 |
| Van Peru |
Als we Lima binnenrollen is het meteen duidelijk in een gigantische stad te zijn. Lima telt ruim 8 miljoen inwoners en hoewel de buitenwijken arm zijn, zijn de wijken Miraflores (recent bekend van onze Joran) en het aangrenzende Barranco hiermee erg in contrast. We kiezen een strak maar leuk hotel in Barranco, op loopfafstand van de haven en het strand. Ook Lima is sterk in ontwikkeling, nieuwe moderne appartementencomplexen schieten als paddestoelen uit de grond. Die ontwikkeling heeft ook een prijs, 's avonds gaan we uit eten in een trendy restaurant met trendy Nederlandse prijzen. Terug in het hotel, boeken we alvast online een vlucht voor over twee dagen naar Iquitos in het amazonegebied. Iquitos staat bekend om zijn lichaamszuiverende sjamaan-sessies met hallucinerende drank, maar daarover later meer.
22-6. Vandaag slenteren we door Lima. In de haven hebben ze de beste, want meest verse, ceviche. We maken echter de klassieke fout door niet eerst te vragen hoe duur het is. Maar ja, wat kan het kosten. Het restaurantje bestaat, net als alle andere in de haven, uit een golfplaten huisje met plastic tafeltjes en stoeltjes. De andere gasten zijn Peruanen en zien er niet al te rijk uit. Wij kennelijk wel, want als de rekening komt overschrijden de prijzen die van het trendy restaurant van gisteren. Maar ja, jammer maar we betalen maar. Als we de hoek om zijn vragen we in een gelijksoortig tentje naar de prijzen van cheviche daar. En inderdaad liggen die een factor 5 lager. Weer wat geleerd dus.
 |
| Van Peru |
's Middags bezoeken we het Archeologisch Museum van Peru, waar veel opgegraven artefacten liggen van de sites die we eerder hebben bezocht. Opmerkelijk dat sommige werktuigen en ceramische producten er na duizenden jaren nog uitzien als nieuw. Dat was pas kwaliteit. Ook bezoeken we de plaza mayor, een mooi groot plein waar het Paleis van de Aartsbisschop het meest opvallende gebouw is.
 |
| Van Peru |
Maar een paar straten van het plein af, zijn de gebouwen smerig van het roet en doet de stad arm aan. Op het plaza mayor kijken mensen op een gigantisch videoscherm naar het WK. Jammer dat Nederland niet speelt.
23-6. Morgenochtend vroeg gaat onze vlucht naar Iquitos. De auto kunnen we gelukkig achter het hek van het hotel laten staan. Vandaag hebben we relaxed twee bezienswaardigheden gepland, Huaca Pucllana en de dierentuin van Lima. Huaca Pucllana is een pré Columbiaans tempelcomplex dat gebouwd is door de Lima-cultuur vanaf 200 na Christus.
 |
| Van Peru |
Het ligt midden in de wijk Miraflores en het is apart om in het verlengde van de oude tempel de hoge, moderne gebouwen van Lima te zien. Wat ook hier weer opvalt is de kwaliteit van bouwen, de muren waren toen al bestand tegen aardbevingen. Op het complex zit ook een luxe restaurant waar we bijzonder goed lunchen. Dan pakken we een taxi naar de zoo. De dierentuin is echter een deprimerende vertoning, de boel is slecht onderhouden en de dieren zitten overwegend in veel te kleine smerige hokken.
 |
| Van Peru |
Na het lopen van een rondje houden we het voor gezien, we moeten immers direct midden in de nacht op voor onze vlucht naar Iquitos.
24-6. Ons vliegtuig naar Iquitos gaat om 6:20 uur, om 4:00 uur staat onze taxi voor het hotel. De vlucht duurt 1,5 uur en gelukkig lukt het ons in het vliegtuig nog even te slapen. Iquitos claimt met 800.000 inwoners de grootste stad ter wereld te zijn die niet over land bereikbaar is. Je kan er alleen komen met vliegtuig of boot.
 |
| Van Peru |
Los van de ligging aan de Amazone, staat Iquitos bekend om zijn sjamaan-sessies. Deze ceremoniële sessies dienen traditioneel een tweeledig doel. Het lichaam wordt gereinigd en vrij gemaakt van wormen en parasieten, en je krijgt visioenen over zaken als het vreemdgaan van je partner. Hiertoe krijg je een drank toegediend, ayahuasca, waarvan de hallucinerende effecten sterker dan LSD schijnen te zijn.
Als we het vliegtuig uitstappen valt het Amazone-klimaat als een warme, kleffe deken om ons heen. Na het zeeklimaat met aangename temperatuur van rond de 25 graden in Lima, is die 30+ graden en vochtigheid van 90% wel weer even wennen. We pikken onze rugzak van de band en worden buiten verwelkomd door chauffeurs van taxi's en tuktuk's. We kiezen voor de laatste, lekker die wind in je smoel.
 |
| Van Peru |
De rit van het vliegveld naar Iquitos duurt 20 minuten. Eenmaal uitgestapt, ben je de prooi van tientallen 'proppers' die allen met brochures wapperen en je als beste amigo bij 'hun' touroperator naar binnen proberen te krijgen. Gelukkig is het vandaag een feestdag, San Juan, en zijn de meeste proppers op het feest hun zuurverdiende commissie aan het stukgooien. Na een paar volgeboekte hotels, kunnen we in hotel La Casona een kamer met cama matrimonial krijgen. De volgende opdracht is een tour te boeken bij een van de vele operators. Wat we willen is duidelijk: zwemmen met roze dolfijnen (maar dan niet tijdens hallucinaties), anaconda's zien en visioenen krijgen tijdens sjamaan-sessies. Veel van de andere jungle-activiteiten hebben we al in de Amazone van Brazilië en Bolivia gedaan.
Bij het kantoor met de andersvermoedende naam 'Loving Light', de eigenaar kreeg een visioen over deze naam tijdens een sjamaan-sessie, kunnen we deze wens in vervulling laten gaan. We boeken een arrangement van 3 dagen, waarin we twee keer een sessie van drie uur zullen ondergaan. Veel geld aan eten zijn ze in ieder geval niet aan ons kwijt. De ayahuasca werkt het beste op een lege maag dus zit dineren er niet in. Morgen om 8:50 uur worden we bij ons hotel opgehaald, wat dus nog tijd overlaat om 's avonds naar de San Juan festiviteiten te gaan net buiten Iquitos.
 |
| Van Peru |
25-6. 's Ochtends 9:00 worden we door onze gids Luis ('mijn vrienden noemen me Lucho') opgehaald bij ons hotel. Lucho is 24 jaar en heeft twee kinderen van 4 en 2. Hij was er laat bij dus voor lokale begrippen. Met een houten bootje varen we in anderhalf uur naar de lodge aan de Amazone. We hebben onze eigen houten hut. Voor de lunch lopen we nog een stukje in de omgeving en vertelt Lucho over de planten en bomen.
 |
| Van Peru |
Nagenoeg alle bomen en planten worden door de lokalen gebruikt voor diverse doeleinden, van het stoppen van jeuk door spinnenbeten tot anticonceptie en het voorkomen van opwindende gedachten bij puberende dochters.
Dat het regenwoud niet voor niets zo heet merken we ook. Ongelooflijk balen dat onze bergschoenen in de auto in Lima liggen, nu glijden we door de modder op gladde gympies en slippers alle kanten op. Na de lunch, die meteen onze laatste maaltijd van vandaag is omdat we voor de sjamaan-sessie niet meer mogen eten, varen we met de boot naar een serpentario. Een serpentario is een plek waar lokale dorpbewoners enkele dieren in de vrije natuur houden waaronder een anaconda van 4 meter, luiaards, apen en toekan's.
 |
| Van Peru |
Aansluitend lopen we door naar het huis van de Sjamaan om alvast kennis te maken. Maar onze leider van vanavond blijkt niet thuis te zijn maar in Iquitos. Het wordt al schemerig dus wij worden bij de lodge afgezet terwijl Lucho op jacht gaat naar een andere sjamaan. Als dat maar geen tweede keuze is... Om 20:30 uur komt Lucho goed nieuws brengen. Hij heeft een sjamaan gevonden en we worden om 21:00 uur verwacht in de lodge. Onze privé-sessie blijkt echter uitgebreid met nog twee Peruaanse gasten die graag willen hallucineren. Ook Lucho blijft aanwezig omdat nooit voorspelbaar is hoe iemand erop reageert. Zo noemt hij een voorbeeld van een man die dacht dat er een zwembad in de ruimte was, zijn kleren uittrok, een duik nam en zijn neus brak. Dat klinkt veelbelovend.
Als we de lodge binnenlopen is de sjamaan ook net gearriveerd. Een op op het oog normale local die gewapend is met een aantal kleine, uiterst smerig uitziende flesjes in vier formaten, een pakje sigaretten en een soort kwast van palmbladeren. We krijgen een kleine dunne matras om in lotushouding op de grond te zitten, met ons gezicht naar de sjamaan toe. Het is pikkedonker, we kunnen alleen contouren onderscheiden. Nadat hij zijn attributen heeft uitgestald, kan de ceremonie beginnen. Onder een ritmisch getik op de grond met zijn kwast, fluit hij minutenlang een melodie, die samen met de jungle geluiden een passende sfeer geven. Dan is het tijd voor de drank. In een klein kopje mengt hij de inhoud van de vier flesjes en maakt hij het af door onder het mompelen van onverstaanbare, maar serieus klinkende, teksten er sigarettenrook in te blazen. Het eerste kopje is voor Jack, het is de bedoeling het in één keer naar binnen te gieten. Als we alle vier zijn voorzien, neemt de sjamaan ook een kopje. Hij fluit en zingt afwisselend dezelfde melodie, wat bijdraagt aan de enigszins mystieke sfeer. En we krijgen een sigaret om de effecten van de drank te stimuleren.
De totale sessie duurt ca. 3 uur, maar we hebben geen flauw benul van hoeveel tijd er al is verstreken. We concentreren ons op advies van Lucho op het visioen dat we willen krijgen. Na enige tijd informeert de sjamaan of we al wat merken. De enige die wat merkt is Jack, die vooral last van zijn rug krijgt van de ongemakkelijke zithouding. Tijd voor een tweede kopje dus. Het ritueel herhaalt zich en de sjamaan fluit en zingt weer de ritmische melodie onder ritmisch getik op de grond. De eerste die wat merkt is een van de twee Peruaanse mannen. Hij staat op en zwalkt naar de hordeur, waarna hij buiten onwaarschijnlijk aan het braken slaat. Ook bij de andere Peruaan begint er wat te werken. Hij hoeft niet te braken, maar is duidelijk niet meer helemaal zichzelf. Wij kijken elkaar aan, maar merken vrijwel niets.
Maar als Birgit gaat liggen, is ook zij aan de beurt. Met haar hand voor haar maand rent ze in 3 stappen naar buiten om ook wat aan de natuur terug te geven. Tijdens deze actie ziet ze wel wat beelden, maar die zijn meer te vergelijken met het zien van sterretjes. Na een periode van waarschijnlijk enkele uren, is het afgelopen. We bedanken de sjamaan en lopen niet helemaal in een rechte lijn terug naar onze hut, waar we onze Peruaanse geluksvogel op een niet te missen geluidsniveau zijn actie van daarvoor nog eens horen overdoen. In bed bespreken we de avond nog even na. Op braken en rugpijn na is er niet veel gebeurd, hooguit voelen we ons wat draaierig. Maar bijkomend voordeel is dat we er prima op slapen en 's avonds niet hebben gegeten wat weer goed voor de lijn is. Misschien hebben we morgen meer geluk.
26-6. Om 8:30 uur staat Lucho voor onze deur om te vertellen dat het ontbijt klaar staat. Het voelt of we nog wel de hele dag door kunnen slapen, maar we lopen enigszins onvast toch maar naar de lodge. De twee Peruaanse medestanders van gisteren zijn er ook al, de braker met zonnebril. De werking van de drank is vooral afhankelijk van de staat van het lichaam zegt Lucho. Vanavond zal het beter gaan verzekert hij ons. Na het ontbijt gaan we met Lucho op apenjacht. Omdat we door blubber moeten, trekken we kaplaarzen aan. Jack in een maat of twee te klein, dat wordt ook een aparte ervaring dus.
 |
| Van Peru |
Na twee uur en twee apen te hebben gezien, kunnen we nog een uurtje liggen voor de lunch. Weer storten we in slaap, alsof we de hele nacht op zijn geweest. De lunch is weer onze laatste maaltijd van vandaag, maar heel veel honger hebben we niet. De geplande wandeltocht 's middags laten we voorbijgaan door een zware tropische onweersbui die urenlang aanhoudt. Maar tegen het begin van de avond is het droog en krijgen we een demonstratie alcohol-van-rietsuiker-maken door een paar locals.
 |
| Van Peru |
We drinken een paar glaasjes en kopen een flesje voor thuis. Dan kunnen we weer wachten in onze hut terwijl Lucho een sjamaan gaat zoeken. Urenlang liggen we op bed en als Lucho om 22:15 uur terug is, liggen we in een diepe slaap verzonken. Slaapdronken en met gisteren nog vers in ons geheugen vragen we ons hardop af waarmee we bezig zijn. Maar ja, wie niet waagt wint ook nooit iets dus slepen we ons naar de lodge.
Het is weer gitzwart binnen en de sjamaan zit al op ons te wachten. Lucho heeft hem zeker ingefluisterd dat gisteren geen succes was, want deze sjamaan pakt het voortvarender aan. Het inleidingsritueel is korter en al rap krijgen we een behoorlijke beker ayahuasca in ons handen gedrukt. In één keer leegdrinken is geen optie, het is teveel en smaakt bovendien zo smerig dat iedere omschrijving tekortschiet. Om de werking ervan kracht bij te zetten, krijgen we een zelfgedraaide sigaret van tabak die zo zwaar is dat de muggen dood uit de lucht vallen van de rook.
De sjamaan neuriet een melodie, wappert met zijn kwast en komt vervolgens naar ons toe om onze handen en hoofd volledig in de rook te zetten. Na een halfuur worden we enigszins draaierig. De ayahuasca doet zijn werk en Jack bijt dit keer het spits af. Buiten gaat hij over zijn nek, er zullen nog twee keer volgen. Maar ook Birgit ontkomt er niet aan en zo staan we op enig moment gezellig naast elkaar simultaan te braken. Dit spul is top! Ook de sjamaan moet twee keer naar buiten, maar hij is ervaren en braakt bijna onhoorbaar.
Tussen de braaksessies door, proberen we ons op zijn advies te concentreren op de visioenen. Maar los van de draaierigheid zien we geen ene flikker. Het aanbod om nog een lekker kopje te nemen slaan we beleefd af. Misschien morgen bij het ontbijt. Na twee uur besluiten we dat het mooi is geweest. De braakneigingen zijn redelijk over en we zien het hallucineren niet meer gebeuren. We strompelen terug naar onze hut, en zijn het erover eens dat je dit niet voor je lol doet. Het geld krijgen om toeristen over hun nek te laten gaan is hier een goed werkend businessmodel. Maar wie wil hallucineren kan het beter bij die good-old LSD houden. Dat schijnt beter te werken, hebben we gehoord.
27-6. Braken of niet, om 7:30 staat Lucho weer voor onze deur. We ontbijten voorzichtig en hebben geen zin om te lopen. Gelukkig heeft Lucho een boot voor ons geregeld en gaan we piranha-vissen.
 |
| Van Peru |
Na twee piranha's, een kleine cat-fish en drie bamboewortels te hebben gevangen, zwemmen we nog een stukje in de warme Amazone. Lucho springt er met t-shirt en al in. Geen gek idee want Jack wordt twee keer in zijn tepels gebeten. Geen piranha's zegt Lucho, maar andere kleine visjes. Wel heeft hij nog een verhaal over een Japanner die zwom waarbij een piranha zijn halve tepel had afgebeten. Maar dat was een stuk verderop. Voor de zekerheid klimmen we toch maar weer aan boord. Thuis heb je toch wat uit te leggen als kerel met een stuk uit je tepel.
Na de lunch is het tijd om te gaan. Het was absoluut een ervaring, maar niet die waarop we gerekend hadden. Wel lekker dat we 5 kilo zijn kwijtgeraakt in drie dagen. Voor iedereen die dat wil, is ayahuasca een aanrader. 's Avonds terug in Iquitos, stouwen we voorzichtig een pizza weg in een gezellig Italiaans restaurant. Met een kan limonade erbij, alcohol moeten we nog even niet aan denken.
28-6. Nederland speelt vandaag de achtste finale dus zitten we om 9:00 uur lokale tijd in de Texas Rose Sports Bar in Iquitos als enige Nederlanders. Gelukkig wordt het 2-1 en zijn we niet voor niets opgestaan. Onze terugvlucht naar Lima gaat om 19:40 uur dus we hebben wat tijd te doden. Na de wedstrijd gaan we naar Belén, een gedeelte van Iquitos dat bekend is om zijn 'floating market'.
 |
| Van Peru |
De markt is echter niet echt drijvend, maar als het water hoog staat lijkt dat zo omdat de huizen op palen staan. Het water staat nu alleen laag en de markt is vooral druk en smerig. Dus maar weer terug naar de Texas Rose Bar waar we lunchen en Brazilië tegen Chili zien, met 3-0 een vermakelijke wedstrijd. Aanstaande vrijdag spelen we tegen de Brazilianen en zullen we dus weer onze wekker moeten zetten. Het is warm en klef, dus gaan we zwemmen bij een hotel. Net op tijd voor weer een zware tropische regenbui die voor verkoeling zorgt. Dan is het tijd om te gaan en pakken we een mototaxi naar het vliegveld. Iquitos zullen we niet snel vergeten, de redenen waarom mag jezelf invullen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten