12-25 maart; met Laurens in Argentinië

12-3. In Punta Arenas valt zowel de temperatuur als het weertype een beetje tegen. Acht graden en regen doet ons teveel aan het Holland denken dat we achter ons hebben gelaten. En wat doe je als het regent, juist dan duik je de kroeg ehhh, museum in. Na het museum pakken we ook nog even het standbeeld mee van Ferdinand Magellan, de Portugees naar wie de Straat van Magellan is vernoemd. Aardig weetje over deze vent is dat hij in 1519 als eerste de wereld per zeilschip rondde via... de Straat van Magellan. Hij ging weg met 5 schepen en 234 man en de expeditie kwam terug met 18 man op 1 schip. Zonder Magellan zelf overigens, die was bij de Filipijnen gedood door inboorlingen. Zijn standbeeld wijst richting de Straat van Magellan en bestaat uit the man himself boven een aantal indianen, waarvan één met glimmende tenen. Er gaat een verhaal dat wie de teen aanraakt van één van de indianen, in Punta Arenas terugkomt. Een echt indianenverhaal dus.

Van Chili I

Voor de goede orde, wij hebben alleen een foto gemaakt. Zijn tenen hebben wij niet beroerd. Na deze culturele opkikker stappen we in de auto om naar een pinguïnkolonie van 11.000 stuks te gaan, Seno Otway. Hier komen deze pinguïns samen om te daten, hun seksuele fantasieën tot uitvoer te brengen en hun kleintjes op te voeden voordat ze in maart/april weer naar de Falklands vertrekken. Als we aankomen blijkt dat het merendeel al de wijk genomen heeft. Maar degene die er nog zijn, zitten in paartjes bij elkaar op een enkele chagrijnige einzelgänger na.

Van Chili I

Pinguïns zijn grappige beesten constateren we en opgewekt rijden we in de regen terug naar Puerto Natales om daar weer te overnachten. Direct doorrijden naar El Calafate in Argentinië is te ver.

13-3. Aankomst van Laurens.
We zitten vroeg in de auto want we moeten om half drie 's middags op het vliegveld in El Calafate zijn om Laurens daar op te halen. Tenminste, dat is onze laatst bekende informatie. Bij de grensovergang naar Argentinië horen we van Laurens per sms dat hij zijn aansluitende vlucht heeft gemist. Het blijkt dat er twee vliegvelden zijn in Buenos Aires. Aangekomen op de ene hoorde hij dat hij naar de andere moest. Half drie wordt zo half zes en dat geeft ons tijd om alvast een cabaña te huren.

Voor de verandering een keer stipt op tijd staan we op de uitkijk en herkennen Laurens van grote afstand aan zijn tas met ruitjesmotief. Leuk om na ruim anderhalve maand weer iemand uit onze vriendengroep te zien. En dat vieren we met een paar Heinekens en rum-cola's, eerst in de cabaña en daarna in het restaurant in El Calafate centro.

14-3. De grootste bezienswaardigheid in de buurt van El Calafate is de Perito Moreno gletsjer in het natuurpark Los Glaciares zo'n 150 km verderop, dus goed te doen op één dag. De gletsjer is 30 km lang, 60 meter hoog en behoorlijk indrukwekkend.

Van Argentinië I

Het is een van de weinige toegankelijke gletsjers in de wereld die je kan horen en zien voortbewegen. Af en toe valt er onder een luid krakend geluid een groot stuk ijs af en het is natuurlijk de kunst om dat op foto of video vast te leggen. Chris Zegers is het ook gelukt hebben we op RTL travel gezien. We zien en horen wat kleinere stukken afbreken, maar we komen natuurlijk voor het grote werk. Na alles bij elkaar een uur te hebben getuurd, geven we het op. De batterij van de videocamera ook dus dat komt mooi uit.

Van Argentinië I

Onder de indruk van wat we gezien hebben, gaan we terug naar El Calafate om daar in een restaurant te eten. De Argentijnse restaurants zijn bepaald niet karig in de portionering. Vanavond leren we de truc die moet voorkomen dat we over een paar maanden een nieuwe, twee maten grotere garderobe moeten aanschaffen: per gang bestellen. Vaak heb je aan alleen het voorgerecht al meer dan voldoende calorieën binnen voor de hele week. Meer is beter luidt hier het credo en dat zullen we nog vaker meemaken.

15-3. Nog vol van de indrukken en het diner van de dag ervoor stappen we in de auto voor de reis naar El Chaltén. Dit dorpje met 500 vaste inwoners is voor hikers hét vertrekpunt voor de berg Fitz Roy, de Argentijnse equivalent van Torres del Paine in Chili. We komen 's middags aan en na de lunch en een cabaña te hebben geregeld, maken we een inloopwandeling van een kleine 2 uur naar een uitkijkpunt.

Van Argentinië I

Onze knieën protesteren enigszins, maar Laurens is nog vers en geeft geen krimp.

Voor de tocht morgen naar Fitz Roy besluiten we voor ons profi-uitziende trekking-stokken te huren om onze knieën te ontlasten. Bij een verhuurwinkel krijgen we het verzoek morgen terug te komen. Er is iemand in de bergen gevallen en die heeft twee ribben gebroken. Iedereen is naar de onheilsplek toe om hem naar beneden te krijgen voor het donker wordt. Het wordt steeds spannender dat hiken.

16-3. 's Ochtends scoren we stokken en beginnen aan de tocht. We hebben uitzonderlijk mooi weer en na vijf uur lopen zien we Mount Fitz Roy mooi afsteken tegen een blauwe hemel. Dat schijnt niet vaak voor te komen, plaatjes schieten dus.

Van Argentinië I

Nog eens vijf uur later zijn we weer terug in het dorp, waar we snel de stokken weer inleveren. Het voelt toch een beetje als een hulpmiddel voor bejaarden. En zo ziet het er waarschijnlijk ook uit.

17-3. Tussen El Chaltén en Buenos Aires zijn niet veel must-sees. Een uitzondering volgens Laurens zijn reisgids is Puerto Deseado. Deze havenplaats aan de kust is een van de best bewaarde geheimen van Pategonië, verklapt de schrijver van het boek. Dat willen we wel eens zien en dus rijden we een kleine 900 km naar het noordoosten.

Van Argentinië I

We zullen niet teveel uitwijden, maar het geheim is behoorlijk goed verborgen. Zo goed dat we na een rondje door het plaatsje snel een hotel kiezen om de volgende dag weer muy rap te vertrekken. Ook reisgidsen kunnen ernaast zitten.

18-3. Het vertrouwen in Laurens zijn reisgids neemt verder af bij de volgende bestemming. Onderweg naar het noorden is een versteend bos te bezichtigen, verklapt de auteur. Een jaar of 140 miljoen geleden heeft de neerdalende as van een vulkaanuitbarsting, en latere erosie van al het andere organische materiaal, ervoor gezorgd dat bomen in een gebied van 15 km² versteend zijn. Klinkt spookachtig spectaculair en de 50 km ripio die we ervoor moeten afleggen hebben we er graag voor over.

Het is bij vlagen behoorlijk regenachtig en de ripio blijkt van slechte kwaliteit. We zetten voor de zekerheid onze vierwielaandrijving maar aan. Halverwege de weg zien we een 4 wheeldrive pick-up op zijn kant in de berm liggen met drie zenuwachtige mannen ernaast. Net gebeurd dus toch maar even stoppen en informeren of we kunnen helpen. Gelukkig zijn ze er goed vanaf gekomen en hulp is onderweg. En dan, uit het niets, zijn wij een paar kilometer verder ook aan de beurt. Bij een snelheid van 70 km/uur breekt de achterkant van de auto uit en glijden we richting het talud. De treffende woorden "daar gaan we" schallen door de auto. Op zich voegt zo'n tekst natuurlijk niet veel aan de situatie toe. Maar kennelijk zijn dat de woorden die het eerst in mensen opkomen in zo'n situatie, aangezien Laurens en Birgit het nog nét niet in koor roepen. Na heftig tegenstuur te hebben gegeven breekt ook de voorzijde van de auto uit, 4WD lost niet álle problemen op. Een paar slingers en stuuracties verder eindigen we naast de weg in het grind. Wel op allevier de wielen en zonder enige schade. "Geluk" roepen Birgit en Laurens, onwetend van het staaltje stuurmanskunst dat Jack als verklaring aandient. De waarheid zal wel in het midden liggen en met iets minder vaart vervolgen we onze weg.

Van Argentinië I

Eenmaal aangekomen blijkt 'het bos' te bestaan uit een stuk of zes omgevallen boomstammen. Maar wel versteend en de gedachte te kijken naar iets van 140 miljoen jaar geleden maakt nog iets goed van de teleurstelling. 'Snel' weer verder naar de volgende plek, Comodoro Rivadavia.

19-3. Het weer wordt langzaam beter naarmate we verder noordelijk komen. We zijn op weg naar Puerto Madryn aan de kust. Daar zijn, afhankelijk van het seizoen, walvissen, orca's, zeeleeuwen en -olifanten te zien. Onderweg lunchen we in Gaiman, een klein plaatsje waarover verder niets interessants te vertellen is. Hoewel dat geen unanieme conclusie is, Laurens raakt vooral over de authenticiteit van het plaatsje niet uitgesproken.

Van Argentinië I

Puerto Madryn is een badplaats en een geschikt vertrekpunt om het schiereiland en natuurreservaat Valdés te bezoeken. Maar je kan er ook vast uit denken we. We eten in een restaurant waar na het eten live-muziek is en Laurens vrienden maakt met een stamgast.

Van Argentinië I

Daarna willen we meer, we willen dansen. Maar dat werkwoord kennen ze nog niet in Puerto Madryn. We lopen twee plaatselijke disco's af en geven dan de moed op.

20-3. Puerto Madryn is de beste plek ter wereld om walvissen te spotten. Jammer genoeg van juli tot en met november, wij vissen dus achter het net. Orca's schijnen echter nog wel in de buurt rond te zwemmen, op zoek naar zeeleeuwenvoer. Sommigen nog een beetje brak van de dag ervoor, gaan we dus op orcajacht op Peninsula Valdés. Het is een beetje regenachtig, maar als we aankomen horen we dat er inderdaad orca's zijn gespot. We staan een uur op de uitkijk, maar geen orca te bekennen. Wel veel zeeleeuwen, de lunchtijd was kennelijk over.

Van Argentinië I

21-3. Qua duiken valt er hier niet veel te zien, maar een leuk alternatief is dat je tegen betaling naar een beschermd gebied wordt gebracht waar wilde zeeleeuwen mogen zwemmen met ons. Dat klinkt best leuk, dus hijsen we ons 's ochtends om 8:00 uur in een 7mm wetsuit met cap. Na een half uurtje op zee varen in een klein bootje, komen we in hun habitat aan.

Van Argentinië I

Na enige tijd in het water, zijn de zeeleeuwen inderdaad benieuwd en komen ze op je af waarna ze fysiek contact maken met hun snuit. Continu zijn er aan alle kanten nieuwsgierige ogen op je gericht.

Van Argentinië I

Na drie kwartier vlugge contacten gaan we weer terug. Ook de terugtocht ligt voor altijd in onze herinnering opgeslagen. Want een half uur varen op een bonkende zee in een veel te krap pak terwijl je ongelooflijk moet pissen, is en blijft een unieke ervaring. Eenmaal op het strand, vluchten we het bootje uit en warmen we op het strand op.

22-3. Vandaag vertrekken we uit Puerto Madryn. Als we net op weg zijn, merken we dat de auto behoorlijk trilt. De meest voor de hand liggende oorzaak is dat de wielen gebalanceerd moeten worden: balancear in goed Spaans. Maar het vinden van een plek om dat te doen blijkt nog niet zo eenvoudig. Genoeg 'gomerias' maar balanceren ho maar.

Van Argentinië I

Als we er eindelijk eentje hebben gevonden, is het siësta en moeten we tot 16:00 wachten. Als de wielen er eenmaal af zijn, komt het euvel aan het licht. Het trillen komt door hele plakkaten opgedroogde modder aan de binnenzijde van de velgen. Een erfenis van de ripio's. Omdat ze toch al bezig zijn, en balanceren € 4,00 per wiel kost, laten we ze maar hun gang gaan. Maar we zijn niet erg opgeschoten en dus rijden we tot 's avonds door naar Sierra de la Ventana. Daar nemen we een appartement op de begane grond met vaste BBQ buiten.

23-3. Sierra de la Ventana is een klein plaatsje waar niet veel te beleven valt. Wel zijn er trekking routes in de omgeving. Om toch niet alleen maar te vreten en zuipen, besluiten we een korte route te lopen van twee uur. De route leidt vooral omhoog en met iedere 10 meter hoogteverschil neemt de wind 1 Beaufort toe. Terug vinden we dat we een BBQ hebben verdiend en met hele zakken vlees en bier, wijn en rum sluiten we de dag in stijl af.

Van Argentinië I

24-25-3. We zijn op weg naar de kust, het Zandvoort van Buenos Aires: Pinamar. Dat ligt naast het Bloemendaal van Bs.As., Carilo. Als we 's middags aankomen, wordt snel duidelijk dat de zomer in Argentinië over is. Niet door het weer, maar vooral door de verlaten horeca in de badplaats. Op het strand is in ieder geval ruimte genoeg, hoewel die ene visser wel een beetje het uitzicht bederft.

Van Argentinië I

's Avonds gaan we naar Carilo, waar we meer mensen verwachten tegen te komen. Maar niets is minder waar. Er staan kasten van huizen in Carilo, maar het dure winkelcentrum is volstrekt verlaten. Een ober van een leuk uitziend restaurant belooft plechtig dat het om 22:30 druk wordt in zijn toko. Goed van vertrouwen als we zijn gaan we zitten, maar als we onze koffie met cognac al enige tijd op hebben, is er nog geen hond in de zaak. Helaas, want dan hadden we die mooi de varkenspiemels die we kregen voorgeschoteld kunnen voeren. De volgende dag relaxen we op het strand, niet gehinderd door iemand of iets.