 |  |
| Van Argentinië II | Van Argentinië II |
Bezoek in Valle de la Luna (maanvallei) is alleen mogelijk door in je eigen auto in een klein konvooi door het gebied te rijden. De gids voorop en die vertelt (in het Spaans natuurlijk) op vijf plekken iets nuttigs. Het is inderdaad een maanachtig gebied met een sterk Jurassic-park achtig sfeertje. Het blijft altijd apart om in een omgeving te staan met besef van de onmetelijke oudheid van de Aarde en waarin je je nietig voelt in de tijd. Dat brengt het altijd net iets te laat komen van Jack ook weer in het juiste perspectief.
 |
| Van Argentinië II |
We rijden tegen de avond het park uit, op weg naar het plaatsje La Rioja. Hoewel dat niets met de gelijknamige wijnstreek te maken heeft, bestellen we 's avonds voor de zekerheid toch maar een flesje wijn in een leuk Italiaans restaurant.
23-4. We verlaten La Rioja met een sombere lucht. De route naar Cafayate is bergachtig en wordt steeds mooier. Eerst rijden we door een groen, bijna tropisch aandoend, gebied maar later wordt het allemaal wat witter. Maar dat kan ook door de mist komen die zich in een bergpas aandient en waardoor we echt niet verder dan een paar meter voor ons kunnen zien.
 |  |
| Van Argentinië II | Van Argentinië II |
Mistlampen aan dus zou je denken, maar tussen alle hendels en schakelaars op het dashboard kunnen we die nou net niet vinden. Meer dan een uur gaat het dus tergend langzaam vooruit, maar dan opeens rijden we onder een strak blauwe hemel. En boven de wolken. Nu schiet het lekker op, dus we kunnen nog net ruïnes van een oude nederzetting meepakken: de Quilmes ruïnes. De meeste Argentijnen kennen Quilmes alleen van het bier, terwijl de restanten van dit fort ook echt de moeite waard zijn.
 |
| Van Argentinië II |
Quilmes is een nederzetting uit de 8e eeuw die op een beschutte plek tegen een berghelling aan de rand van een grote vlakte ligt. De plaats is meerdere malen belegerd o.a. door de Inca’s maar het volk van Quilmes kon de aanval van de Inca’s weerstaan. De Spanjaarden pakten het later aggressiever aan en konden het verzet breken o.a. door de toevoerlijnen af te sluiten. We zijn de laatste bezoekers van de ruïnes, op een paar lama's na. Het blijkt maar weer eens dat het mooiste licht rond zonsondergang is. Eigenlijk willen we slapen in het hotel aan de voet van de ruines, maar dat we behoorlijk off-season zijn is wederom te merken aan het feit dat het hotel dicht is. Toch maar even een stukje rijden dus, naar Cafayate bekend van de wijnbodega's. Het is vrijdagavond dus duiken we daar, na onze koffers in een sfeervol hospedaje te hebben gedropt, een wijnbar in. Daar nemen we een flesje Torontes wijn, ook weer een aanrader.
24-4. Om de Mendoza teleurstelling goed te maken, proberen we het nog een keer in Cafayate. De wijnen schijnen hier bijzonder te zijn door de hoge ligging van de wijngaarden. 's Ochtends gaan we eerst naar bodega El Esteco, waar we een tour en tasting krijgen.
 |
| Van Argentinië II |
El Esteco is een groot wijnhuis met een productie van een paar miljoen liters per jaar. Ze exporteren onder het label Michel Torino naar Europa, en die kun je wat ons betreft best in je mandje stoppen. Wij kopen dus ook een fles Torontes en gaan meteen daarna naar de veel kleinere familiebodega Finca de las Nubas. Productie is hier slechts 50.000 liter per jaar en alles gaat met de hand. Voor het plukken van de druiven worden zelfs toeristen ingeschakeld. Dat gaat ons wat te ver, maar we leveren onze bijdrage door er te lunchen en drie flessen goede rosé af te nemen.
 |
| Van Argentinië II |
Na de lunch is het weer tijd om een stukje te rijden. We nemen de Ruta 40 want die wordt steeds mooier naarmate we meer noordelijk komen. We komen door de vallei Valles Calchaquíes, erg mooi door zijn gekleurde rotspartijen en afwisselend landschap. Ook hier is de ontwikkeling van de diverse lagen steen duidelijk zichtbaar door de schuin afgeslepen rotsen. Als we aankomen in Cachi overwegen we even om de plaatselijke camping te pakken. Maar de temperatuur is door het hooggelegen landschap toch net nog even te laag, en de douches te onfris, waardoor we in een hostal eindigen.
25-4. De weg van Cachi naar Salta is mooi en leidt door een uitgestrekt Cactuspark. Salta is volgens de Footprint een toeristisch stadje maar wel met behoud van authenticiteit. Het is er schoon en van die paar Amerikanen die er rondlopen hebben wij geen last. Een bekend fenomeen in Salta zijn de peñas. Peñas zijn café-restaurants waar op een podium in de zaak wordt opgetreden door dansende en zingende Gauchos en gitaristen. Het aanwezige publiek wordt in de performance actief betrokken door op of vlak voor het podium mee te dansen. Hoewel er natuurlijk we toeristen komen, zijn Peñas vooral onder de Argentijnen geliefd.
 |
| Van Argentinië II |
Het wordt een jolige bende en hoewel wij natuurlijk staan te springen om ook het podium op te mogen, ontspringen wij letterlijk de dans. Birgit viert dit door lamavlees als hoofdgerecht te bestellen, en dat smaakt best goed ook.
26-4. Na het ontbijt struinen we Salta af voor een paar slippers. Birgit is ontroostbaar, want ze heeft haar Birkenstocks laten staan in het hotel in La Rioja. En van alles dat ze bij haar heeft, was dat het laatste dat ze kwijt wilde. Helaas heeft Birkenstock geen voet aan de grond in Argentinië, dus stoppen we de zoektocht. Op naar de volgende stop, San Antonio de las Cobres. Onderweg stoppen we bij Ruinas Arqueológicas de Santa Rosa De Tastil, een oude Inca-stad waar 3.000 man heeft gewoond en die nog maar 50 jaar geleden is ontdekt.
 |
| Van Argentinië II |
Het nabijgelegen museum is dicht en er zijn ook geen gidsen beschikbaar dus we zijn de enigen die op de site rondlopen. Het is al donker als we in San Antonio de las Cobres aankomen, een oud mijnstadje. Er is maar één hotel met kamers met cama matrimonial (tweepersoonsbed) en dat is ook meteen het duurste. Op uitdrukkelijk verzoek van Birgit, er is geen keuze dus, nemen we dit hotel.
Dat we steeds hoger komen, het stadje ligt op 3.800 meter boven de zeespiegel, ondervinden we nu voor de eerste keer. Een beetje maar, maar als je te snel loopt of je koffer optilt krijg je een licht gevoel in je hoofd en word je kortademig. Of zou het toch door de wijn komen? Vast niet, want we slapen allebei slecht en worden met hoofdpijn wakker. De komende weken zullen we nog (veel) hoger komen, maar het schijnt na een aantal dagen te wennen. Of je kauwt op coca-bladeren want dat schijnt ook te helpen. We zullen het zien.
27-4. Vandaag weer een kort ritje van 150km naar Purmamarca. Dit ligt een stuk lager, dus de weg leidt langzaam naar beneden en door een uitgestrekt gebied met veel lama's en steppe-achtige vlaktes.
 |  |
| Van Argentinië II |
Ook passeren we een zoutvlakte, Salinas Grandes. Dit als vast een voorbode van wat we in Bolivia gaan zien, de grootste zoutvlakte ter wereld van 12.000 km². We overnachten in Purmamarca, een klein dorpje dat bekend is door zijn fraai gekleurde berghellingen: Cerro de los Siete Colores ofwel zeven kleuren berg. Morgen gaan we de grens over met Bolivia. De eerste 15.000 km zit er inmiddels alweer ruim op en we zijn nog net niet op de helft van de trip.
 |
| Van Argentinië II |
In Bolivia zullen we het stuurslot maar eens uit de verpakking halen, we rijden nog steeds onverzekerd rond. Niet dat we dat willen, maar een verzekering afsluiten door Nederlanders voor een Chileense auto in Zuid Amerika is kennelijk niet te doen. Maar gelukkig ook niet verplicht. Misschien pikken we wel een woest uitziende zwerfhond mee langs de weg als extra alarm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten