14-22 juli; de laatste week...

14-7. Vandaag rijden we van Antafogasta naar Chañaral. Chañaral is een klein dorp en ligt ook aan de kust. Van daaruit willen we morgen het park Pan de Azúcar bezoeken. In Chañaral gaan we 's avonds uit eten in een van de weinige restaurants die ze daar rijk zijn. De gerechtenkeuze wordt ons makkelijk gemaakt, er is geen menukaart en er zijn maar twee opties. Als we zitten te eten, komt de vriendelijke eigenaar naast onze tafel staan om een praatje te maken. De beste man is een jaar of 70, heeft geen tanden in zijn smoel en houdt een verhaal over zijn tijd als zeeman en de export van Nederlandse sigaren. De werkelijke oorzaak is niet te achterhalen, maar de combinatie van het eten en de bewegende tandeloze, pruimende mond wordt Jack teveel. Buiten gaat hij in een perkje over zijn nek. De misselijkheid is gelukkig van korte duur. We bedanken de man zonder hem aan te kijken en vragen de rekening. Op zijn vraag of hij ons morgen weer mag verwelkomen, knikken we beleefd en gaan snel terug naar ons hotel.

15-7. Het park Pan de Azucar is onder andere bekend om zijn 20 cactussoorten en strekt zich uit langs de Stille Oceaan. Grappig zijn de cactussen die zich onder een hoek van 30 graden naar het licht toe hebben gericht, waardoor een vertekend beeld van de horizon ontstaat.

Van Chili II

We lopen een paar uurtjes naar het mirador en terug en gaan vervolgens weer verder zuidwaarts naar de stad La Serena. Daar eten we 's avonds in een trendy sushi-restaurant aan het strand mét DJ en lekkere muziek en wijn. Prima afsluiting van de dag dus.

16-7. Als we 's ochtends het hotel uitlopen op weg naar de parkeergarage, is er in de straat een grote optocht met muziek en dans. Als indiaan verklede jongens en meisjes dansen op ritmische muziek, terwijl een priester met een microfoon aan het eind van de stoet een verhaal voorleest waarin vooral het woord 'Maria' veelvuldig valt.

Van Chili II

Als we nét even te lang kijken, grijpt het plaatselijke TV-reportersteam zijn kans. Terwijl de cameraman eerst Jack filmt die op zijn beurt de optocht filmt, rent de verslaggever op Birgit af. Haar wordt een nogal Harry Mensch-achtig interview afgenomen, dat wil zeggen er wordt dus vooral niet op de antwoorden ingegaan. Worden we toch nog beroemd in Chili. De rit naar Vicuña duurt maar een half uur dus we zijn er voor de lunch.

17-7. Tijdens het ontbijt komt de serveerster ons melden dat we op TV zijn geweest. Ze heeft ons en het interview met Birgit gezien terwijl we naar de optocht in La Serena stonden te kijken en herkende ons als haar gasten. We zijn dus BN'ers in Chili, als we nu nog maar rustig over straat kunnen...

Na het ontbijt gaan we naar Pisco Elqui, een hippie-achtig dorpje. Het is duidelijk toeristischer dan Vicuña. We lopen wat winkeltjes af en drinken koffie op een overdekt terras aangezien het nog steeds fris is buiten.

We rijden weer richting Vicuña om te gaan lunchen in het Solar Restaurant. De gerechten worden hier buiten in 'zonne-ovens' verhit. Grappig gezicht en prima te eten.

Van Chili II

's Middags bezoeken we twee Pisco-producenten. Pisco is vooral bekend van de Pisco-sour, het drankje dat zowel Chili als Peru claimen te hebben ontdekt. Wij kennen het als eau-de-vie. De eerste producent heet Capel en is zeer groot en commercieel. We krijgen een rondleiding van een van de vele gastvrouwen en komen grote groepen bezoekers tegen.

Van Chili II

De tweede producent verkoopt zijn flessen onder meer onder het label 'Fire' en is vele malen kleiner en intiemer. De rondleiding wordt gegeven door de eigenaar zelf, een jonge vent die internationaal consultant was maar nu zijn familie imperium aan het runnen is. Wij steunen hem daarin en voegen twee flessen toe aan het overgewicht in onze koffers.

Het is inmiddels einde middag maar nog steeds bewolkt dus dat wordt weer geen sterrenkijken. 's Avonds merken we weer een lichte aardbeving of naschok, het went inmiddels snel.

18-7. Dit wordt de laatste dag dat we in Vicuña willen wachten op een heldere hemel zodat we sterretjes kunnen kijken. En zowaar, de lucht blijft de hele dag vrijwel onbewolkt. Aan het begin van de avond rijden we dus naar het observatorium, 16 km buiten Vicuña in de bergen. Het is donker en bijna missen we de locatie omdat er geen enkel bord staat. Maar via een klein landweggetje bereiken we toch de plek met de telescopen.

Van Chili II

In tegenstelling tot de enorme koepel van waaruit een eindeloze telescoop steekt die we hadden verwacht, staat hier een kleine ruimte van één verdieping waar op het dak twee sterrenkijkers staan van anderhalve meter. De amateur-astronomen zijn enthousiast en laten ons diverse sterrenbeelden zien en natuurlijk de maan. Die is halfvol en werkt een beetje tegen, door het licht van de maan is niet alles even duidelijk te zien met het blote oog. Gelukkig is de hemel wel helder en kunnen we van de maan mooie foto's maken door de lens van een van de kijkers.

Van Chili II

De temperatuur is inmiddels flink gedaald en daar zijn we niet op gekleed. Na anderhalf uur kijken en koukleumen, warmen we binnen op met koffie terwijl de amateur-astronoom uitleg geeft over het universum aan de hand van beelden op een monitor. Met de verwarming in de auto op 29 graden, rijden we in het donker snel terug naar het hotel.

19-7. Sterren gezien, Pisco gekocht dus tijd om te gaan. Vanuit Vicuña rijden we door Valle Elqui. Het is een mooie route, we rijden tussen vrolijk gekleurde bergen en langs kleine dorpjes.

Van Chili II

In Ovalle is de leukste markt van Chili volgens de Lonely Planet. Maar als we daar aankomen zien we alleen wat donkere overdekte stalletjes. Niet helemaal zoals we ons hadden voorgesteld. We eten een paar empanades op straat als lunch en besluiten weer door te rijden. Inmiddels is het een uur of 16:00 en nog zo'n 400 km rijden naar Santiago. We hebben geen zin om daar in het donker en in de avonddrukte te moeten zoeken naar een slaapplek, dus besluiten we om te overnachten in de badplaats Pichidangui, zo'n 250 km boven Santiago. Om 18:00 uur zijn we nog net op tijd om de zon onder te zien gaan. Het zal een tijd duren voordat we die weer zien wegzakken in de Stille Oceaan...

Van Chili II

20-7. We rijden na het ontbijt weg en pakken de snelweg naar Santiago. Onderweg is het somber, grijs en koud weer. Best wel representatief voor hoe we ons voelen. Het is nog twee uur rijden naar de stad waarvandaan we een halfjaar geleden vertrokken zijn. Toen was het volop zomer, lag alles nog open en hadden we onbeperkte vrijheid. Nu is het de zwaarste winter op het continent in tien jaar, zit het erop en hebben we de eerste verplichting voor onze kiezen: de auto zo goed mogelijk verkopen.

Rond 12:00 uur rijden we dan eindelijk weer Santiago binnen. Er hangt een dikke smoglaag boven de stad, dat schijnt normaal te zijn in de winter. De stad ligt in een vallei en door het gebrek aan wind waait de vervuiling niet weg. Op internet hebben we gisteravond een shortlist van slaapplekken gemaakt. De eerste op de lijst is het Amstelhuis, veel toepasselijker konden we niet vinden. Na een tijd zoeken, de kaart op internet klopte niet, vinden we door de hulp van een postbode de juiste straat.

Amstelhuis wordt gerund door Amsterdammer Edo met zijn Chileens/Amsterdamse vrouw. Deze plek voelt al een beetje als thuiskomen, we vinden veel details terug uit ons eigen Amstelhuis. De lokatie is super, vlak bij de wijk Bellavista, een soort 'Pijp' van Santiago. De kamers zijn groot en voorzien van een keuken. Kunnen we eindelijk weer eens 'normaal' koken. Pannekoeken bijvoorbeeld.

Van Chili II

Na de volledige bagage te hebben uitgeladen, is het tijd om de auto te laten ontdoen van een dikke laag stof en modder. Hopen dat die glans de prijs een beetje opdrijft. Eerst gaan we langs de Toyota dealer en de dealer waar we hem een halfjaar geleden hebben gekocht. Nu hebben we een bodemprijs, de komende dagen maar weer verder leuren.

Na een stuk of vijf autodealers, is er opeens eentje die hem graag wil kopen. Zonder dat hij er ook maar een blik op heeft geworpen. Maar de bank gaat over een paar minuten dicht dus is er haast geboden. Hij wil hem contant betalen. Enige argwaan maakt zich van ons meester, want hoe weet je eigenlijk of die biljetten niet van zijn eigen pers afkomen? De dealer schrijft een cheque uit en samen rijden we naar de bank. Wel een beetje vreemd dat we dan direct buiten staan met een dikke stapel Pesos. Maar als we bij de bank komen, is het kantoor net dicht. We beloven morgenochtend terug te komen. Maar Edo, de Nederlandse eigenaar van ons appartement, toont ook interesse in onze auto. Hij denkt er geld mee te kunnen verdienen door hem voor meer door te verkopen. En hij betaalt in fraaie paarse eurobiljetten van 500. Die gebruiken we thuis natuurlijk dagelijks, dus die kunnen we tenminste van vals onderscheiden.

We sluiten de deal met Edo en gaan samen naar de notaris. De notaris wordt zo een beetje voor alles gebruikt in Chili. Er hangt een nummertjesautomaat en er staan zo'n 20 wachtenden voor ons. Maar een halfuurtje later is de papierhandel rond en zijn wij helemaal 'vrij'. Het weer in Santiago is er alleen niet beter op geworden. Regen en temperaturen van een graad of 7, behoorlijk slechter dan in Amsterdam. Maar daar kunnen we ons huis nog niet in. Een alternatief is om onze vlucht naar Madrid te vervroegen en langs Mike in Zuid Spanje te gaan. Sluiten we de vakantie in ieder geval nog met zon af. Ook met feesten, de avond voor vertrek spreken we nog met Monica af en belanden we in een club in de wijk Bellavista. Na een paar uurtjes slapen is Edo zo vriendelijk ons naar het vliegveld te brengen. Het zit erop, de lange vlucht naar Europa begint.