25-31 mei; start Peru en Incatrail naar Machu Picchu

Van Peru

25-5. Dinsdagochtend pakken we weer in om naar de grensovergang met Peru te gaan. Het is maar kort rijden naar de grens, maar de overgang neemt even in beslag. Aan Boliviaanse zijde gaat het vrij rapido. Maar omdat het een uur eerder is in Peru, is de juiste douanebeambte daar nog niet gearriveerd. Van zijn jongere collega, die het wachtwoord van de PC niet weet, kunnen we gaan zitten in het kantoortje. Hij vraagt alvast alle papieren, waarvan we een kopie moeten maken. Ook begint hij over onze verzekering, die we niet hebben, en zegt hij dat de weg naar onze volgende bestemming Puno afgesloten is. We vragen ons af waar de man naartoe wil, wil hij pesos of spreekt hij de waarheid? Die vraag wordt nog gevoed door een poster aan de muur met het verzoek om fraude bij de douane meteen via een emailadres te melden.

Als de juiste kerel arriveert, rept hij met geen woord meer over de verzekering. Maar wel bevestigt hij dat de weg afgesloten is, waarom komen we niet achter. Na een halfuur is hij klaar met het invoeren van onze gegevens en kunnen we door. Alleen nog even één stempel halen in het volgende kantoortje. Daar vraagt een kerel in uniform 5 dollar. 'Voor het schilderen van de muren' zegt hij er met een voorzichtige glimlach bij. Ook glimlachend geeft Jack hem een hand en zonder te betalen rijden we weg.

Na een uurtje rijden komen we bij een plaatsje waar een ME-pantservoertuig staat en inderdaad een wegblokkade is. Sprak de douane toch de waarheid. Maar we kunnen mooi niet verder want er is maar één weg. Als we met een agent staan te praten, bieden een aantal locals ons aan de wegblokkade te omzeilen. Zo rijden we achter een vent op een brommer aan door weilanden vol kuilen en schapen. In de verte zien we de menigte staan die de blokkade heeft opgeworpen, met daarvoor lange rijen auto's en vrachtwagens. Na een minuut of 20 kunnen we de weg weer op en geven we onze helper een paar muntjes. Soms zit het mee...

Aan het begin van de middag komen we in Puno aan. We hebben snel een hotel te pakken en dus nog tijd over om naar de Uros Floating Islands in Lago Titicaca te gaan per boot.

Van Peru

Deze 48 'islas flotantes' zijn gemaakt van een soort dikke plakken veengrond met daarop vele lagen riet. Ieder eiland drijft en blijft op zijn plek door een aantal touwen om palen. Eeuwen geleden is deze techniek bedacht door Uros-indianen die vluchten voor de sterkere Inca's. Op een eiland staan een paar rieten huisjes waar zo'n 12 man in woont. Een beetje toeristisch is het wel, de eilandbewoners slijten graag hun waar, maar toch wel van historische waarde.

Van Peru

26-5. We kunnen vanuit Puno nog naar andere eilanden in het Titicaca meer, maar om meer van hetzelfde te voorkomen stappen we in de auto naar Cusco, 390km weg verderop. Onderweg stoppen we bij de ruïnes van Sillustani. In deze 10 meter hoge tombes, begroef de pré-Inca Colla-stam de doden.

Van Peru

De asfaltweg is prima dus we schieten lekker op. Totdat we worden aangehouden door een verkeersagent in een veel te drukke straat in een klein stadje. We zijn volgens hem nét iets te ver doorgereden bij een vrijwel onzichtbaar stoplicht. Behoorlijk gelul, maar toch wordt er een hele voorstelling gehouden. Je van de domme houden en geen Spaans spreken blijkt een goede remedie tegen bonnen of omkooppraktijken.

Deze actie doen we nog eens dunnetjes over als we rond 18:00 uur in Cusco aankomen. Ook hier houdt een agent ons staande als we gewoon achter andere auto's een, naar later blijkt, eenrichtingsstraat inrijden. De acties van de agenten zijn ongeveer allemaal hetzelfde. Eerst wordt er hard gefloten. Dan moet je al je papieren laten zien die uitvoerig worden gecontroleerd. De overtreding wordt met veel handgebaren uitgelegd en het bonnenboekje komt tevoorschijn. Daar wordt wat opgekrabbeld, totdat duidelijk wordt dat er niets persoonlijks te halen valt. Dan wordt met een genereus gebaar de papierhandel teruggegeven en mogen we doorrijden.

Cusco, Plaza de Armas. Van Peru

Cusco, de vroegere hoofdstad van het Inca-rijk, is door de Spanjaarden gebouwd op de resten van Inca-tempels. Het centrum doet koloniaal-rijk aan en sommige straten zijn zo nauw dat we er maar net door kunnen. Het is behoorlijk druk ook, want het duurt even voordat we een vrij hotel hebben. Met een verplichte garage ertegenover want we willen de auto veilig laten staan als we naar Machu Picchu gaan hiken. Toch wel laat inmiddels, eten we in Jack's Café (aanrader) een prima maaltijd.

27-5. Vandaag verkennen we Cusco tijdens onze zoektocht naar een touroperator om naar Machu Picchu te gaan. Die zoektocht duurt niet lang want er blijken meer touroperators dan kerktorens te zijn in Cusco. Op iedere straathoek worden we aangesproken door gasten die hun tour willen slijten. Er zijn een stuk of vijf trails die alle naar Machu Picchu leiden, inclusief de originele Incatrail.

Wij besluiten de 4-daagse Salkantay-trail te doen in plaats van de originele Incatrail. In de eerste plaats omdat op de originele Incatrail 500 personen per dag worden toegelaten. Niet bepaald stil dus, sommige mensen spreken al van Disneyland taferelen. De Salkantay-trail is veel stiller en leidt over hogere bergpassen en is dus zwaarder, een grotere uitdaging. Daarnaast moet je de originele Incatrail al maanden vooraf boeken, het is dus ook geen optie.

Na wat kantoortjes te hebben bezocht hebben we twee prijsuitersten: die van 515 USD en die van 175 USD pp. Ze bieden allebei hetzelfde aan, maar op internet worden we gewaarschuwd voor de té goedkope aanbieders. Op een site vinden we een goede recensie van Liz's Explorers, dus gaan we daar langs. De internetprijs van Liz is 420 USD, maar wij mogen de volgende dag al mee voor de last-minute prijs van 250 USD. Boeken dus die handel. 's Avonds hebben we voorbespreking op hun kantoor en ontmoeten we onze hike-genoten, zes Engelse meiden in de leeftijd van 19-28. Geen Spice-girls kaliber, maar wel drie doktoren en dat komt later nog van pas.

28-5. Ontbijten is er niet bij want we worden om stipt 3:45 uur opgehaald in ons hotel. In het donker maken we een rit in een busje van vijf uur. Onderweg stoppen we bij een winkeltje waar ons wordt geadviseerd een wandelstok te kopen en een zak cocablaadjes tegen hoogteziekte. Die cocapower hebben we de eerste, en tevens zwaarste dag, wel nodig volgens onze lokale gids Henry. Naast Henry gaan er nog een 'horse man', een chef en een sous-chef mee. Zelf hebben we een daypack op ons rug, de tenten, kook- en slaapbenodigdheden worden door paarden vervoerd.

Van Peru

Na een goed ontbijt in de openlucht, proppen we onze wangen vol met cocablaadjes en begint de trekking. Het is meteen al afzien, het pad gaat steeds steiler omhoog. Na iedere 20 minuten vervangen we de cocablaadjes. We rusten af en toe om op adem te komen. Eén van de Engelse dames heeft astma en komt steeds als laatste piepend aan. Wij daarentegen zijn inmiddels behoorlijk geacclimatiseerd en lopen voorop. Het hoogste punt bereiken we in de regen en hagel op 4.650 meter.

Van Peru

's Middags krijgen we een uitgebreide lunch met met vis. Jack voelt zich tijdens deze lunch niet helemaal lekker en eet, opmerkelijk, een keer niet zijn hele bord leeg.

Het is al donker als we bij onze camp spot aankomen. De tenten staan al klaar, een halfuurtje relaxen en dan gaan we eten. Behalve Jack dan, die houdt zich vooral in de natuur bezig met andere dingen. Gelukkig zijn er met drie doktoren genoeg pillen in the house, dus hij krijgt een handje vol antibiotica en darmstilleggers. Iedereen gaat meteen naar bed, de eerste dag hebben we 8,5 uur en 20km gelopen.

Op dag 2 van de trail worden we om 5:30 gewekt met coca-thee bij de tent. Het weer is stukken beter en na het ontbijt dalen we langzaam af het regenwoud in. Vandaag is de kortste dag, 20km in 7 uur en hoofdzakelijk afdalen. We lunchen op onze slaapplek.

Van Peru

Ook Jack want die Britse pillen werken goed. Zo goed dat hij aan het einde van de middag alweer kan meevoetballen op een veldje met andere hikers, gidsen en locals. Ook onze gids Henry doet mee. Na de wedstrijd trekt hij zich even een uurtje terug. Maar bij het eten is hij er weer, en hoe. Stijf van het bier, maar waarschijnlijk nog meer de coca-power, zet hij het programma voor de volgende dag aan ons uiteen. Niet één keer, maar wel zeven keer horen we de herhaling in alle vormen. Snel zoekt iedereen zijn tent op, wij alleen en de Engelse meiden onder begeleiding van Henry die ze vriendelijk bedanken.

Dag 3. Weer worden we om 5:30 gewekt met coca-thee. Tijdens het ontbijt maakt Henry nog even zijn excuses voor 'zijn verhalen' de avond ervoor. Ach kan gebeuren Henry, we hebben het allemaal wel eens zwaar gehad.

Vandaag wordt weer een zware dag met behoorlijk wat klimmen. Maar nu in de volle zon, wangen vol dus.

Van Peru

Onderweg zien we een een eerste glimp van Machu Picchu in de verte, ons doel is in zicht. Op deze plek snacken we iets. Hiervandaan gaan we naar beneden en komen er langs een waterval waar je niet mag stilstaan maar wat we toch doen voor de verkoeling.

Van Peru

Vanaf de watercentrale Hydro Electrica kunnen we de trein nemen. Die gaat echter pas over drie uur, dus lopen we vrolijk de laatste 9 km verder tot Aguas Calientes / Machu Picchu pueblo. We hebben vandaag 30km gelopen en in totaal 70km zonder problemen. Maar nu beginnen de voetjes toch wel wat zwaar te worden. En bij een moment van onoplettendheid stopt Birgit haar been tussen de bielzen van de spoorwegbrug. Pijnlijke bezigheid. Maar gelukkig blijft de schade beperkt tot een deuk in haar scheenbeen en bereiken we om 18.00 uur ons hospedaje, mét douche. Dat is genieten dus. Na een diner in een restaurant is het weer vroeg naar bed want vannacht om 4:00 uur is de wake-up call.

Dag 4. Vandaag is de laatste dag van de trail en gaan we MP bezoeken. Om 5:00 uur staan we in de rij op de bus te wachten die ons naar Machu Picchu brengt. Het voordeel van de bus het laatste stuk is dat je als eerste MP kan zien, nog helemaal vrij van toeristen. De site gaat om 6:00 uur open en op een plek met uitzicht over de stad, krijgen we uitleg van Henry, dit keer zonder cocapower dus zonder herhaling.

Van Peru

De stad heeft iets mystieks met zijn ligging tussen bergtoppen en in flarden mist. We lopen door de stad heen en zien hoe de Inca's gebruik maakten van precieze technieken voor onder meer de bouw en zonnekalenders. Er is niet veel verbeelding voor nodig om te kunnen bedenken hoe mensen hier vroeger hebben gewoond.

Van Peru

En dan is er nog een laatste uitdaging. Vanaf de tegenover MP gelegen berg Wayna Picchu, heb je een prachtig uitzicht over Machu Picchu. Beklimmen ervan duurt drie kwartier tot een uur, dus die pakken we nog even mee als uitsmijter.

Van Peru

De originele Incatreden zijn echter alle ongelijk en nog net geen 90 graden recht omhoog. Tijd voor het laatste restje cocapower dus. Maar eerlijk is eerlijk, het uitzicht is absoluut de moeite waard en met een voldaan gevoel beginnen we aan de terugreis.

Van Peru

In Aguas Calientes lunchen we voor de laatste keer met de groep en spoelen we ons nog af in de baños thermales. De terugrit naar Cusco duurt al met al vier uur met trein en bus, maar voelt veel langer. Om 22:00 uur zijn we terug in ons hotel en duiken we nog een restaurantje in. Weer snel die kilo's erbij dus kom maar op met die cocktails.