane grond met vaste BBQ buiten.

23-3. Sierra de la Ventana is een klein plaatsje waar niet veel te beleven valt. Wel zijn er trekking routes in de omgeving. Om toch niet alleen maar te vreten en zuipen, besluiten we een korte route te lopen van twee uur. De route leidt vooral omhoog en met iedere 10 meter hoogteverschil neemt de wind 1 Beaufort toe. Terug vinden we dat we een BBQ hebben verdiend en met hele zakken vlees en bier, wijn en rum sluiten we de dag in stijl af.

Van Argentinië I

24-25-3. We zijn op weg naar de kust, het Zandvoort van Buenos Aires: Pinamar. Dat ligt naast het Bloemendaal van Bs.As., Carilo. Als we 's middags aankomen, wordt snel duidelijk dat de zomer in Argentinië over is. Niet door het weer, maar vooral door de verlaten horeca in de badplaats. Op het strand is in ieder geval ruimte genoeg, hoewel die ene visser wel een beetje het uitzicht bederft.

Van Argentinië I

's Avonds gaan we naar Carilo, waar we meer mensen verwachten tegen te komen. Maar niets is minder waar. Er staan kasten van huizen in Carilo, maar het dure winkelcentrum is volstrekt verlaten. Een ober van een leuk uitziend restaurant belooft plechtig dat het om 22:30 druk wordt in zijn toko. Goed van vertrouwen als we zijn gaan we zitten, maar als we onze koffie met cognac al enige tijd op hebben, is er nog geen hond in de zaak. Helaas, want dan hadden we die mooi de varkenspiemels die we kregen voorgeschoteld kunnen voeren. De volgende dag relaxen we op het strand, niet gehinderd door iemand of iets.