 |
| Van Peru |
Inmiddels is de zon weer gaan schijnen dus rennen we snel nog even door het nabijgelegen museum. Om daarna meteen door te gaan richting strand voor een goede lunch met ceviche en wijn. En we liggen sinds maanden weer een keer op het strand, kijkend naar de surfers waar Huanchaco ook bekend om is.
 |
| Van Peru |
11-6. De meest noordelijk gelegen plek die we in Peru willen aandoen is Máncora. Daar willen we een paar dagen relaxen. En als het mogelijk is een nieuw raam in de auto laten zetten bij de Toyota-dealer in Piura, een stad op anderhalf uur rijden van Máncora. We willen dus eerst langs de dealer gaan om te informeren naar de kosten en zullen in Piura blijven slapen.
De Panamericana Norte is een tweebaansweg met asfalt van wisselende kwaliteit. Het noordelijke gedeelte leidt vooral door de woestijn en is lang en saai.
 |
| Van Peru |
Totdat we weer eens staande worden gehouden door een van de vele politieposten langs de weg. De Peruaanse agent die naar onze 'documentos' vraagt is er een uit het boekje, compleet met buik, snor, harige armen en bezweet voorhoofd. We geven hem de papieren, maar deze keer hamert de kerel door over ons verzekeringsbewijs. Hij licht de noodzaak hiervan toe door over veel 'doden' in het verkeer te praten vergezeld door veel armgebaren. Als we aangeven dat een verzekering niet verplicht is, trekt hij een boekje uit zijn zak. Hierin staan alle overtredingen die een mens in Peru kan maken, met daarachter de boetes. Inderdaad lezen we dat een letselschadeverzekering verplicht is, net als in Argentinië, en de boete die hierop staat is niet minder dan 432 Soles, zo'n 125 Euro. Daarnaast worden onze papieren ingenomen en die krijgen we na betaling op het gemeentehuis terug. Geen wenselijke situatie dus. Dit keer wordt zowaar door zijn partner een nieuwe bon uitgeschreven met al onze gegevens. Als hij bijna klaar is, komen ze tegelijkertijd met een zakelijk voorstel. Als we het contant betalen, reduceren ze het bedrag tot de helft. Da's aardig. Om ervoor te zorgen dat er geen misverstand bestaat over het bedrag, schrijft de ene snel het getal 216 op zijn handpalm. Wat een vertoning. Uiteindelijk tikken we het af op 110 Soles, een kwart van de oorspronkelijke boete. In ruil hiervoor zullen de agenten hun collega's langs de weg informeren dat wij vrije doortocht hebben tot aan Máncora. Zo werkt dat dus hier, best makkelijk als je het weet. Of ze inderdaad hun collega's hebben geïnformeerd zullen we nooit weten, maar inderdaad worden we daarna niet meer aangehouden door de controleposten langs de route.
Aan het einde van de dag komen we in Piura aan. De Toyota dealer vinden we snel, maar na het horen van de kosten zijn we er ook weer snel weg: € 600,- voor een voorraam vinden we net iets teveel. Op weg naar een hotel zien we op een hoekpand 'Parabrisas' staan, 'voorramen'. Het is een klein onooglijk zaakje met, niet verrassend, alleen maar voorramen. Van onze auto hebben ze nog nooit gehoord, maar na wat bellen met het kantoor in Lima kunnen ze ons over drie dagen een raam leveren voor € 110,- inclusief montage. Chinese kwaliteit en niet van echt te onderscheiden wordt ons verzekerd. Een gokje kan altijd vinden we, plaatsen de order en betalen € 15,- aan.
In de stad informeren we bij Falabella, de Zuid-Amerikaanse Bijenkorf, naar de letselschadeverzekering. Inderdaad blijkt het verhaal te kloppen, die is verplicht. Maar in Falabella kunnen ze ons als gringo's niet helpen. Een paar straten verder wel, dus kopen we daar toch maar een stukje zekerheid voor 120 Soles. Want met een beetje pech wordt dat omkopen een duurdere hobby. Het verzekeringsbewijs wordt volgens de laatst beschikbare techniek op onze naam gezet. Met de typemachine dus.
 |
| Van Peru |
12-6. Van Piura naar Máncora aan de kust is maar 1,5 uur rijden. Máncora staat bekend om zijn warme zee, de koudere zuidelijke stroming van de Stille Oceaan ontmoet daar de warmere noordelijke stroming. Máncora zelf is een door toerisme snel uitdijend dorp met aan het strand veel hutjes en kleine hotels. De authentieke rieten hutjes worden afgewisseld door modern-strakke architectonische hotels. Maar omdat alles laagbouw is, ziet het erg mooi uit en past het prima in de omgeving.
 |
| Van Peru |
In het hoogseizoen zit alles stampensvol met toeristen uit binnen- en buitenland. Maar nu is het laagseizoen en is er volop plek. We nemen een hotel aan het strand, onze kamer met terras kijkt direct uit op zee. Het is zaterdag dus na het eten in een prima restaurant, duiken we het nachtleven van Máncora in. In een bar-disco aan het strand komen we nog twee Engelse meiden tegen uit onze groep naar Machu Picchu. En zoals je van Engelse meiden mag verwachten, enigszins aangeschoten. Wij zijn natuurlijk broodnuchter, dat moge duidelijk zijn. Om 4:00 uur is het sluitingstijd, maar in één disco kunnen we met de deuren dicht wachten tot de politie naar bed is. Daarna gaat het feest gewoon weer door.
 |
| Van Peru |
13/17-6. Een paar dagen aan het strand bevalt goed. Beetje lezen, beetje zwemmen en niet zelf rijden. Het vervoer in Máncora gaat vooral via moto-taxi's, een soort tuctuc's met een 125cc motor waaraan een driepersoons huifkarretje is gelast. Aan het strand zijn nog enkele stukken land, terrenos, te koop. Hoewel de grondkosten de laatste jaren sterk zijn gestegen, zijn ze voor Nederlandse begrippen nog steeds erg aantrekkelijk. Afhankelijk van de locatie tussen de USD 70 en 200 per m². De bouwkosten zijn daarnaast erg laag, arbeid en materiaal zijn spotgoedkoop.
 |
| Van Peru |
18-6. Vrijdagochtend rijden we na de lunch naar Piura. Ons voorraam is allang binnen en pas nadat het gemonteerd is kunnen we weer verder. Als we om 17:00 uur aankomen bij de zaak, ligt de voorruit al klaar. Inderdaad niet van origineel te onderscheiden, alleen het Toyota-logo ontbreekt. Binnen twee uur is de boel vervangen, we moeten alleen de kit laten drogen dus overnachten we weer in Piura.
 |
| Van Peru |
Daar is 's avonds de 'dia de musica' en op een podium op de plaza doen artiesten hun best het publiek te vermaken. Er zijn behoorlijk wat mensen, maar het blijft een dooie boel. Uiteindelijk belanden we in een bar waar hele foute jaren 80-videoclips op een TV worden vertoond met speakers die het geluidsniveau al sinds het uitkomen van de clips niet meer aankunnen. Na een paar biertjes trekken wij het ook niet meer, dus gaan we terug naar het hotel.
19-6. Ook nu zetten we weer om 6:30 uur de wekker voor de wedstrijd Nederland-Japan. De kit van het raam is na een nachtje wel droog, dus gaan we na het ontbijt op weg naar Trujillo.
Midden op de dag stoppen we in Túcume, de valley of the pyramids. Deze site bestaat uit 26 adobe-pyramiden die zijn gebouwd vanaf het jaar 1.100 door de Sicán cultuur.
 |
| Van Peru |
De site is weer een voorbeeld van 'work in progress', in potentie is het mooi en interessant maar de werkzaamheden verlopen te traag om het nu al echt de moeite waard te maken. Hierna rijden we door naar Trujillo waar we in het begin van de avond aankomen. Trujillo is de derde grootste stad van Peru en kenmerkt zich door de vele kleurrijke koloniale gebouwen.
 |
| Van Peru |
De stad komt in ieder geval prettig over. We eten in een chique restaurant en belanden daarna in een bar met hard-rock muziek. Niet echt onze favoriete smaak, maar de barkeeper geeft ons een tip over een club in de stad. We stappen in een taxi die ons afzet bij een winkelcentrum. De club blijkt onverwacht mooi en trendy en heeft twee zalen met twee muzieksoorten. Een meevaller dus, hier vermaken we ons tot in de kleine uurtjes.
20-6. We missen het ontbijt, maar kunnen in het hotelrestaurant nog snel een brunch scoren voordat we weg gaan. We rijden de Panamericana af in zuidelijke richting naar het plaatsje Casma waar we willen slapen. Casma ligt namelijk vlakbij Sechin, een complex van 1.800 voor Christus met kunstig gegraveerde muren.
 |
| Van Peru |
We komen vlak voor sluitingstijd aan en zijn de enige bezoekers. Ook kijken we nog even in het kleine museum, waar onderin een vitrine een gemummificeerd lijk van een jonge vrouw ons aangaapt. Ze heeft nog wat kleding aan en de tatoeages op haar handen zijn nog duidelijk te zien. Ziet er toch een beetje vreemd uit, zo'n half vergaan lijk. Maar dat bederft onze eetlust niet en dus bestellen we 's avonds in een restaurant de lokale specialiteit ceviche de pato ofwel eend. Maar het vlees is nagenoeg gecremeerd en voldoet bij lange na niet aan de beschrijving in de Rough Guide. Geen aanrader dus. Morgen gaan we naar Lima, daar zijn vast betere restaurants te vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten