17-5. We verlaten Rurre, zonder te tanken want we kunnen nog een 400km rijden op onze tank. En daarnaast is er in Rurre geen benzine te krijgen door wegblokkades. Als we het dorp uitrijden zien we inderdaad lange rijen wachtenden voor de pomp. We hebben schrikverhalen gehoord over de weg naar La Paz, de bus doet 17 uur over een rit van 420km. Dat is wel inclusief de 'Death Road', maar toch. Daarom besluiten we de rit in twee dagen te doen, lekker rustig aan dus en dat bevalt prima want het regent licht en op modder is het meer glijden dan rijden.
Onderweg stoppen we langs de weg voor een korte plaspauze in het hoge gras. Dat blijkt later niet zo'n slimme actie. Vlak voor donker komen we aan in Caranavi, onze tussenstop. Het eerste hotel dat we proberen heeft een kamer die muf ruikt en er ranzig uitziet. Dus toch maar even kijken in het andere hotel. Dat blijkt niet veel beter maar je moet wat. Als we op bed liggen, denkt Birgit een korstje op haar teen te zien. Maar het korstje heeft zes pootjes en heeft zijn bek al vastgeklemd in haar vel. Een teek dus, Birgit heeft er één en Jack maar liefst twee. Nooit plassen in gras van twee kontjes hoog dus, wees gewaarschuwd.
Voor het diner gooien we nu een keer alle remmen los. In een lokaal restaurantje eten we ieder een bord met kip van de grill, rijst en groenten. Met drinken mee is de rekening 23 Bolivianos, net geen € 3,00. Lekker en ze zullen er vast nog winst op maken ook.
18-5. De volgende ochtend gaan we snel weg uit het niet al te frisse hotel. Doel van vandaag is La Paz. Om daar te komen moeten we over de Death Road, 'the most dangerous road in the world'.
Deze openbare weg naar La Paz 'dankt' zijn naam aan het grootste aantal dodelijke slachtoffers. De weg, die soms maar amper 2 meter breed is, gaat rakelings langs peilloze afgronden, zonder vangrail of wat voor bescherming dan ook. Bizar gegeven is dat vanuit La Paz mountain bike rides worden aangeboden over deze weg. Als je het overleeft, krijg je een tof T-shirt. Het is bekend dat het geregeld misgaat. Een paar dagen later horen we dat vlak voordat wij over de weg naar boven gingen, een Israëlische toeriste over de rand is gefietst. Met dodelijke afloop, waarschijnlijk deden haar remmen het niet.
Als wij over de weg naar boven rijden, is het behoorlijk glad door de regen en modder. En als we de bocht om gaan, rakelings langs de afgrond, zien we een stuk of acht mountainbikers bloedjesnel op ons afkomen. Toch maar even stilstaan dus, wij willen na afloop geen T-shirt met de tekst 'I killed a biker on the death road'. Hoewel wij in zijn voor gevaarlijke en spannende activiteiten, voelt dit niet helemaal goed. Als je door een auto geraakt wordt en de rand overkiept, zadel je de bestuurder ook met een trauma op.
De regel op deze weg is dat verkeer dat naar boven gaat aan de 'binnenkant' van de weg rijdt, dus niet aan de kant van de afgrond. In ons geval is dat dus links, jammer dat de toeristen dat niet weten. Maar goed, ook aan de Death Road komt een eind en we tuffen weer vrolijk verder.
Als we in La Paz aankomen blijken veel hotels die we afrijden, vol te zitten. Maar uiteindelijk vinden we een top hotel voor een bijzonder schappelijke prijs. Met als voordeel dat we onze auto kunnen parkeren op een militair terrein aan de overkant van de straat, veel veiliger dan dit zullen we deze reis niet meemaken. We besluiten een aantal dagen in La Paz te blijven en de stad vanuit dit hotel te verkennen.
19-23/5. La Paz is de officieuze hoofdstad van Bolivia. De stad is groot en ligt 3.500 meter boven de zeespiegel, grotendeels in een vallei. De auto is ook hier het favoriete vervoermiddel, en dan liefst zo milieuonvriendelijk mogelijk. Dit maken we in de meeste zuid-amerikaanse steden mee, roethappen en toeteren is hier volkssport nummer 1.
We bezoeken de heksenmarkt, vlakbij Plaza San Fransisco. Hier worden lama foetussen en veel libido verhogende middelen verkocht. Dat laatste hebben wij natuurlijk niet nodig en dat eerste is best een ranzig gezicht. Er hangen gedroogde baby-lamalijkjes in alle formaten.
Ook bezoeken we het coca museum. Hier wordt de geschiedenis van coca getoond. Coca heeft een vooraanstaande positie ingenomen in de geschiedenis en maatschappij van de Andes. Cocabladeren worden al eeuwen gebruikt, maar het gebruik ervan werd in de 16e eeuw verboden door de kerk. Toen dat verbod de productiviteit van de arbeiders in de zilvermijnen in Potosí negatief beïnvloedde, trok de Spaanse koning aan de bel. Hierop besloot de kerk het gebruik van coca maar weer toe te staan, hetzij onder heffing van een belasting van 10%. Tot zover de oprechtheid van de kerk. Maar ook het feit dat Coca Cola nog dit millennium tonnen cocabladeren van Bolivia heeft gekocht is leuke info. Ook is coca nog steeds de basis voor veel geneesmiddelen, het wordt alleen anders genoemd. Al met al een leerzaam middagje dus.
Als we Plaza San Fransisco oversteken belanden we midden in een demonstratie. Dat is hier in zuid-amerika meer regel dan uitzondering. Het is wel weer even lekker om in een echte stad te zijn. Er is ruime keuze uit goede restaurants en we eten een keer lekker Japans en zelfs een keer bitterballen en hutspot met gehaktbal in een door een Nederlander gerunde tent. Ook belanden we een keer in een gringo bar waar we met goede dancemuziek tot sluitingstijd in de vroege uurtjes blijven.
Maar ook beklimmen we de berg Chacaltaya, met 5.300 meter hoogte de hoogste skipiste ter wereld. Tenminste, dat was het voor de opwarming van de Aarde. Hoewel we al enige dagen gewend zijn aan de hoogte, hebben we op Chacaltaya behoorlijk last van zuurstoftekort en brandende longen. Maar het uitzicht over La Paz en Lago Titicaca in de verte maakt alles goed.
In de omgeving van La Paz, op circa een uur rijden, ligt Tiwanaku, een intrigerende archeologische pré-Inca site. Met een mini-busje bezoeken we deze plek, waarop Kuifje en de Zonnetempel is gebaseerd. De stad is rond 1.000 voor Christus gebouwd en opvallend is vooral het gebruik van zonnekalenders en het efficiënte gebruik van landbouwterrassen. Hierdoor waren de mensen gezond, sterk en dus strijdvaardig en kon de stad snel uitbreiden. Vanaf ca. 1.000 na Christus is de stad verlaten, waarschijnlijk door droogte als gevolg van klimaatverandering.
Veel van de stenen uit de stad zijn later gebruikt door de Spaanse vrienden-veroveraars en er is zelfs in de 19e eeuw nog een tempel opgeblazen om ruimte te maken voor een spoorrails. Toch zijn de restanten nog indrukwekkend en je kan je een goed beeld vormen van hoe het ooit eens was. Vooral de precisie waarmee werd gebouwd, de zonne- en sterrenkalenders en de grote beelden met symbolen zijn de blikvangers.
23-5. Zondag duiken we weer de auto in en vertrekken we naar Copacabana, aan Lago Titicaca. Lago Titicaca ligt op 3.812m boven de zeespiegel en is het hoogste meer ter wereld en grootste meer van zuid amerika. We komen 's middags aan maar zijn net te laat voor het inzegenen van de auto, wat daar op zondagmiddag een wekelijkse gebeurtenis is. Ingezegende auto's herken je aan de kleurrijke bloemenlinten en strikjes. Je rijdt dus voor lul, maar wel met God. Helaas moeten wij het dus zonder de hulp van de Heer stellen.
Als alternatief beklimmen we de nabijgelegen berg Cerro Calvario. Het is een plek voor pelgrims, maar wij schieten er een paar plaatjes en genieten van het uitzicht over Lago Titicaca, dat met 58.000 km² veel groter is dan we dachten.
Als we weer beneden in het dorp zijn, informeren we alvast naar de mogelijkheid om de volgende ochtend met een boot naar het eiland Isla del Sol te gaan. Dat kan, de volgende dag moeten we om 8:00 uur in de haven zijn.
24-5. Met de boot varen we 's ochtends in een uur of twee naar Isla del Sol. De boot zet je aan de noordkant van het eiland af, waarna je lopend langs de ruïnes naar het zuiden moet om daar om 16:00 uur 's middags weer op te stappen. Het eiland is laid-back, er rijden geen auto's, en je hebt van alle kanten een mooi zicht op het meer.
Maar ook op Isla del Sol moeten we weer klimmen en valt het lopen enigszins zwaar door de hoogte. Na een uur of vijf lopen en de site in het noorden van het eiland te hebben gezien, zijn we op tijd weer terug voor de boot van 16:00.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten